Tuesday, April 25, 2017

homesickness


https://www.youtube.com/watch?v=l-K1hSFrZLI 

   სიტყვები, რომლებიც თავიანთ თავზე მეტნი არიან..
   არა უბრალოდ სიტყვები, არამედ - მეტნი.
   გაიჟღერებენ.
   აგავსებენ.
   რჩებიან შენში.

   სიტყვები, რომლებითაც აზრზე მეტს გამოთქვამ..
   მდგომარეობას.
   შეგრძნებას.
   იმწამინდელ არსებობას.
   გაელვებას.
 
   ადამიანები ხომ იშვიათად ვუკვირდებით ბევრ რამეს, თორემ სასწაულია ესეც, შეგრძნება, სრულიად არამატერიალური, არაფიზიკური ასე - ბგერებისა და ასო-ნიშნებით ამოთქვა და თან ისე, რომ გააგებინო სხვასაც..
 
   თქვა:  ანათებს
              კრთის
              განიმსჭვალა
              მკრთალი
              თავისუფლება
              ვსუნთქავ
              უსმინე
              მეწამული
              ჰორიზონტი
              მთები
              სილურჯე
              შინ
              თეთრი
              სიცარიელე

   - და  გაიგონ
            მიხვდნენ
            დაგინახონ.


   - სამშობლოს მონატრება ინგლისურად როგორ არის იცი?
   - ნოსტალგია? მონატრება?
   - არა, სპეციალური სიტყვაა..
   - არ ვიცი.
   - homesickness.
   - .............
   - როგორ იგრძნობა, არა? აი, სიტყვა გეუბნება ყველაფერს. საერთოდ ყველაფერს. შინ. ავადმყოფობა.
   - მართლაც..... home. sickness.


   Homesickness - როგორც ამ სიმღერაში 1:47 - 1:57 მონაკვეთი..
   სულის ამოსვლასავით.


   დატოვებული სიტყვებიდან.
 


Wednesday, April 19, 2017

წონასწორობა


   https://www.youtube.com/watch?v=gOU_zWdhAoE

   მუსიკა, რომელსაც შეუძლია პულსის შენელება..
   ყველაფრის თავის ადგილას დაბრუნება..
   ჰაერის მოტანა, რომ ღრმად ჩავისუნთქო..
   გახსენება საგანძურში ჩალაგებული ყველა იმ მომენტის, როდესაც მოვუსმინე ამ მუსიკას - ცივი პერიოდებისთვის, ამოსალაგებლად.


   ხმა, რომელიც ძალიან ჰგავს შენსას და კადრები, რომელიც წააგავს ჩვენს ამბავს და ყოველ ჯერზე მახსენებს კიდევაც ამას. შეუძლებელზე მეტად იდენტურიც კი. გამოხედვებით, ღიმილებით, საუბრებით, სიჩუმით, გაცვლებით. 
   დასასრულით.
   დასასრულით.
  არარსებულ, სადღაც შორეთში ნაგულისხმევ ისტორიას, ...


   2:57-ზე თანმხლები ხმა რომ ამბობს: we've got.. თითქოს, მთის ქიმზე მაღალ მოთავთავო ბალახს - მზის ბოლო სხივი აუყვა შუიდან წვერამდე და მიეფარა ჰორიზონტს..
   და ირგვლივ დადგა მდუმარე მწუხრი.. მთელი თავისი სიმშვიდით და დასასრულის სევდით..


   იქნებ, რომელიღაც, არაბლოკირებულ და არატაბუირებულ რეალობაში არსებობს კიდევაც ეს ყველაფერი.. საიდანაც დროდადრო მელანქოლიური, მშვიდი, მოქსუტუნე ხმით ვღიღინებთ, რომ: ჩვენ გვაქვს სრულყოფილი ცხოვრება.

   
Photo by Tai 


   

Thursday, March 16, 2017

შექმნა

   მესიზმრა - კომპოზიტორი ვიყავი.
   ვიჯექი ზღვის ნაპირას, ციხისძირში და მუსიკა მესმოდა თავში. 
   მესმოდა - არასწორია. უფრო შემოდიოდა გონებაში თემები, ინსტრუმენტები. ემატებოდა ნელ-ნელა. რაღაცები აკლდებოდა.. 
   შეგრძნება იყო ძალიან უცნაური და ძალიან ამაღელვებელი. თან ვხვდებოდი, რომ ეს სწორედ ის მომენტი იყო, რომელიც ყოველთვის მაინტერესებდა - კლასიკურ მუსიკასთან პირველი შეხების შემდეგ.. 
   როგორ ესმოდათ მათ? - თითქოს გამტარი ხარ. საიდანღაც ისმის. შენს თავში ჟღერს.
   რა ხდება ამ დროს თავში? - გუგუნი. ჟ ღ ე რ ა. 
   რას გრძნობ? - დედამიწაზე აღარ ხარ. არც მატერიას გრძნობ. სადღაც ჰაერში. ლივლივებ იმაში რაც ისმის.
   როგორ ელოდები თემების ცვლილებას? - მშვიდად. რადგან თითქოს კანონზომიერულია. არ ეძებ. უფრო სწორედ - არც ელოდები. თავისით მიდი-მოდის.
   რეალურად როგორ ისმის - ნაწილ-ნაწილ თუ ერთბაშად? - ერთბაშად. არ არის პერიოდებად, ჰარმონიებად, ტონალობებად დაყოფილი. ერთიანია. მასშტაბური.
   რა განაპირობებს საკრავების მონაცვლეობას? - ამაზე არ ფიქრობ. უბრალოდ გრძნობ, რომ აქ ფლეიტა სჯობს, იქ - ჩელო წაიყვანს თემას კარგად, ჰობოი გჭირდება და ა.შ.
   როდის, რითი ,,ხვდები" რომ ახლა ცვლილების დროა? - თავისთავად. მელოდია გკარნახობს.
   ............................
   

   სიმფონია იყო.
   მეორე ნაწილი. ანდანტე.
   მთავარი თემაც კი არ მახსოვს.

   და მაინც, დარჩა კითხვა: როდესაც ეს ყველაფერი გესმის (ან ესმოდათ), როგორ ახერხებ(დნენ) ან ასწრებ(დნენ) ამ წამლეკავი ოკეანის ნოტებზე გადმოტანას??

   მუსიკის შექმნა და არა - კეთება.

   

Monday, February 13, 2017

იავნანა შენთვის


   



   13.02.2015.
   დღე, რომელსაც ვერასოდეს გამოვთქვამ, ალბათ. 
   .................................................................................................


   ხანდახან ყველას სჭირდება უთხრან: მოგივლი.
   ფრთხილად მოეპყრან მსხვრევად სხეულს და უფრო ფაქიზად - დამძიმებულ სულს.
 

   მსუბუქად ჩამოვარცხნო თმები თითებით.
   ისუნთქო მშვიდად, რომ გადასდო.
   და თქვა ჩუმად:
   დღეს დემონებს არაფერი ესაქმებათ შენთან.. მოსვენების დროა.. 

   https://soundcloud.com/emillysalome/lullaby-for-the-girl-from-april


   Lullaby for you, dearest..


Thursday, February 9, 2017

ა დ ა მ ი ა ნ ი


   https://www.youtube.com/watch?v=fxhEGU_GWd0

   როდესაც მინდა, რომ რომელიმე კერძო ადამიანზე ვისაუბრო, სიტყვების თავმოყრა განსაკუთრებით მიჭირს. მთელს ამ მუდმივცვალებად ნეირონული მოძრაობით სავსე სფეროში ძალიან რთულია ძაფის საწყისის მოხელთება.

   მწვანე ნიკა
 
   ღიმილი
   სითბო
   ძალა
   განახლება
   სწავლა
   მონატრება
   სიხარული
   იმედი
   მუსიკა
   პატივისცემა
   სიყვარული
   გაფრთხილება
   ზრუნვა

   ალბათ, ამას ვერ სწავლობენ, ეს თანდაყოლილია (ამიტომაც ასე იშვიათი), ზუსტად იცოდე როდის როგორ მოიქცე და არასოდეს შეგეშალოს და არასოდეს შეგემჩნეს ძალდატანება.
   იყო ყოველთვის სწორი და ბუნებრივი.

   შენ კი მის გვედით ყოფნისას სწავლობდე ყოველ წამს დანახულით, როგორი დამოკიდებულებები, ქცევები მოგწონს, როგორ ადამიანობას ისურვებდი, როგორია გამოძრავებდეს სიყვარული სამყაროს მიმართ და იყო მშვიდი.
   და გრძნობდე, ხელშესახებად გრძნობდე, რომ გინდა იყო უკეთესი ვიდრე ხარ და ეს უკეთესი დანახულით განსაზღვრულია, მაგრამ არა დასაზღვრული..

   შემთხვევითი შეხვედრები ხომ არ არსებობენ. ხომ ყველაფერს აქვს თავისი მიზეზი და მიზანი.
   ვხვდებით იმიტომ, რომ დავიმსახურეთ სამყაროსეული გათვლებით ან იმიტომ, რომ გავიზარდოთ ან.. ან კიდევ სხვა რომლიმე კანონზომიერება იმ უთვალავიდან, რომელსაც ან მოვიხელთებთ და ან - ვერა..

   ნებისმიერ შემთხვევაში, ბედნიერებაა გყავდეს ადამიანი, რომელზეც ყოველგვარი ეჭვის გარეშე იტყვი: ა დ ა მ ი ა ნ ი.

 
   

Wednesday, February 1, 2017

დახშულობა


http://giphy.com/gifs/snow-christmas-12joL15WhHBvl6

თოვს.
გვიანია უკვე საკმაოდ. იმისთვის განსაკუთრებით, რომ მეღვიძოს.

დღესასწაულივითაა თოვა. უყურებ და შეგრძნება მოაქვს, რომ რაღაც მეტის, გაცილებით მეტის ნაწილი ხდები, ვიდრე ჩვეულებრივობაა, ვიდრე ყოველი დღეა, რიგითი..

როცა თოვს, ყველაზე მეტად მინდება, რომ ვიყო ისეთ ადგილას, სადაც შევძლებდი, რომ მეტად მეგრძნო ჩემი არსებობის არსი, ვიდრე აქ - ქალაქში. სადმე -  სიჩუმეში, მეჩხერადამიანობაში.

წლების წინ, ღამე მივდიოდით სახლისკენ: მე, სოფო, დედაჩემი, მამაჩემი და ჩვენი წითური ძაღლი - ჯეკა. მივდიოდით ჩუმად, ვიწრო ბილიკზე, ჩაის ბუჩქებს შორის, მერე ტყეში. მე ვიყავი ძალიან პატარა და ჩემ ირგვლივ ყველაფერი გაცილებით დიდი, ვიდრე რეალურად... ირგვლივ კი უკუნი სიბნელე და ფიქრი, რომ ალბათ, ძალიან კარგად უნდა იცნობდე შენს სამყოფელს, ასეთ სიბნელეშიც რომ აგნებდე..... წინ მიმავალმა იცოდა გზა.

უცებ გავჩერდით, რადგან მშვიდი ხმაური ისმოდა ირგვლივ, ყველგან, მერე წინწკლებიც ვიგრძენით სახეზე, ინტენსიური, ცივი.. რადგან არც ფანარი გქვონდა, არც ასანთი და თან ძალიან ბნელოდა, გამოვთქვით ვერსიები, წვიმდა თუ თოვდა..
თოვდა.
ეს იყო სხვანაირი წინწკვლის ხმა ფოთლებზე.. შრიალში გადასული..
სხვანაირად თბილი სიცივე.
და დახშულობა.
დახშულობა ყველაფრისგან, გარემოსგან..
თითქოს ვმოძრაობდით ჩვენ ხუთნი ყველასგან მოწყვეტილები, ფართო გამჭვირვალე გარსით გარშემორტყმულები, რომელსაც ღია ჰქონდა მხოლოდ ზედა მხარე.. და გვათოვდა.. ათოვდა ჩაის ბუჩქებსა და ხმელ ფოთლებს..
ჩვენ მივდიოდით სახლისკენ.
სულ წინ - მამაჩემი.
რიგის ბოლოს - ჯეკა.

ალბათ, სიცოცხლის ბოლომდე თოვაში მეყვარება სწორედ ის უხმობა - დახშულობა..
და მოტანილი კადრი, რომ ჩვენ მივდივართ სახლისკენ.
აივანზე დავიფერთხავთ ტანსაცმელსა და ბოტებს თოვლისგან.
ავანთებთ ღუმელს. ღუმლის ქვეშიდან გამოძვრება კუდაპრეხილი ჩელი.
გარედან კი ყრუდ გავიგონებთ ჯეკას შორეულ ყეფას, ეზო-კარს რომ უნდა შემოურბინოს, ჩვენ რომ მშვიდად ვიძინოთ.





Sunday, November 6, 2016

,,You (can) reach inside my head"


   https://www.youtube.com/watch?v=FZkdHEwydxY


   ასეც ხდება, რომ ნაოჭები მრავლდებიან სახეზე,
   მეტი ჭაღარა ერევა ოდნავშესამჩნევ წვერს
   და წაშლილია საზღვრები, ყველანაირი.

   ძილნაკლული თვალები
   დაკვრის შემდეგ დაძარღვული ხელები
   მელანქოლიური, მოქსუტუნე ხმა.


   Just because I'm weak
   You can steal my dreams
   You can reach inside my head
   And you can put your song there instead
   Please come to me
   Please stay with me


   I allow you to touch forget.me.nots.
   You can see my wrists.


   Happy birthday, dear.
   3.XI.16/49.