Saturday, December 21, 2013

Seagull


Don't come closer or I'll have to go

http://www.youtube.com/watch?v=ZtZ1TK1Sfpg

If ever there was someone to keep me at home
It would be you...

(could be)



Saturday, December 14, 2013

XII-I


   ცივი ამინდებისთვის გადანახული კადრები.. მელოდიები.. სიტყვები.. ამბები..
   სიცარიელე.
   სიცივე.
   ის დროა, ყუთებიდან ვალაგებდე სათითაოდ ყველა მათგანს და ჭუჭრუტანებს ვგმანავდე, მაგრამ ჩაყინულან. ვერ მოვუარე და სახურავიდან ჩაპარულ სიცივეს ვეღარ გაუძლო ვერც ერთმა. ყრიან უსულოდ.

   ზოგჯერ მეფიქრება, რომ მეკითხა, იქნებ, ვერც მიმეღო ნებართვა, შემექმნა ის სამყარო.
 
   იცი, ამბების მოყოლა მომენატრა. სიბნელისთვის.
   დავჯდებოდი ახლა და მოგიყვებოდი, როგორ უნდა ვიყო ბედნიერი, რამდენად ამვსებია თითოეული ურთიერთობა, რომელიც მაქვს.. რომ ტყუილუბრალოდ იმედს არავის ვუსახავ, რომ მხოლოდ ძვირფასი ადამიანები მყავს ირგვლივ, რომ დილას ღიმილით ვიწყებ, რომ უამრავი მიზეზი მაქვს კარგად ყოფნისთვის, რომ კარგად უნდა ვიყო, რომ აღარაფრის მეშინია, რომ.. რომ.. რომ..
   სანაცვლოდ კი, ვზივარ და გელაპარაკები უხმოდ, რომ ამომერთვა სული, რომ მტკივა უსახელო კიდურები, რომ ყალბია ყველა ნოტი, რომელსაც გამოვცემ, რომ დაგუბებულია სიბლანტე და ჯერ ნაპირებამდეც კი ვერ აღწევს, ბუყბუყებს, რომ მინდა ისევ სიმშვიდე მომქონდეს სხვებისთვის, რომ მინდა ისევ თვალებდახუჭულს შემეძლოს სიარული, რომ.. რომ.. რომ..

   ...........................................................................
   
   ზოგჯერ, მგონია, რომ შეუძლებელია იყო იმაზე მეტი, ვიდრე ხარ. ზოგჯერ.


Sunday, December 8, 2013

.. .... ...


   მოსაყოლი ამბები დამიგროვდა. ფონად რომ ვერაფერს დავადებ. მხოლოდ შენ რომ შეიძლება გაიგო.
   მხოლოდ შენ რომ გეტყოდი, იმ იმედით, რომ თუ მთლიანად ვერა, ნაწილს მაინც გაიგებდი. იმდენს მაინც, ბეჭებს შორის ხელი დაგერტყა მსუბუქად და.. ამომესუნთქა. ნახჟირორჟანგი არა - ტკივილი. ბლანტი ამბები. როგორც ყოველთვის. ჩვეულებრივ.

   ამის ნაცვლად კი
   ყოველ ღამე, ძილის წინ, როდესაც თავიდან გასაფლავებ შენი სახელის ვეღარწარმოთქმით, მინდა იდგე და გრძნობდე ამას!
   მინდა, ისევ ისე სასოწარკვეთით გკითხო: - ნამდვილად?
   და კვლავ გთხოვო ჩვეულებრივად, ვერ შემჩნევით, მაგრამ დაწვრილებული, ქვესკნელგამოვლილი ხმით: - იქნებ არა?!

   და ყოველ დილით, როდესაც ზურგით ვდგავარ წინა ღამეს გათხრილ შენს საფლავთან, მუშტებს ვშლი და თავიდან ვიჯერებ, რომ არსებობ, ისევ ისეთი, შეუცვლელი. არ-გარდაცვლილი.

   დაღამებამდე.