ღრუბლებს, რომლებიც ჩემს სამშობლოს ტოვებენ ნელა,

ცის ბილიკებით, 

იქნებ, შენთან მოაქვთ ჩემი სუნთქვა,

მიწის ფიქრები.

I'm dropping into your blossoms...

ბნელი დღეების ინსტრუქცია

moonlight sleeps on the midnight lake...

ძვირფასო წყალო

 https://www.youtube.com/watch?v=_I8sjkp_tIM

ძვირფასო წყალო, 

ხშირად ვფიქრობ, რომ მოვდივარ შენთან და ჩემი თმები გიყვებიან ჩავლილ დღეებზე. 

ჩავლილ ამბებს.

ამდენ დაგროვილ სათქმელს.

უთქმელს.

გაფრენილს.

ვწევარ ზედაპირზე და ვფიქრობ, რომ ყველას თავისი განსაწმენდელი წყალი აქვს, ალბათ და მე ბედნიერი ვარ, რომ გიპოვე.

ძვირფასო წყალო, 

ასეულობით დღეებში უამრავმა ამბავმა ჩაიარა და გადაიარა.

მე კი მძიმე მომენტებში ისევ ისე ვდგავარ შენს კიდესთან და ზუსტად ვიცი, როგორია შენს ნაპირებთან მშვიდი სუნთქვა.

ძვირფასო წყალო,

მოვალ.

გზა ფიქრით გაილევაო

      https://www.youtube.com/watch?v=l0Woa6p4xkw

   მთების გზებს სჩვევიათ ფიქრებით დახუნძვლა. ან იქნებ, გზებს - ზოგადად.. თითქოს, ფიქრების მთელი ზვინებია გზად და შენ უცებ გვერდით გაედები, ფეხს წამოჰკრავ და აგორდებიან კენჭები ფერდებად, ნაშალებად და ზვავებად... აღარ დაგეხსნებიან, მოდიან და მოდიან. მარტოს არ გტოვებენ, იციან, ზოგი ბილიკი ისეთია, მარტო არ დაიტოვები.

   და შენც მიდიხარ ფიქრაკიდებული, თავფიქრმოხვეული. გზაც კარგავს თავის მატერიალურ მნიშვნელობას...

   ზოგი გზა საკუთარი არსებობის მომენტიდანვე გახსოვს, მოსახვევებით ცნობ, ხეებით ცნობ, ბუჩქებს ესალმები, წყაროს ელოდები... და გახსენდება წინებზე ჩამოვლილი შენი თავი, სულ სხვა ფიქრებით, სულ სხვა ადამიანებით, სულ სხვა დროში... 

   ერთ მოგონებას მეორე მოჰყვება და ასე ასოციაციების მძივებით ასხმული მიაბიჯებ თან ძველ და თან სულახალ გზაზე.

   საიდანღაც წინა ცხორებაში ჩამომჯდარი მე დაგიქნევს ხელს, როგორ ხარო, რას აკეთებო, ისევ ისე ხარო? რანაირი გამხდარხარ... ძლივს გიცანი, გამომხედე ერთი, გამიხსენეო...

   სხვა ადგილას, სულ სხვა მე შემოგხედავს და გკითხავს, შენ ვინ ხარო?

   წყაროსთან პეშვით წყალს მოგაწვდის ვიღაც და იტყვი, როგორი ჩემნაირი ხელები აქვსო... წარსულის სამაჯურებით.

   ფიქრობ და ფიქრობ. 

   ზოგი გზა ისეთია, გინდა, რომ დამთავრდეს და არ მთავრდება... უცებ ის ფიქრი აგეტორღილება, ადრეც ეგრე იყავი და შეხედე, იმ მოსახვევში ვინ შემოგხვდაო. ეგერ, ისევ ისე დგახართ და ლაპარაკობთ მხოლოდ იმით გახარებულები, ერთმანეთი რომ დაინახეთ და ამდენი დღის ნაგროვები რომ დაახვავეთ ერთმანეთს და გულიანად იცინით მას მერე ამ ადგილას და ვინ იცის, იქნებ ამ ადგილიდან არც არსად წასულხართ და თქვენი გულიანი სიცილი პერიოდულად გაჰკვეთს მთებსა და ხეობებს ცივთოვლიან მდუმარებებში. 

   ფიზიკური დაღლაც ფიქრად მოვა, მაგრამ ცდილობ გონების თვალით გაიხსენო წინ რა დარჩა... იმ ქედს ჩაივლი, კიდევ ბევრს ივლი გაუცინარ და თან ამავდროულად ყველაზეკეთილ მესაზღვრეებამდე, ხიდზე გადახვალ, კიდევ ბევრს ივლი და გზის ბოლოს შენი ადამიანები დაგხვდებიან, დაღლილს ჩაგიხუტებენ, თბილ ჩაის დაგალევინებენ, ზამთრის ამბებს მოგიყვებიან მთებგადმოვლილ არახევსურ, მაგრამ მაინც მათ მთის ქალას...

   ზოგი გზა კი ისეთია, სულ რომ მიდიხარ გონებით, სულ რომ გინდა გაიარო და კიდევ ერთხელ შეხვდე ხის საცალფეხო ხიდის წყაროსთან ჩამომსხდარ ორთას, წყალი დალიო და ჰკითხო, როგორ ხართ სხვა ადამიანებო? მომავლიდან ვარ და გაინტერესებთ რამეო? დაბინდებულზე შეუყვე ქუხილიანი ტყის ბილიკს და იცოდე, რომ არაფერია საშიში, სანამ შიშს ფიქრად არ დაინახავ, არ გამოძერწავ და ბატონობის უფლებას არ მისცემ.

   ....................................

   ბილიკები ბევრია, მათ შორის ბევრიც ისეთი, სულ რომ გღლის, სულ რომ რთულია, სულ რომ ბოლოშიროდისმივალ გეფიქრება, მაგრამ სულ იცი, რომ მაინც გიყვარს, ყველაზე რთულ და დაქანცულ მომენტებშიც რომ არ წაგცდება, ნეტა, არ არსებობდესო, რადგან უკიდურესი გადაღლების მომენტებშიც თუკი რამე იცი, ისაა, რომ გ ი ყ ვ ა რ ს. შენი ყველა თავი გიყვარს აქ ნამყოფი, ყველაზე გაწვალებული და კბილებშიაღარდაბრუნებისპირობისგამომცრელი - განსაკუთრებით და იცი, ყოველთვის მოხვალ, ყოველთვის მობრუნდები, რადგან საყვარელმა ადგილებმა ძლიერი ძახილი იციან და მიწაც ყოველთვის თავისას მოითხოვს.

მიდიხარ გზაზე და ფიქრობ, ფიქრობ ბევრს და ილევა გზა.. ილევა ფიქრიც... იმ დღის წილი ფიქრი.

და რამდენიც არ უნდა იარო ერთ გზებზე, ის ყოველთვის სხვაა, ყოველთვის სხვა ხარ, რადგან გზა რომელიც გავლილია (სხვის მიერ... სხვანაირი შენის მიერ...) გზა არ არის (ახლანდელი შენ-თვის) და შენ კი წინ გაქვს ყველა ფიქრი, შენი ფიქრი, შენი საფიქრი. 

   ფიქრი გზით გაილევაო.

აგვისტოს ბილიკებიდან

ანი. ფოთლები. როლები

 რამდენიმე კვირა გვეწვა რეანიმაციაში 29 წლის ანი. მძიმე ტრავმებით. იმდენად მძიმე, რომ 2 კვირა მის გაღვიძებაზე არც გვიფიქრია. ამ დროის მანძილზე ყოველდღე, მინიმუმ 9 ადამიანი ვზრუნავდით მასზე. არაფერი მოჰკლებოდა და არაფერი მიეღო ზედმეტი. მუდმივად ვაკონტროლებდით მის სასიცოცხლო მაჩვენებლებს. ფაქტობრივად, ხელებში გვეჭირა მისი სიცოცხლე. მისი ინტუბირებული, მრავლობითმოტეხილობებიანი, მძიმედტრავმირებული, დამოუკიდებლად ვერ მსუნთქავი და გულისცემებით მოთამაშე სიცოცხლე. ამ პერიოდის განმავლობაში ნელ-ნელა გახდა, ძვლები და ჩალურჯებული ძარღვები მეტად გამოეკვეთა, გადაპარსულ თავზე ძვლის ნაწილის უქონლობასაც მალე შეეჩვია თვალი და არაფერგანსაკუთრებულად იქცა მისი ერთგვარად არამთლიანობა. დღეების გასვლის პირდაპირპროპორციულად იზრდებოდა ერთი აზრი ყველა ჩვენგანში: ანის უნდა გაეღვიძა და გადარჩენილიყო ნებისმიერ ფასად. 

ერთ საღამოსაც თვალები გაახილა და ჩვენს კითხვებზე, თუ როგორ გრძნობდა თავს, მარჯვენა ტუჩის კუთხით გაგვიღიმა. რამდენიმე დღე სულ ეს იყო მისი კომუნიკაცია. ამდენი საძილე საშუალების ორგანიზმში არსებობის გამო კიდურებს ვერ იმორჩილებდა და მთელი სხეული უხტოდა საწოლზე. ვაბამდით. და აღარც გვიღიმოდა.

გაღვიძებიდან რამდენიმე დღეში პალატაში ჩავიყვანეთ, მოსაუბრე, მომღიმარი და ღუღუნახმიანი ანი, რომლის დედასაც მის შეხედვაზე უკვე აღარ სჭირდებოდა რომელიმე ვმდგარიყავით მის გვერდით, რომ არ წაქცეულიყო.

.....

შემოდგომა მიყვარს. ამდენი სიცოცხლისყველაფაზაგავლილი, ულამაზესი, დაძარღვული ფოთლების წელიწადის დრო.  

ხშირად მეფიქრება რომ ადამიანები ყველაზე მეტად ვგავართ ხეებსა და ფოთლებს. სახეობებით, თაობებით, ადგილისა და მშობლების ვერ შეურჩევლობებით, განსხვავებული როლებითა და მნიშვნელოვნებით. საერთოდ, უამრავი რამით.. ნებისმიერი დეტალით, რომელსაც დაინახავ და ჩაუკვირდები. 

....

იქნებ, ადამიანები ჩვენგან დამოუკიდებლად, სრულიად შეუმჩნევლად ვცვლით სხვების ცხოვრებებს. და მთელი ამ ურთიერთგავლენებით დამოკიდებულები ვართ ერთმანეთზე, უხილავი ძაფებით გადაჯაჭვულები. ერთი მთლიანობა. იქნებ, რამდენ, ჩვენთვის სრულიად უცხო ადამიანის წვლილით ვაბიჯებთ ჯერ კიდევ ამ მიწაზე, უშუალოდ ჩვენზე რომ იზრუნეს ან ჩვენთვის მნიშვნელოვან ადამიანებზე. სულაც რომ არ ვიცნობთ და წარმოდგენაც კი არ გვაქვს მათ არსებობაზე.

....

რამდენიმე დღის წინ ქუჩაში ჩამიარა ანიმ. დიდ, ფართო ქუჩაში მიაბიჯებდა მეგობრებთან ერთად ხალისიანად. ფეხქვეშ ყვითელი ფოთლები შარიშურობდნენ და ხეებიდანაც ცვიოდა თითო-ოროლა... ჩაიარა და ვერც მიცნო, ცხადია. მხოლოდ რამდენიმე წამით შეყოვნდა მზერით ჩემზე და ქუდი შეისწორა, რომლის ქვეშაც არც ისე რთული შესამჩნევი იყო უსწორმასწორო ფორმის ქალა. 

მე კი გამეფიქრა, რომ სწორედ ეს ჩვენი განსხვავებული დეტალები, თავიანთში ნაგულისხმევი ისტორიებით გვაქცევენ მეტად სრულ ინდივიდებად. 

იქნებ, საჭიროა ნაწილებად დაიშალო, რომ უფრო ჰარმონიულ მთელად იქცე? 

იქნებ, თითოეული ჩვენგან მართლაც ვართ მთელი სამყარო და მისი ყველაზე პატარა დეტალიც ერთდროულად. 

იქნებ, სულაც ანია ჩემი ქვეყანა, რომელმაც უამრავი ხათაბალა გამოიარა, მათ შორის ისეთები, რაც არც კი ახსოვს და სრულიად უცნობი ადამიანების დახმარებით დააბიჯებს დღეს მიწის ზედაპირზე დროებით ნაწილაღუდგენელი.

იქნებ, უმეტესობის ცხოვრებისეული ისტორიაც მხოლოდ ეგაა, ფონურ როლებს თამაშობდე  და ტიტრებშიც არ მოგიხსენიებდნენ არსად. 

ჯონი ბიჭ(ებ)ი

https://www.youtube.com/watch?v=Up45lYCCiRU

2019 წლის შემოდგომის მუსიკად, ალბათ, სამუდამოდ დარჩება ეს მელოდია...
და არარსებული კადრები, როგორ ვცეკვავთ შემოდგომის ნარინჯისფერ მზეში ბედნიერი ღიმილებით სახეზე. თვალებდახუჭულები. ძირს ბევრი ფოთოლი ყრია, მუხლებამდე. ჩვენ კი ისევ და ისევ თავიდან ვატრიალებთ მუსიკას.. სანამ ისმის - ნებადართულია ვიყოთ ნამდვილები.

სევდანარევი ღიმილი აკრძალულ ამბებზე. 

და კარებს მიღმა გაშლილ ფრთებზე.

I know myself

And thinking doesn't work

To heal myself

And easiness, no I

Don't know what that's about

So I go out

დღეები ზანდუკიდან