Friday, September 15, 2017

როდესაც ნაკვალევი იწვის


   შეგრძნება, რომ უკან დიდი ხანძარია და რომ არ გინდა ხედავდე არაფერს.
   რომ დავიწყებულმა, გადასხვაფერებულმა ადამიანებმა დაიწყეს ძახილი და ვეღარ უყრუებ.
   ხმები - ინტერპრეტირებული. (სუბიექტურად. ცხადია.)
   ხმები - სასოწარკვეთილი.
   ხმები - არარეალური.

   ტერფზე არარსებული დამწვრობების რეალური შეგრძნება.
   და უზარმაზარი, კონტროლირებადი სურვილი, რომ დაიწყო უკუსვლა და გაჰყვე აალებულ ნაფეხურებს.
   სხვადასხვა ზომისას.

   ნაკვალევს, რომელიც არასოდეს მიგვიყვანს მიტოვებულ ადამიანებთან.
   და არც არასოდეს მივა შენგან წასულ ადამიანებთან.

   რადგან

   ყველამ განაგრძო სვლა.  
   გადასხვაფერდნენ.
   ფერი იცვალეს.
   შენც.
 
   და ახლა, ზურგსუკან არსებული ცეცხლის ზოლი, რომელსაც რეალურად გრძნობ კეფაზე, იმის ერთადერთი მტკიცებულებაა, რომ ეს ნაკვალევი საერთოდ არსებობდა.


   ცეცხლით არგანწმენდა.