ნალექები

   ვიგებთ უმძიმეს ამბებს.
   ვშეშდებით.
   ვტირით.
   ვბრაზდებით. 
   ვმწარდებით.
   ვმოქმედებთ.
   ვვანდალობთ.
   ვაზიანებთ.
   ვზიანდებით.
   ვერ ვსუნთქავთ.

   გაივლის რამდენიმე დღე და ბუნებრივია, თავის რიტმში ჯდება ცხოვრება.
   სხვების ცხოვრება. ვისაც უშუალოდ არ შეგვეხო მძიმე ამბები.
   დღეები ისევ ჩვეულ დღეებს ემსგავსებიან.
   ხალხი ისევ ისე დადის ქუჩებში. უღიმილოდ.
   სისხლიანი შენობები ისევ დგანან თავიანთ ადგილებზე. ჩამოქუფრულები.
   არც არავის დაუწვავს. არც არავის აუფეთქებია.
   ვერ გავბედეთ.
   სათანადოდ ვერ გავბრაზდით.
   იქნებ, იმიტომ, ჩვენი შვილები რომ არ კვდებიან?!

 

გუტილა სერჯიო - ეს რომ შენი შვილი იყოს

(მაშველის ლოდინში დამხრჩვალ მიგრანტებს)

ეს რომ შენი შვილი იყოს,
ზღვას გემებით აავსებდი,
ნებისმიერდროშიანებით.

ისურვებდი, რომ 
მილიონობით ადამიანს,
ერთად, მისთვის ხიდი აგვეგო
და ზედ გამოგვეტარებინა.

მუდამ მზრუნველი -
არასოდეს მიატოვებდი,
მოუჩრდილავდი,
რომ არ დაწვოდა მზისგან თვალები
და ზღვის მლაშე 
შხეფებისგან დაიფარავდი.

ეს რომ შენი შვილი იყოს, წყალში გადავარდებოდი,
მოკლავდი მეთევზეს, რომელიც ნავს არ გათხოვებდა.
ღრიალს მორთავდი
გადარაზულ მთავრობის კართან,
დახმარების სათხოვნელად,
სიცოცხლის სათხოვნელად.

ეს რომ შენი შვილი იყოს, ძაძებში იქნებოდი,
შეგეზიზღებოდა მსოფლიო, შეგეზიზღებოდა პორტები
უამრავი უძრავი ხომალდით.
შეგეზიზღებოდა ისინი, ვინც მათ ხელმიუწვდომელს ხდის
და ვის გამოც, ღრიალს
ზღვის მლაშე გემო ახლავს ყოველთვის.

ეს რომ შენი შვილი იყოს, მათ უწოდებდი
ლაჩარ არაადამიანებს, რადგან ასეთები არიან ისინი.
დაგიჭერდნენ, დაგამწყვდევდნენ, დაგამუნჯებდნენ,
შენ კი სურვილი გექნებოდა, დაგელეწა მათთვის სიფათი,
რადგან ყველანი ერთ ზღვაში ვცურავთ.

მაგრამ ნუ წუხხარ! შენ თბილ სახლში ხარ
და ეს შენი შვილი არ არის! შენი არ არის!
შეგიძლია, მშვიდად იძინო
და არ იდარდო, რაც მთავარია -
ეს ხომ შენი შვილი არ არის!

ეს შვილია გზააბნეულ კაცობრიობის,
ჭუჭყიანი კაცობრიობის, არავინ რომ არაფრად აგდებს.

იძინე ტკბილად, გულდამშვიდებით.
შენი არ არის.

    (თარგმანი ფრანგულიდან: ბაჩანა ჩაბრაძე)

   ცაში ახედვისას ყველგან მაღალსართულიანი შენობებია...
   ვუყურებ და ასე მგონია ყველა 9-სართულიანია და ყველგან გადმოფრენილი ბავშვების სულები დგანან. 

   სულები, რომელთაც ბინა დაიდეს ჩვენს ყველა ტიპის ცნობიერში და სამუდამოდ ჩაილექნენ ჩვენში.
   რადგანაც პასუხს ვაგებდით...
   და ვერ გავუფრთხილდით..

   Homeless moonlight sleeping on a midnight lake

   

 
 
   

 
   რისთვის არიან სამყაროები, თუკი ვერ ვწვდებით?
   რისთვის არიან პლანეტები, თუკი ვერ ვურთიერთობთ?
   რისთვის არიან განზომილებები, თუკი არ ვიკვეთებით?
   რისთვის არიან ვარსკვლავები, თუკი გარდაიცვალნენ?


   რისთვის არიან ჭეშმარიტებები, თუკი სხლტებიან?
   რისთვის არიან ღირებულებები, თუკი ართულებს?
   რისთვის არიან პრინციპები, თუკი გვზღუდავენ?
   რისთვის არის თავისუფლება, თუკი დავსაზღვრეთ?


   რისთვის დავდივართ გზებზე, თუკი ყველა გზა გავლილია?
   რისთვის ვბრუნდებით სახლებში, თუკი ჩიტები არ ვართ?
   რისთვის არსებობენ მეგობრები, თუკი ქარტეხილების წინ მარტონი ვდგავართ?
   რისთვის გვიყვარს ადამიანები, თუკი არასდროს ვამბობთ ამას?


   რატომ ცვივიან ფოთლები ზამთრისპირულზე?
   - კანონზომიერებაა.