Saturday, December 1, 2012

*

   გვიანია. ვიცი, არ მითხრა. ვიცი ისედაც.
   მთვარის შუქზე ვწერ.
   ვიცი, ვიცი, ძალიან გვიანია.. ან იქნებ ძალიან ადრე.
   ერთიანად ვკანკალებ ისე მცივა. ისიც ვიცი, რომ სრული წინდაუხედაობაა ახლა ღია ფანჯარაში დგომა და წერა. მაგრამ ეს ხომ აღარასოდეს განმეორდება. ეს ხომ აქ და ახლა არის.
   ეს მთვარე, ასეთი, ხომ მხოლოდ აქ და ახლა არის.

   http://www.youtube.com/watch?v=XOME_5An8SQ

   სულ რამდენიმე ადამიანი გონებაში და მეჩხერი ვარსკვლავებისკენ ამავალი კვამლი.
   დიდია მთვარე.
   არ მითხრა?! სჯობს საერთოდაც არაფერი თქვა!

   ჰო, სქელი ქუდი მახურავს და ჟაკეტი რომელიც შენ ასე ძალიან გიყვარს.

   სად ხარ? რას უყურებ ახლა? ვიცი, რომ ესეც დროებითია. საერთოდაც, ამდენი რამის ცოდნას მირჩევნია არაფერი ვიცოდე.

   ნათელი ღამეა.
   თითის წვერებს ვეღარ ვგრძნობ.
   რამდენიმე წამად ღირს ცხოვრება.
   ალბათ.
   არა, არა, ,,ალბათ" არაფერ შუაშია  - ნამდვილად!!

   წინ ძველი ავტობუსი დგას და წყალი ხმაურობს.

   შენ არ აგინთია მთვარე ფარნად. შენ საერთოდაც..

   სულ რამდენიმე, თით(ებ)ზე ჩამოსათვლელი გაელვება გონებაში.

   თუ მეტყვი, რომ სადენებზე მერცხლები სხედან - დაგიჯერებ. არ მივაქცევ ყურადღებას ამ ზამთრის დამდგეს.


No comments:

Post a Comment