Thursday, December 27, 2012

..

   როდესაც გიყურებ და თვალებს ვხუჭავ, მგონია რომ ქრები.
   როდესაც არ ხარ და თვალებს ვხუჭავ, მგონია რომ ჩნდები.

   ნუ დაუთმობ სუნთქვას სხვას.
   მაჩვენე ზურგი.
   უთხარი თმებს, რომ გჭირდება.

   როდესაც დგახარ და მიყურებ, კეფა მტკივდება. ასე მგონია ჩემს მიღმა ხარ.
   ჩვენს შორის  ყოველთვის მოძრაობს სიჩუმე.
   უთხარი წყლებს, რომ ხმაურით მაღვიძებენ.
   უთხარი კედლებს, რომ მაწვებიან და მტკივა.
 
   როდესაც გვერდით ოთახში ფრჩხილებს იძრობენ და ბარძაყებს ისერავენ, მე ვზივარ და ველოდები როდის ჩამოწევ კარის სახელურს. შენ კი ფანჯრიდან შემოდიხარ და არარეალური ხარ. მე ვერ გეხები.

   ჩამეღვარე სულში ჰაერად და არ დაუთმო ჩემი სუნთქვა სხვას.
   უთხარი მათ, რომ წავიდნენ.
 

   როდესაც გვერდით ოთახში ფრჩხილებს იძრობენ და ბარძაყებს ისერავენ, მე ველოდები როდის ჩამოწევ ჩემი კარის სახელურს.. ფანჯარაში კი მხოლოდ ქარი აფრიალებს ფარდას.
   

Thursday, December 20, 2012

აქედან კარგად ჩანს საქართველო

   ამომიტანეთ,
   რომ მოვკვდები,
   საჯიხვეზე ამომიტანეთ...
   აქედან კარგად ჩანს საქართველო...
   აქ ნისლი დიდხანს არ ჩერდება,
   აქ ნისლი ქარში იწეწება,
   ამომიტანეთ,
   აქედან გული ამაყად იხედება;
   კლდედ რომ ვიდგები
   დედაჩემი აღარ დაბერდება.
   ამომიტანეთ,
   რომ მოვკვდები,
   საჯიხვეზე ამომიტანეთ,
   აქედან კარგად ჩანს საქართველო...

                                                    გოდერძი ჩოხელი

Tuesday, December 18, 2012

არარსებული წერილებიდან

   თოვს აქ. ვიცი რომ იქაც - შენთანაც. ერთხელ თქვი ზამთარს ვერ ვგრძნობო. ეს ფრაზა მახსენდება ახლა და მინდა იმდენი ითოვოს როგორმე თავისი თავი რომ გაგრძნობინოს. კანზე არა. შიგნით.
   რაფაზე ცხელი ჩაი დგას და ორთქლი ასდის. რაფაზე, რომელსაც ყინული ადევს თხელ ფენად. სითბო ჩემს ოთახამდე ვერ აღწევს.
   მეგობარს მივწერე, ამ მინდვრების გადაღმა, რომ Archive ყველაზე მეტად უხდება აქაურობას და განსაკუთრებით Chaos... მინდვრის გადაღმა სხვა შეგრძნებებია აშკარად. საერთო მხოლოდ ,,დროებით ნათხოვარ ოთახებში" მარტო ყოფნა და სიცივე აღმოგვაჩნდა.
   გიგზავნი წერილს, რომელიც თავიდანვე განწირულია უპასუხობისთვის. ვიცი და მაინც გწერ. მინდა იცოდე, რომ არც ისე მარტო ხარ, როგორც გგონია.
   საწოლზე რომ ჩამოჯდები და ფანჯარაში გაიხედავ, ცა და ცისფერი ანუ მოთეთრო-მონაცისფრო მთის კონტურები მოჩანს მხოლოდ. წაშლილი საზღვრები.
   მე მახსენდება, რომ შენთან თოვს და ძალიან მინდა გციოდეს. იცი შენ რატომაც.

   ჩაის ჭიქას ვიღებ ხელში. ჭიქაში მუქი თაფლისფერი, თხელი ყინული გდია.

არ!!

   არ ამაფარო თვალებზე ხელი. ვნახავ. მეც შევხედავ როგორ კვდებიან მაწანწალა ძაღლები ნაგავსაყრელზე სიცივისგან, შიმშილისგან, არმოვლისგან, არზრუნვისგან და ცოფისგან. არაფერი დამიშავდება თუ მეც მეცოდინება, როგორ გადმოსდით დუჟი პირიდან და უწყლიანდებათ თვალები უკანასკნელ წამს.

   არ ამაფარო ყურებზე ხელი. მოვისმენ მეც, ტკივილისაგან როგორ ყმუიან ადამიანები, მომაკვდავი ადამიანები ცივ, თეთრ, მიტოვებულ პალატებში. თეთრი ხალათების ამარა.

   არ ამომიდგე ზურგით. ჩემთვის უცხოა სხვისით გამოწვეული დაცულობის შეგრძნება. ნუ მიმაჩვევ იმას, რასაც სამუდამოდ ვერ უზრუნველყოფ.
 
   არ გამაჩერო!!
   არ მიპასუხო!!
   არ გადამეფარო!!
   არ დამიცვა!!
   არ!!
   არ!!
   არ!!
   არ!!

   არ დამირთავს ნება, მაჯებზე დამხედო. და მითუმეტეს!!
   არ დამადო ხელისგული დასერილ კანზე.
   არ შეაჩერო სისხლის ნიაღვარი.
 
   დაე, მოვკვდე.

Sunday, December 16, 2012

გამარჯობა, მამა

   მა, ხვალ ჩვიდმეტია.. ჩემი ნება რომ იყოს, თექვსმეტიდან პირდაპირ თვრამეტზე გადავიდოდი, მხოლოდ ამ თვეში, მხოლოდ ერთხელ წელიწადში.

   წერილს გწერ.. არ მინდა სივრცეში გელაპარაკო. არ მინდა ილუზიები დავირღვიო. დღეს ყველაზე მეტად არ მინდა გამჭვირვალე და მკივან რეალობას გავუსწორო თვალი.

   როგორ ხარ, მა? როდის ჩამოხვალ?
   მეღიმება. ჩემი წერილები მახსენდება, მეზობელ მძღოლს რომ ვატანდი შენთან, შორეულ ქალაქში. პასუხები რომ არასოდეს მომდიოდა, მა. ჩემთვის სულ რამდენიმე წინადადება ეწერა ხოლმე, იმ ძალიან გრძელ წერილში, დედას რომ სწერდი და რამდენიმე კვირის შემდეგ რომ ჩამოჰქონდა მეზობელ მძღოლს...... და მე ვერ ვიტანდი იმ დიდ ქალაქს, შენ რომ წაგიყვანა, რომ მოგიცვა და ჩვენთვის დროს რომ არ გითმობდა. ასე ვფიქრობდი მაშინ და მძულდა ის დიდი ქალაქი. ახლა აღარ არის ასე. ახლა ვიცი მიზეზები და აღარ ვბრაზობ... და არაუშავს თუ პირადი პასუხი არ მომივა ამ წერილზე. ის რამდენიმე წინადადებაც გამიხარდება დედასთან გამოგზავნილ გრძელ წერილში რომ ეწერება. ოღონდაც მოიწერე.
   ისევ გამეღიმა, მა. არა უდარდელად, ლაღად, არამედ - სიმწრით.

   მოდი რა, დაბრუნდი. ისევ ჩამკიდე დიდი, ყოველთვის თბილი ხელი და წამიყვანე სოფლის უკან, შორს, ტყეში წაბლის შესაგროვებლად. 
   ისევ დამალევინე რა, შენი პეშვებიდან წყაროს წყალი. 
   წამო, წავიდეთ მამიდასთან მხოლოდ ჩვენ ორნი და გვაინ ღამე დავბრუნდეთ უკან. გზად კი ისევ ამახედე ცაში და მასწავლე რომელია დიდი დათვის თანავარსკვლავედი. 
   ისევ ისე გამოდი ფრთხილი ნაბიჯებით შენი საძინებლიდან, როცა გაიგონებ ჩემი დაკვრის ხმას და მომეფერე თმებზე ნიკაპით. როგორც მხოლოდ შენ იცი. და მე რომ ამოგხედავ, ისევ ისე გამიღიმე, თვალი ჩამიკარი და მითხარი რომ: მე შენი ცუგრუმელა გოგო ვარ. მე კი, ისევ ისე, რასაც არ უნდა ვმეცადინეობდე, შევწყვეტ და დავუკრავ ბეთჰოვენის ,,Für Elise"-ს შენ რომ ასე ძალიან გიყვარს.
   მა, მოდი და გამომიყვანე თოთხმეტი წლის ასაკიდან. სადაც, დეკემბრის მეჩვიდმეტე დილას შენს საწოლთან ვდგავარ ცვილის ქანდაკებასავით გაშეშებული და გონებაში ნელ-ნელა ფორმას იძენს აზრი, რომ შენ აღარ სუნთქავ.

   მა, სოფელში რომ ჩავდივარ, აივანზე რომ ვდგავარ და ჩვენი ტყეების მიღმა მთებს გავყურებ ხოლმე, ყელში მეჩხირება და ლამისაა ისევ დაგიძახო: ,, მამა, გამოდი, სადილი მზადაა." მერე სასწრაფოდ შევრბივარ სახლში. უპასუხობას, უმოქმედობას გავურბივარ და მაინც, ინსტიქტურად მოხედვისას, ვერ ვპოულობ კუდაბზეკილ ჩელის, რომელიც ტყიდან ბილიკზე მორბის... რაც თავისთავად ნიშნავს, რომ შენც არ მოჰყვები უკან.

   მინდა, მოგიყვე ჩემზე. როგორი ვარ ახლა. რამდენი რამ შეიცვალა. როგორ ვგრძნობ თავს, რას ვფიქრობ, რაზე ვოცნებობ, მაგრამ იმ აზრის გათავისება არ მინდა, რომ ეს ყველაფერი შენთვის უცხოა. უკვე წლებია.

   .................................................................................................................

   არასოდეს მითქვამს შენთვის და ამ წერილის წაკითხვის შემდეგ მაინც იცოდე.. მაშინ, კონკურსის მოსმენაზე რომ ვიყავით ერთად და მე რომ შემდეგ ტურში ვერ გადავედი... ხელჩაკიდულები რომ ჩამოვდიოდით ჭავჭავაძის დაღმართზე, მე თავდახრილობით სიცილს ვმალავდი. თავს ვერ ვიკავებდი სიცილისგან შენს მცდელობებზე, ჩემი ყურადღება როგორმე სხვა რამეზე რომ გინდოდა გადაგეტანა და ბოლოს სიმღერაც კი რომ წამოიწყე. ჩემთვის ხომ შემდეგ ტურზე მნიშვნელოვანი ის იყო, ერთადერთი მონაწილე რომ ვიყავი, ვისაც მამა გულშემატკივრობდა.
   არც მაშინ ვბრაზდებოდი სინამდვილეში, შენს მხრებზე ჭორფლებს რომ დავითვლიდი და ყოველთვის ჩემსაზე მეტი ჭორფლი რომ გქონდა.
   ვიცი, გეღიმება და მიხარია.

   ..............................................................................................................

   და მაინც?!
   და მაინც?!
   ხვალ ჩვიდმეტია და ჩემი ნება რომ იყოს, ყოველ წელიწადს ერთით ნაკლები დღე იქნებოდა?!   

Saturday, December 15, 2012

.

   გელაპარაკები.გელაპარაკები.გელაპარაკები.გელაპარაკები.გელაპარაკები და ასე უსასრულოდ გელაპარაკები. შენ კი. მხოლოდ მხრების ოდნავ გამოძრავებაზე ვხვდები, რომ სუნთქავ ანუ არსებობ. საუკუნეებად იქცეს ლამის დღეები, რაც გადაწყვიტე რომ ხმა აღარ ამოიღო, დადუმდე.

  ცვილის ქანდაკებას გავხარ.

   

Friday, December 14, 2012

ლურჯი მუსიკა ჩემში.

   წერას ვიწყებ და ზუსტად ვიცი, ნაწერის ბოლოს, რა ზომისაც არ უნდა იყოს, მაინც არ მექნება ნათქვამი იმის მეასედიც კი რასაც ვგრძნობ. უბრალოდ, უსინდისობაა, რომ ამ სილურჯეში შენზე არაფერი ეწეროს.. შენ ხომ ყველაზე დიდი პროცენტით ხარ ჩემში ლურჯი. ჩემი (არ მომწონს ასე რომ ვამბობ, ამიტომ მირჩევნია ვთქვა - ჩემში) ლურჯი მუსიკოსი.
   შენ.. (საკუთარ მეუთვალავე მცდელობაზე მეღიმება, რომ ვცდილობ შესაფერისი ზედსართავი სახელი გიპოვნო. რომ ვცდილობ განგსაზღვრო)
  
   
თებერვალი იყო. მორიგი რიგითი ღამე. შემდეგ ნაცნობმა მომწერა. და ის ღამე ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანია ჩემს ცხოვრებაში. შენ ჩემს ცხოვრებაში შემოხვედი. თავიდან ბოლომდე ლურჯი. 5 წუთი და 33 წამი. მხოლოდ სილურჯე და შეგრძნება, რომ ორმოები ივსებიან.. ცარიელ თაროებზე ნოტები ლაგდებიან. შენს მელანქოლიურ, მოქსუტუნე ხმას სიცარიელე გაურბის და დღემდე, ყოველ ჯერზე მაჯისცემა ჩქარდება. ამაზეც შემიძლია დაუსრულებლად ლაპარაკი. მართლა შემიძლია დავიწყო და აღარ გავჩერდე, მაგრამ!! არ მემეტები გამოსათქმელად!! (ეგოიზმის ზეიმი).
   
შენ კანონზომიერება ხარ.
   
აქ ალბათ.. ალბათ კი არა, ნამდვილად ლინკი უნდა იდოს.. იმ საოცრების. შენი საოცრების.. მაგრამ.. რამდენიმე მაგრამ არსებობს და ერთ-ერთი მათ შორის არის ის, რომ ვერ გიმეტებ.
  
   
თებერვლის იმ ,,ჩვეულებრივ" ღამეს მოჰყვა ძიების პროცესი. დღემდე. დღეს დილამდე.. და ცხოვრების ბოლომდე რომ გაგრძელდება. პროცესი რომელიც ასე ძალიან მიყვარს და ასე სასიამოვნოა, საინტერესოზე რომ არაფერი ვთქვათ.

   
შენი ყოველი ახალი გაელვება აღმოჩენაა, არა მხოლოდ ჩემთვის, რიგითი მსმენელისთვის, არამედ სამყაროსთვის. ალბათ ვერასოდეს მივიღებ პასუხს შეკითხვაზე: როგორ შეიძლება ამდენი სასწაული მელოდია, ფრაზა, სიტყვა, წინადადება ერთ ადამიანს მოგდიოდეს თავში..................................................

   
გუშინ გისმენდი. გიყურებდი. (ჰო, ასეც ვიცოდი. გავჩერდი და ვერაფერი დავწერე). რა შეიძლება დაწერო ამაზე. ეს უბრალოდ უნდა ნახო, მოისმინო და მერე გაირინდო. ეს გამოუთქმელია. შეუძლებელია, მუსიკაში გადმოცემული ამდენი შეგრძნება და ემოცია ადამიანმა სიტყვით გადმოსცე. თუ შესაძლებელია, ისევ შენი ტექსტებით.

   
არასოდეს გამჩენია შეკითხვა, რატომ გყავს ამდენი ჯგუფი. რატომ აკეთებ ამდენ პროექტს. სხვანაირად წარმოუდგენელია. შენ ერთ ,,ჩარჩოში" ვერ მოთავსდები.

   
გამეცინა. არა, მართლა სასაცილოა აქ ეს პოსტი, მუსიკის გარეშე. ალბათ დადგება დრო როდესაც გაგიმეტებ. როდესაც, აღარ ვინერვიულებ შენს თითოეულ გაცემულ ლინკზე.. თუმცა, ხომ შევთანხმდით, რატომაც ვნერვიულობ. რომ ვერ გაგიგონ? ბოლომდე რომ ვერ ჩაგწვდნენ და მერე თქვან რომ ერთ-ერთი რიგითია??
   ............................................................................................

   
ერთხელ, სადღაც წავიკითხე შეკითხვა: ,,შენი ჭეშმარიტი მუსიკა იპოვნე? იპოვე მუსიკა, რომელიც გინდა მოისმინო უკანასკნელად?" მაშინ პასუხზე დავფიქრდი. ახლა ვიცი. დაფიქრება არც მჭირდება.
   
ჰო. მე ვიპოვე ჩემი ჭეშმარიტი მუსიკა. უფრო სწორედ, მე მაპოვნინეს ჩემი ჭეშმარიტი მუსიკა - ლურჯი მუსიკა ჩემში. აიღეს და გადმომცეს. და მე ამისთვის დღემდე ვერ ვიხდი მადლობას.

   .........................................................................................
   
შენ ასე თქვი: ჩემს ნაწილებს ნუ მისცემ სხვებსო. ამ წამამდე მაწუხებს ეს ფრაზა და არ გეგონოს, რომ უბრალოდ თქვი, მე დაგეთანხმე და მორჩა, დამავიწყდა. აღარც მილაპარაკია ამაზე შენთან. საერთოდაც, ლოგიკური იქნებოდა, პირველივე ადამიანი ვისაც შთაბეჭდილებებს გავუზიარებ, შენ იყო. მაგრამ მაგ ფრაზის თქმის მიზეზი რომ მოგეცი, ამიტომაც არ გელაპარაკები. ბოდიშს ვიხდი ქცევით. არც არასოდეს წამოიჭრება ეს თემა. რამდენიმე დღის წინ ისევ მომივიდა შენგან ლინკი. ისევ ვერაფერი ვთქვი. არ ვიცი რა იფიქრე. ერთადერთი რამ მინდა იცოდე, რომ თუ რამეს სათუთად ვეპყრობი და რამისადმი ფაქიზი დამოკიდებულება მაქვს, ეს შენი მოცემული მუსიკაა. აღარ არის აქ ზედმეტი რამის დამატება საჭირო.

   
თებერვლის ერთ ჩვეულებრივ ღამემდე რიგითო ნაცნობო. ახლა კი ჩემში ლურჯი მუსიკის მეგზურო.
  ................................................................................................
   
   ...... ......   ....-.....



   

Tuesday, December 11, 2012

თოვ ლი

http://www.youtube.com/watch?v=FL7Z2Ao-Tug

   თოვს.
   გარეთ თოვს.
   ისედაც ჩუმ სოფელში, საერთოდ ყველანაირი ხმა დაიგუდა.. ახლა საერთოდ ვერაფერი არღვევს ამ სიმშვიდეს.
 
   აივანზე შუქი ანთია.. მე ეზოში ვდგავარ და ცაში ვიყურები. წვრილი ფიფქები სახეზე მეყრება და ნელ-ნელა მეღიმება. ფიფქებს კადრები ამოაქვთ ჩემი მეხსიერებიდან. არ მცივა.
   .........................................................................................

   იქ ყველაფერია.

   თოვლზე ჩრდილი ეცემა.
   ...............................................................................................
 
   ჩვენ გვიყვარს თოვლი. ახლა რომ ჩამოვალ ხელს ჩაგკიდებ და ერთად ვიაროთ თოვლიან ქუჩებში გვიან, გვიან, ძალიან გვიან ღამე, როცა მანქანების ხმაური და ადამიანების არსებობა დატოვებს ქუჩებს.. შენ ილაპარაკებ უამრავ რამეზე და მერე ჩვენ ერთად ვიცინებთ ბევრს. მე ხელს არ გავუშვებ შენს მარცხენა ხელს და გულწრფელი სიხარულით გეტყვი, რომ როგორც იქნა მოვძებნე ზმნა რომელიც გამოხატავს იმ ხმას, რომელიც ისმის როცა თოვლს ფეხს ვაბიჯებთ. ,,ჩვენს ფეხქვეშ თოვლი დრუქუნებს". წინაწარ ვიცი რომ ამაზეც ვიცინებთ ერთად. მე კი ჯიუტად არ დავთმობ ჩემს აღმოჩენილ თუ შექმნილ სიტყვას.

   .................................................................................
   დედა..
   თოვლი მუხლებამდე..
   ჩაძინებული სოფელი..
   ჩვენი ჟღალბეწვიანი ძაღლი ჯეკა..
   ფოფი.
   ჩვენ ოთხნი, ჩვენი სოფლის სახლის წინ..
   და მალე, მეხუთე - თოვლის ბაბუა..
   ძილის წინ კი, თითქმის სიზმრად კადრი: დედის სილუეტი ჩვენი საძინებლის დიდ ფანჯარასთან. ის თოვას დარაჯობს..
   ფოფის ძილში ეღიმება. 
   ჩვენი ბედნიერება ხელშესახებია.
   ..........................................................................

   შენ დიდ ფანჯარასთან ზიხარ და ღუმელთან თბები. მე შორიდან გიყურებ. მერე გარეთ გავდივართ და ფიფქებს ვიჭერთ. უცნაურად დიდი ზომის ფიფქები არიან და არ დნებიან. მთელ მუჭს გივსებს ერთი ფიფქი. ჩემთან მოდიხარ და მიჩვენებ. წამწამები დაფიფქული გაქვს.. 
   შენი დიდი თვალები სიზმრებშიც კი წყლიანია. 
   ........................................................................
 
   დღეს ჩვენი დღეა. მარტო არ ვარ. არც იქ სადაც უნდა ვიყო. ნელა მივდივარ ტყეში და ფეხქვეშ თოვლის დრუქუნი არ მესმის.. მუსიკას ვუსმენ. ჩვენსას. მერე ვიყურები მაღლა და ვცდები ხის კენწეროებს, ისე როგორც შენ არ გისწავლებია.
   ................................................................................

   გავდივარ ეზოდან. გზაზე თოვლი დევს და სრიალს ვიწყებ.. საერთოდ არავინაა. ხმამაღლა ვიცინი და მიხარია!
   მიხარია, რომ თოვს!
   მიხარია, რომ ითოვებს!
   მიხარია, რომ ყოველი დილა გადათეთრებული იქნება და ყოველ ღამე საბნის ქვეშ ხელებს დავიორთქლავ და ისე გავითბობ.
   მიხარია, რომ ძალიან დიდხანს, აქ საერთოდ არაფერი გამოჩნდება სითეთრის გარდა.

   მერე?
   მერე, მეზობლის ძაღლები გამომეკიდნენ და სახლში შემოვედი.
   ღუმელს ვუფიცხებ დაწითლებულ ხელებს და ესენი ვერაფრით ხვდებიან რატომ ვიღიმი.

   მეზობლის ბავშვი მოდის, ხელს მკიდებს, აივანზე გავყავარ და თავის ენაზე მეკითხება, რატომ არ ჩანს თოვისას მთვარე ცაზე? ჩვენ რამდენიმე წუთი ერთად ვუყურებთ ცას და მერე ჩუმად ვეუბნები ყურში: ,,მთვარეს სცივა და ფიფქებს ემალება".. მიღიმის. მინდა მჯეროდეს რომ გაიგო.

   ...................................................................................
   ახლა ფანჯრიდან ვიყურები. ჩემი წეღანდელი ნაკვალევიდან აღარაფერი დარჩა. მშვიდად ვარ და მიყვარს ეს სიმშვიდე.
 
   თავში კი ერთადერთი ფრაზა მიტრიალებს - შენი ხელისგულები თოვლის გუნდებს ვერასოდეს ადნობენ.


 



Tuesday, December 4, 2012

არ მოიხედო, მეგობარო.

   ,,ამქვეყნად არსებობენ სამყაროები. დედანატირები სამყაროები"  
   ტიკარაძე. 
   http://www.youtube.com/watch?v=xc2HmX6gF5Q

   მეგობარო, შენ ყოველთვის მიმეორებდი, რომ სამყაროები არსებობენ. რომ არ ღირს მათი არაფრად ჩაგდება და შენ რომც ეცადო გვერდის ავლა, მათ აქვთ დრეკადი კედლები და აუცილებლად დაგეტაკებიან აქეთ.

   შენ ამბობდი, რომ ჩვენ ანუ ქვემოთასამყაროელებს მარტივად შეგვიძლია იმათ ანუ ზემოთასამყაროელების ადგილას თავის წარმოდგენა, მათ მდგომარეობაში შესვლა.. ოცნება ხომ ასე მარტივია. მაგრამ იმათთვის, არამხოლოდ წარმოუდგენელია და არ უნდათ ჩვენს ადგილას თავის წამოდგენა, არამედ დიდი ცდის მიუხედავად მაინც არ გამოსდით.. ძალიანაც რომ მოინდომონ, ვერც მოიაზრებენ როგორია ჩვენი სამყაროს ტვირთის ტარება. მათზე მუდმივად ზრუნავენ მშობლები, უფროსი დები და ძმები, ახლობლები.. ჩვენ კი.. ჩვენ იქით ვზრუნავთ გარშემომყოფებზე.. მარტივი მიზეზის გამო,  ჩვენს სამყაროში ეს დაუწერელი კანონივითაა.
   მერე რა, რომ მშობელია. მერე რა, რომ უფროსი დაა, ან ძმაა.
   მერე რა, რომ ზოგჯერ ისეთი უმწეო ხარ, საკუთარი არსებობა გინდა მოისროლო ნაგავზე.
   მერე რა!!
   მიუხედავად ამისა, ყველას დასანახად (შენი ახლობლების პირველ რიგში), მყარად უნდა იდგე ფეხზე და არასდროს უნდა მისცე საკუთარ თავს უფლება, რომ ყველაზე მთავარი და უკანასკნელი რამ დაუკარგო მათ - იმედი.

   ძნელია, მეგობარო, ასე, ძალიან ძნელი!

   მე ყოველთვის მეცინებოდა, შენ რომ სამყაროებზე იწყებდი საუბარს და შენ ეს გიხაროდა.. ასე ამბობდი, რადგან გეცინება, ე.ი. ჯერ კიდევ არ გადაუვლია შენთვის..  

   მეგობარო, სად ხარ ახლა?? ახლა ვეღარაფრით გაგახარებდი.

   ბოლოს მოიწერე: ,,რაც არ უნდა მოხდეს, არ დაგავიწყდეს, მე ის ვარ, სათამაშო თოფით რომ დავდიოდი მესამეს დერეფნებში, რომ მოვედი და გითხარი, წამოდი დავლიოთ. და შენც იმ დროისი მახსოვხარ. სულ ისეთს დაგიმახსოვრებ. რომ მობრუნდი და თვალები რომ გიცინოდა და თითქმის უცნობს რომ მითხარი ,,წამო".  შენ ის ხარ, ნებისმიერ დროს (მაშინაც კი როცა უკანასკნელი ბომჟივით გამოვიყურებოდი), ნებისმიერ ადგილას (იქაც კი სადაც შენი ნაცნობები გხვდებოდნენ ყოველ ნაბიჯში) რომ მომყვებოდა ლუდის დასალევად, რადგან იცოდი რომ ყელში იყო უკვე ეს გაძაღლებული ცხოვრება. და სულ რომ ვიცოდი, მიუხედავად ამდენი ,,მეგობრისა", ამ დროს ერთადერთი იყავი ვისი ატანაც შემეძლო. ვინც უბრალოდ ჩუმად იჯდა გვერდზე და დიდი ხნის მერე ვითომ არაფერი, იტყოდა: ,,ეგ არაფერი მეგობარო?! და რაოდენ ბანალურადაც არ უნდა ჟღერდეს, შენ მარტო არ ხარ" და მერე უაზროდ რომ ვიცინოდით". და წახვედი.

   ახლა, აღარ გამეცინებოდა შენს ნათქვამზე, რომ არსებობენ სამყაროები.
   ახლა, ღამე, ჭერის ყურება დამჩემდა ძილის წინ და ასე მგონია კედლები კი არა ჭერიც და იატაკიც კი დრეკადია.
   ახლა, იშვიათად მახსენდები. უფრო იშვიათად - შენი სათამაშო თოფი და ჩემი გრძელი თმები.
 
   არ მიხვიდე, მეგობარო, კინოს სახლში და არ დაჯდე ჩვენს რიგში, ჩვენს ადგილას. ცუდი შეგრძნებაა, როდესაც ყოველი კარის გაჭრიალებაზე და ნაბიჯების ხმაზე, არ გაიხედავ, მაგრამ უკანასკნელ წამამდე დაელოდები.. და კიდევ ერთხელ დარწმუნდები, რომ ის ვინც მოვიდა შენს გვერდით არ ჯდება.
   არ გაიარო, მეგობარო და არ ჩამოჯდე, კეკელიძის ქუჩის პირველ ასახვევში. ცუდია მარტო ლუდის სმა.
   არ მოუყვე, მეგობარო, სხვას როგორ უყურებდით შენ და ტომი, სოფელში, ბებიასთან, შუაღამისას ფილმებს..
   არ გაიხსენო, მეგობარო, არასოდეს 17 დეკემბერს, შუაღამისას, რომ ავედით სასაფლაოებზე.. უცხოს საფლავთან რომ ვისხედით, რომ ვლაპარაკობდით და მხოლოდ უკანა გზაზე, კიბეებზე ჩამოსვლისას, რომ გითხარი ვინც გარდაიცვალა 17-ში და შენ რომ აკანკალებული ხმით მითხარი, რომ დებილი ვარ ასე რომ ვიქცევი.
 
   ჰო, მეგობარო, ჩემი მეზღვაურიც არ დაბრუნდა.. და შენ სწორი იყავი, ჩემი მონაყოლის პასუხად, რიჩარდსონის ,,თაფლის გემო" რომ გამომიგზავნე.

   გახსოვს, ავტობუსში რომ ვისხედით, შენ ჩემს მხარზე თავი რომ გედო.. რომ მიყვებოდი რაღაცას, მე რომ ნახევარს ვერ ვიგებდი და რომ გითხარი, ან ხმისთვის აგეწია, ან ჩემს წინ გადმომჯდარიყავი. შენ რომ გაგეცინა და ბურდღუნი რომ გააგრძელე. ახლა მესმის, მოსმენა რომ არ იყო მთავარი.

   ,,მე ბედნიერი ვარ, როდესაც შენი მეგობარი მქვია"- რომ წაგიწერე წიგნზე და შენ რომ დამცინე, ,,როდესაც" კი არა ,,რადგან" უნდა დაგეწერაო.. არ შემშლია, მეგობარო. სწორედაც რომ ,,როდესაც".


   არ მოიხედო, მეგობარო - არ ღირს!

   http://www.youtube.com/watch?v=Ap6dCyFTk-Y
 
 
   

Saturday, December 1, 2012

*

   გვიანია. ვიცი, არ მითხრა. ვიცი ისედაც.
   მთვარის შუქზე ვწერ.
   ვიცი, ვიცი, ძალიან გვიანია.. ან იქნებ ძალიან ადრე.
   ერთიანად ვკანკალებ ისე მცივა. ისიც ვიცი, რომ სრული წინდაუხედაობაა ახლა ღია ფანჯარაში დგომა და წერა. მაგრამ ეს ხომ აღარასოდეს განმეორდება. ეს ხომ აქ და ახლა არის.
   ეს მთვარე, ასეთი, ხომ მხოლოდ აქ და ახლა არის.

   http://www.youtube.com/watch?v=XOME_5An8SQ

   სულ რამდენიმე ადამიანი გონებაში და მეჩხერი ვარსკვლავებისკენ ამავალი კვამლი.
   დიდია მთვარე.
   არ მითხრა?! სჯობს საერთოდაც არაფერი თქვა!

   ჰო, სქელი ქუდი მახურავს და ჟაკეტი რომელიც შენ ასე ძალიან გიყვარს.

   სად ხარ? რას უყურებ ახლა? ვიცი, რომ ესეც დროებითია. საერთოდაც, ამდენი რამის ცოდნას მირჩევნია არაფერი ვიცოდე.

   ნათელი ღამეა.
   თითის წვერებს ვეღარ ვგრძნობ.
   რამდენიმე წამად ღირს ცხოვრება.
   ალბათ.
   არა, არა, ,,ალბათ" არაფერ შუაშია  - ნამდვილად!!

   წინ ძველი ავტობუსი დგას და წყალი ხმაურობს.

   შენ არ აგინთია მთვარე ფარნად. შენ საერთოდაც..

   სულ რამდენიმე, თით(ებ)ზე ჩამოსათვლელი გაელვება გონებაში.

   თუ მეტყვი, რომ სადენებზე მერცხლები სხედან - დაგიჯერებ. არ მივაქცევ ყურადღებას ამ ზამთრის დამდგეს.