Monday, February 25, 2013

ყორანი რომელიც დადუმდა (და........)


   დღეს ყორანი ოფიციალურად დადუმდება.

   (რამდენჯერ შეიძლება, დავდო და ისევ ავიღო ლინკი??)

   მაინც ვერაფერს ვიტყვი. არ დამდგარა ამის ამოთქმის დრო. არც ვიცი როდის დადგება.

   ღელავ?
   ბევრს დადიხარ იქეთ-აქეთ და ქსუტუნებ?
   ლაპარაკობ და ტუჩის კუთხეებს მაღლა წევ პაუზისას (შენდაუნებურად)?
   სიტყვები გყოფნის მაგრამ მაინც ხელებს შლი და თვალები ოდნავ გიფართოვდება?
   კიდევ? კიდევ?
 
 
   უბრალოდ იმიტომ, რომ მე სუსტი ვარ
   შენ შეგიძლია მოიპარო ჩემი სიზმრები
   შენ შეგიძლია შემოაღწიო ჩემს თავში
   და შენ შეგიძლია დატოვო შენი სიმღერა სიზმრების ნაცვლად .
   გთხოვ, მოდი ჩემთან
   გთხოვ, დარჩი ჩემთან
   
   ეს ყველაზე მეტად მიყვარს.

   ნურც დღეს გაისწორებ ჩამოყრილ თმებს.
   არაუშავს თუ სათვალეს მინები დაეორთქლა.
 

   დღეს ყორანი ოფიციალურად დადუმდება!!
   დღეს ყორანი ოფიციალურად დადუმდება!!


 

Friday, February 22, 2013

.........................


   http://www.youtube.com/watch?v=qaHZmwqgtYw

   უსმენ?
   გესმის?

   ტყვიისფერი ღრუბლები ჩამოწვნენ და გულუბრყვილო ბავშვივით მგონია, თუ თვალებს დავხუჭავ, არ იწვიმებს.. და თვალებს ვხუჭავ.
   თავსხმაა.
   რა ვქნათ?

   არ მინდა გავიგო. ჰოდა, არც გავიგებ. აქედან ეს მარტივია. თუმცა, ეჭვი არ მეპარება, იქაც მოვახერხებდი.

   უსმენ?
   გესმის?

   რატომ ვერ ვუხერხებ ვერაფერს მზისწნულზე ყავის ნალექივით, არა, უფრო, წებოვანი ტალახივით ჩამოღვრილ რაღაცას? რაღაცას. ზუსტადაც რომ რაღაცას. უსახელოს. განუსაზღვრელს. უფორმოს. უსიამოვნოს.

   ვითხოვე მე, რომ
   როგორმე
   იქნებ -
   არ გაგეფუჭებინა.
   და არ გამოვიდა.
   ახლა რა ვქნათ?
   გეკითხები, ახლა რა ვქნათ?

   ცუდად არ ვარ. არც კარგად. სადღაც შუაში. ბუნდოვანია ეს ყველაფერი, მაგრამ ცუდად არ ვარ.
   მშვიდად ვარ. ან, გაყინვას ვურევ სიმშვიდეში.

   ზოგჯერ, ტალახი ყელამდე ამოდის. მერე, ისევ ქვემოთ იწევს და სიმძიმედ აწვება მზისწნულს. მტკივა. მძიმეა ეს ტკივილი და ამ დროს ისე ხმამაღლა გეძახი, მერე ისევ ბავშვივით, მთელი გულით მიკვირს, როგორ არ გესმის.

   მეუბნებიან, რომ:
   ღრმა ძილით უნდა მეძინოს.
   ვიცი,როგორ.უნდა მეძინოს.
   ფერადი სიზმრები უნდა მესიზმრებოდნენ.
   მშვიდად უნდა მეძინოს.
   რომ სხვანაირად არ შეიძლება.

   ცდებიან.
   შესაძლებელია.
   ასეა.

   მეგობარო, ახლა რომ ისევ აქ იყო, გეტყოდი, რომ კიშლოვსკის ფერებში ვცხოვრობ. და ისევ ყველაზე მეტად ლურჯი მომწონს, მაგრამ ვეთანხმები წითელს.
   მეგობარო, შენ უნდა იყო აქ!!


   ჰო. არაფერი შეიცვლებოდა, მე რომ არ ვარსებობდე.
   უბრალოდ, იქნებოდა სამყარო ჩემს გარეშე და მორჩა.
   არც არაფერი დააკლდებოდა და არც არაფერი მოემატებოდა.
   მორჩა.

   უსმენ?
   გესმის?
   მისმენ? - ცუდად არ ვარ.

   ასეთი მე სინამდვილეში არ არსებობს, ამიტომაც, ნუ დასვამ კითხვებს. ასეთ მეს მეც იშვიათად ნახულობს და ყოველ ჯერზე...... ვერ ცნობს.

   არცერთი სიტყვა შენზე?? 
   სტრიქონებს შორის კითხვას როდის ისწავლი??

 

      

Tuesday, February 19, 2013

. . . . . .


   გამარჯობა.. 

   ისევ მღვრიე ხარ?
   ისევ ღელავ?
   ისევ აწყდები ნაპირებს და გინდა გაარღვიო ჯებირები?
   მერამდენეა ყველაზე დიდი ტალღა?
   მე-13?
   ხომ იცი, ხუთს უნდა ჩამოსცდე, ერთს - არა. არცერთ ტალღამდე არა!!

   ჩუმად ვარ.. შენზე ლაპარაკს ვგულისხმობ.. ველოდები..
   გელოდები, როდის დაიწყებ ისევ თანაბრად სუნთქვას..
   ველოდები, როდის იქნები მზად, რომ გადმოხვიდე თოკებისგან, ძველი თოკებისგან გაკეთებულ ხიდზე.. ხიდზე.. მეორე ბოლოში ვარ მოკალათებული და არ ვიყურები შენკენ.. ვიცი,რომ იცი, ძალიან მშვიდი უნდა იყო, რომ არ ჩაგიწყდეს..
   მართალია. არ უნდა მომიყვე. ორივემ ვიცით, რომ ვიცი, რომ მესმის, რომ სიტყვები ზედმეტია.

   ჩვენი ძაფები ჩამოიზნიქნენ.. თოვლი ადევთ.. დიდი თოვლი, თვეებგამოვლილი თოვილი და ქანაობისას ხმასაც არ გამოსცემენ.

   ყველაზე მეტად იცი რა მაინტერესებს?
   - რა ფერი გაქვს თვალები? ვინმემ იცის? ვინმე ხედავს მათ?

   ისიც ვიცი, რომ ზურგით ვდგავარ. და შენგან ყველაზე მეტს აკეთებ ამ დროს, რაც კი შეგიძლია გააკეთო - მაცდი.
   მომწონს, აქ ჯდომა.
   მჭირდება ეს ბნელი დერეფანი.
   ვიცი, რომ კარს მიღმა დგახართ.. კარის ქვედა ღრიჭოდან ჩრდილები ჩანან.. უხმოდ რომ სხედხართ საათობით.. რომ ვერ ისვენებთ და მიდი-მოდიხართ ჩუმად.
   თბილი იყო ის თავშალი და აღარ მცივა ზურგზე კედელზე-მიყრდნობით ჯდომისას.
   ერთ დღესაც ავიღებ ცხელი რძით სავსე ჭიქას..
   ახლა ზუსტად ისე იქცევი, როგორც უნდა იქცეოდე?!

   ამ დერეფანში ფორტეპიანო არ არის.. ამას დავუკრავდი გაუჩერებლად..
   საშინლად მინდა, ვუკრავდე  ამას გაუჩერებლად!!
   საშინლად მინდა, ვუკრავდე ამას!!
   საშინლად მინდა, ვუკრავდე!!
   საშინლად მინდა!!
   საშინლად!

   - მოთეთროლურჯი გაკრთა??



   

Sunday, February 17, 2013

შენ II


   შენ.
   გაიელვებ ხოლმე. იშვიათად. შეიძლება ითქვას, რომ თითქმის არც ადრესთან შედარებით.
 
   რაღაცას უყურებ. ის გამოხედვაა, მე რომ მიყვარდა. მე რომ ჩემში შემოვიტოვე. ღრმად რომ დავმარხე ხმასთან ერთად, რომელსაც თითქმის არც არასდროს ვიხსენებ. გაელვებაზე გაცილებით იშვიათად.
   და მაინც. ეგ გამოხედვაა, ისევ იმ ფიქრთან რომ მაბრუნებს, იმ კადრთან, ჩემთან, მთაში, ხის აივნიდან რომ გეუბნები: ,,შემოდი შინ".
   მაგრამ ახლა ჩუმად ვარ.
   არ გპასუხობ.
   არ გელაპარაკები.
   უბრალოდ, შენი თვალებით ვიყურები დასავლეთისკენ.
 
   ახლა ვიცი, რომ ძველი წერილების გადაკითხვაც შეიძლება. ღიმილით და მშვიდი შეგრძნებით.. ამის დროც დადგა.

   ნუ გაქვს ეგ თვალები წყლიანი.

   შენ - ადრე: ჩემი ყოველდღიურობის უზარმაზარი ნაწილი.
   შენ - ახლა: დღიურს რამდენიმე წინადადებად შემორჩენილი.

   შენი არსებობა კანონზომიერება იყო.
   შენი არარსებობაც კანონზომიერებაა.

   ნამასტე.

   http://www.youtube.com/watch?v=XEg1cF9Ycfs

   

Thursday, February 14, 2013

ძარღვები ასტკივდათ თვალებს


   არ მოძებნო საკუთარი თავი ამ ნაწერში. შენთვის არ არის, მეგობარო - ჩემთვისაა. მერამდენე ღამე გავიდა, რაც არ მიძინია, არც ვიცი. აღქმის უნარებიდან სივრცული შემრჩა მხოლოდ. სწორად მივდივარ სკოლამდე და შემდეგ ასევე სწორად ვბრუნდები უკან. უფრო სწორედ, ჩემი უნარიანობა პირველ მათგანში გამოიხატება, სახლამდე მოსწავლეებთან ერთად ვბრუნდები.
   ვერ ხვდებიან, რადგან: ვლაპარაკობ, ბევრს ვიღიმი, ვპასუხობ ლამის ჩემთვის არ დასმულ შეკითხვებსაც კი, გადავდივარ მეზობლებთან, რომლებთან საერთო არაფერი მაქვს, საერთო ოთახიდან ძალიან გვიან გამოვდივარ. ასეთი კონტაქტური, რაც აქ ჩამოვედი, ჯერ არ ვყოფილვარ.
   მსგავსი ტემპით არასოდეს მიკითხავს წიგნები.
   მსგავსი რაოდენობით არასოდეს მომისმენია მუსიკა.
   ამდენი ფილმი არასოდეს მინახავს პაუზის გარეშე.
   რატომ?
   ყურადღებას ითხოვს ეს ყველაფერი და ფიქრის დრო აღარ რჩება.
   რატომ?
   რაც უფრო ცოტა დრო დარჩება ძილისთვის, მით ცოტაა შანსი, რომ დამესიზმრება:
   უცნობი ადამიანებით გარშემორტყმული საკუთარი თავი. ხმას რომ ვერ ვიღებ და ვერსად რომ მივდივარ. ბევრი ადამიანი
   უთავო ზურგები
   ტალახიანი ფეხები
   წყლით სავსე გუბეები
   ძარღვებშერჩენილი, სისხლშემხმარი ხელის მტევნები
   უფანჯრო ოთახები
   ნაპრალებიანი ხელისგულები
   ბუდიდან ამოცვენილი, თვალის გუგები
   ონკანი, რომლიდანაც სისხლი მოედინება - ბლანტი
   კიბეები, რომლის ძირშიც ვდგავარ და სურვილიც კი არ მიჩნდება რომ ავირბინო.
 
 
   შემოსვლამდე დააკაკუნეთ და სანამ პასუხს არ გაიგონებთ, არ შემოხვიდეთ. ჰო, კიდევ, ნუ გადაწევთ მძიმე ფარდებს დაუკითხავად. ახლა არ მინდა მზის შუქი.

   არ მელაპარაკო, ვერაფერს შეცვლი.
   და მიუხედავად ამ ყველაფრისა, მაინც, მხოლოდ ღმერთს აქვს ჩემი გაღვიძების უფლება.

 
   

Wednesday, February 13, 2013

ასოციაცია


   13.02.13
   თექის ლურჯი ქუდი.
   ხვეული თმები.. ქერა? არა - უფრო სხვაფერი.. შემოდგომის ბალახისფერი.
   მუქი ლურჯი.. ღია ცისფერი.. წყალგარეული ლურჯი.. თეთრშეპარული ცისფერი.. მოთეთროლურჯი..
   დახრილი წამწამები ანუ დღეს არაფერი მესაქმება შენს თვალებში?

   ჩამოშვებული სარაფანი ეცვა........... კლასიკურ მუსიკასავით მშვიდი... მთის სუნი ჩაქროლებისას.. (ვერც მაშინ გითხარი ვერაფერი)..
   
   - დღეს რა ფერია შენი თვალები? შეიძლება ჩაგხედო??
   - უარის თქმას აზრი აქვს??
   - შენ უკეთ იცი.
   

   - ემი, რა ფერი იყო დღეს?
   - მუქი.
   - ........
   - რატომ იღიმი?
   - შენ იცი.

   ჩვენი საკუთარი საპნის ბუშტები გვაქვს, გარსი, ჩვენი საზღვრები.. კიდევ არსებობს ჩვენი საერთო საპნის ბუშტი, რომელიც ფერს, მუსიკას, სიტყვებს, ფორმას, ზომას იცვლის.. ნებისმიერ ორი ადამიანის შეხვედრა ხომ უკვე აფეთქება და კატასტროფაა, როგორც ლილიტ იტყოდა.

   ლილიტ..
   თოლია..

   - სადღაც უნდა წაგიყვანო.
   - წავიდეთ :)
   - ასე? კითხვების გარეშე?
   - ჰო.
   (შენი თვალები მოთეთროლურჯია ამ დროს.. თაის შიგნით სითბო დატრიალდა)

   აქ ვერაფერი..... აქ იმ კარებს მიღმა სამყაროა.. შენ რომ შემიყვანე.. ასე რომ მჭირდებოდა!! აქ ანგელოზები არიან. აქ შებინდებულზე სახურავია, რომლიდანაც სავსე მთვარე მოჩანს.. აქ თაფლიანი ჩაის სუნი ტრიალებს.. მთის თაფლის სუნი..
   - ჩემს ხელებს ისევ გადაუღებ სურათს, როდესაც ხელში მარტყოფის იასამნები მეჭირება? არ არის საჭირო პასუხი.. ვიცი.. ვიცი, რომ გაგეღიმა.. ვიცი, რომ ეს ფრაზა დაგიტრიალდება ხოლმე და დაგთბება. და თუ ამ დროს იქვე ვიქნები, ისევ დავინახავ მოთეთროლურჯს..

   ჩვენი ტყის მელოდია გახსოვს??
   ჩემს თითებსაც.. მეხსიერებას აღარ.. თითებს კი.
   ჩვენს ხეებს ტოტები ჩამოტყდა?
   ძალიან ბევრის ტარება მოვთხოვეთ როგორც ჩანს.
   ჩვენი ტყის მელოდია გახსოვს??


   თაიმ ასე თქვა ვარსკვლავებს ვუთხარიო.........
   http://www.youtube.com/watch?v=mYnKlawa-iY
   გაიხედე, ფანჯრიდან დიდი ხე მოჩანს.. 
   ძირს დაიხედე, ფოთლებით რაღაც წერია..
   მისმენ?
   ძილი მოდის თვალასაო..

   ძილი მოდის თვალასაო..

   ძილი მოდის თვალასაო..
  

   ჩშშშშ..


   ჩამოაფარე წამწამები მოთეთროლურჯს..




Monday, February 11, 2013

ნუ გტკივივარ რა


   http://www.youtube.com/watch?v=6Izv4r28s8Q
 
   არ გიყურებ, მობრუნდი.
   მარცხენა ხელისგულზე უფრო მეტი ხაზები გაქვს, ვიდრე - მარჯვენაზე.
   მძიმე ხელი მაქვს?
   ნუ გტკივივარ რა.
   არ გვესმის ჩვენ. ზოგჯერ, მოსალოდნელზე კი არა, მოულოდნელზე მეტად არ გვესმის.
   იქნებ წაიკითხო კიდევაც და დაინახო გვერდის ბოლოში გაკრული ხელით მინაწერი, მარცხნივ.
   თმებისფერი თვალები გაქვსო. არა, არა, თვალებისფერი თმებიო. არა, მასეც არ არისო ბოლოს. და ჩაიარა.
   ზურგი მახსენდება და ამჯერად მე მეღიმება. რა იყო პირველივე აზრი??
   უცნაურად გრძნობ თავს?
   რატომ არ არიან აქ ადამიანები?
   რატომ არ არიან აქ სხვები?
   მომისმინე -
   ნუ გტკივივარ რა.



   - გაიღვიძე?
   - არა.
   - გაგაღვიძეს?
   - ...
   - თქვი რამე?!
   - ნუ გტკივივარ რა.



   თუ, ჩემდაუნებურად, შენი თაროებიდან რამე გამოვაყოლე ხელს, ბოდიშს ვიხდი. არ მინდოდა. (მეწამულიო, ასე ეწერა).


 
   

 
   

Tuesday, February 5, 2013

Beth Hart - Over you

   დავიძინებ რა და ნუ გამაღვიძებთ.
   მხოლოდ ამ ერთხელ.

   ვცდილობ ცუდად ყოფნების რიცხვი შევამცირო.
   გამომდის თუ არა?
   არ მითქვამს, რომ შეკითხვების დასმის უფლება ჰქონდა ვინმეს.
 

   არ გსაყვედურობ.
   ვერც გისაყვედურებ.
   უბრალოდ
   იქნებ -
   არ გაგეფუჭებინა.
   (სიმშვიდისფერი რომელია?)

   დავიღალე?
   ალბათ.
   რისგან?

  ................................................................................................

   ,,მითხარი, როდესაც გაიგონებ ჩემს სიჩუმეს
   მითხარი, როდესაც ჩემი სიჩუმე დამთავრდება"

   მე აღარაფერი მესმის.
 

   არა, არაფერი მჭირდება.


   

Monday, February 4, 2013

უბრალოდ.


            ...................................................................................................................................................................  ...................................................................................................................................................................  ...................................................................................................................................................................  ...................................................................................................................................................................  ...................................................................................................................................................................  ................................................................................................................................................................

 

   მე ვცნობ შენს ხმას ნებისმიერ ხმაურში.
   შენ სხვანაირად სუნთქავ.


Friday, February 1, 2013

იცის. ალბათ.


   დამეზარე-მეთქი. გადაგივლისო.
   ვეღარ გიძლებ-მეთქი. მიეჩვევიო.
   მირჩევნია სილუეტი იყო-მეთქი. ვერსად გაექცევიო.
   ნუ მიყურებ შუბლში, ტვინის გავლით-მეთქი. თვალებს ვერ დავიმახსოვრებო. ამდენი მეც არ შემიძლიაო.
   ხმამაღლა ისუნთქე-მეთქი. დროა მაგ შიშს მოერიოო.
   მიმღერე-მეთქი. ვერ მიგაჩვევო.

   ხელებს ნუ აზიხარო.
   თვალებში ნუ მიყურებო.
   ნუ იმახსოვრებ თმების სუნსო.
   გულისცემას ნუ ითვლიო.
   ზოგჯერ დარაბები სხვებისთვისაც გახსენიო.
   ცაშიც აიხედე ხოლმეო.
 


   ისუნთქე-მეთქი. თუნდაც ისე, თითქმის რომ არ მესმის-მეთქი. აღარ შემიძლია, მიჭირსო.
   მაინც ისუნთქე-მეთქი. აღარ მინდაო.



   აღარ მიწევს შენი გაძლება-მეთქი. ............................
   აღარ მეზარები-მეთქი. ......................
   პასუხს აღარ მცემ-მეთქი. .......................

   იცის. ალბათ.
 
   

თარიაი ვესოს. ხიდები. ჭაში მომზირალი თვალი. 26. ღამე მინდორში სახლსა და მდინარეს შორის

   ჩვენ ვართ ყველა ის მცოცავი არსი, მდინარის ნაპირებზე რომ ცხოვრობენ. ჩვენ ვავსებთ ღამეებს, ჩვენ  - ყველა ის შავი ხოჭო, რომლებიც ხმელეთზე ვცხოვრობთ და რომლებსაც გვაქვს პატარა სოროები, სადაც თავს ვაფარებთ, როცა ჩვენ ზემოთ ქვებს ამოაბრუნებენ. ჩვენ ვართ ისინი, ვინც ხვრეტს შლამს, როცა მდინარე დაიწევს. ჩვენ საგნებში ვიყუჟებით და მარადიულად ვარსებობთ. ჩვენ იქ ვართ და იქ ვარსებობთ, სადაც სინათლე ვერ აღწევს: ჩვენ ხომ საკუთარი შუქი გვაქვს. ერთმანეთსაც ჩვენივე სინათლეებით ჩავუვლით ხოლმე და გზას განვაგრძობთ, ეულად მსვლელნი დიად სიბნელეში.

   ჩვენ ტყის ყველა ადგილი ვართ. მართალია, ამჟამად აქ არცერთი არ ჩანს, მაგრამ ტყე სავსეა მოგონებებით - სად გაითელა ბალახი უთვალავჯერ. ჩვენ ის ადგილები ვართ, სადაც სიტყვები ეცემოდა, - სიცოცხლის მომცემი, სიცოცხლის წამრთმევი, დამბლადამცემი თუ ზეაღმტაცი სიტყვები. ჩვენ ვართ უსასრულოდ მრავალგვარი, ფარული ადგილები, სადაც ადამიანებს ერთად უვლიათ; პატარა ადგილები, რომლებსაც არასოდეს დაივიწყებენ, რომლებსაც ადამიანები თავიანთ მოგონებებში ინახავენ თვით აღსასრულის დღემდე, თუნდაც ეს იყოს სრულებით უმნიშვნელო ადგილები: ჩამოსაჯდომად ვარგისი ერთი-ორი ქვა; გაზაფხულის ფოთლები; თითქმის დაშრეტილი წყარო ზაფხულის დასაწყისში...
   ჩვენ გრძელი, მცურავი საათები და ყველა ადგილი ვართ. ყოველ ნაბიჯზე მემორიალია: ყველა რომ გამჟღავნდეს, სიცოცხლის ერთ სულიერ აბლაბუდად წარმოვჩინდებოდით.

   ჩვენ ვართ ისინი, ვინც მიწიდან მხოლოდ ერთი მოკლე ზაფხულის გასატარებლად აღმოცენდა და შემდეგ ჭკნება, ტკაცატკუცით ცვივა მიწაზე, დაბოლოს, ერთიანად ჩაშავდება შემოდგომის წვიმის მძიმე წვეთებქვეშ. ჩვენ ვბინადრობთ საუკუნოვან ხეებში, რომლებიც კეთილდღეობენ და ძირსაც იხრებიან, რადგან ფრინველებს უმანკოდ ძინავთ მათ ფოთლებს მიღმა, ურიცხვი ცოცხალი არსება კი მშვიდად მოკალათებულა ტოტთა განშტოებებში, - იმდენად პაწაწკინტელა არსებები, რომ თვალითაც არავის უნახავს. ჩვენ ვართ ბუჩქებში, სადაც ზუსტად ამ წუთას რაღაცას ნელა ღრღნიან ობობას ქსელში. ჩვენ დიდი, მანათბელი ობობების აბლაბუდები ვართ, ცვრითა და დილის მზით გავსებულნი;  ხაფანგებს ვუგებთ იმას, რაც ბრმად უნდა შევიტყუოთ.
   ჩვენ ვართ უხმაურო ბალახი, სადაც ბნელი წყალივით დასრიალებენ გველები, ადამიანებისთვის ცეკვავენ და მათვე აჯადოებენ. ჩვენ თვით სიკვდილამდე არ ვშორდებით გველებს.
   ჩვენ ვართ სიკვდილის ყველა უსახელო ჟღურტული იმ ცეკვაში, რომელსაც ცოტა ვინმე თუ იცნობს; ცეკვაში, რომელი ავსებს ცასა და მიწას.

   ჩვენ სწრაფვასავით ვწევართ საცალფეხო ბილიკებთან.
   შიშივით მივყვებით თავზე ტრასა-მაგისტრალს, რომელზეც სიცოცხლე იფლანგება და რომელზეც ადამიანი თავქუდმოგლეჯვით მისდევს სიცარიელეს. იმ სახლების გვერდით ვართ, სადაც ადამიანები იკეტებიან; იმ ციხე-სიმაგრეების, რომლებიც იმისთვის ააშენეს, რომ შიგ ჩაკეტონ თავიანთი ხანმოკლე სიხარულებიანად.
   ჩვენ ვართ სუსტი, მოწუწუნე ქარი, წარსულს რომ ეხახუნება იმის ძიებაში, რაც აწმყოდ ვერ იქცევა.
   ჩვენ ვართ ქარი ქარს მიღმა, რომელიც გამოწვევაში ეძებს, თუ რაღაც მაინც არის საპოვნი.
   ჩვენ იქ ვართ, სადაც ყველაა და სადაც არავინ იყო. ჩვენ ვეძებთ - ღამიდან ღამემდე.
 

   

თარია ვესოს. ხიდები. მცურავი სიღრმეები. 19. მოთქმა ღამესავით ბნელ ტყეში

   არა ის, რომ ეს შეიძლებოდა სხვაგვარად ყოფილიყო. აბა, როგორ იქნებოდა?
   არა ის, რომ იმედის ნაპერწკალს ვხედავ.
   არა ის, რომ ვინმეს ვუხმობ.
   არა ის, რომ ვფიქრობ, როგორც უწინ ვფიქრობდი.
   არამედ, უბრალოდ, აქ ვარ, ამ მდინარესთან.

   წყალი უძრავად დგას, თან - მოძრაობს. ცოტას დღეს წაინაცვლებს, ცოტას - ამაღამ... ყოველ დღე და ყოველ ღამე... სხვაზე ვერაფერზე ვფიქრობ.
   ათას ადგილას მიუხვ-მოუხვევს და მეც იქვე ვარ, ყოველ მოსახვევში.
   თუნდაც ღამესავით ბნელ ტყეში ჩურჩული ისმის, ეს, სადაც მე მივაბიჯებ, მაინც არ არის ტყე. თუ აქ საერთოდ არის ტყე - ის მდინარის კალაპოტშია. ასე ვგრძნობ. იქ თითქოს მთელი ტყეებია. მე იქ ვყოფილვარ: ისინი მდინარეში დანთქმულან და მეც მათთან ვარ მდინარის კალაპოტში. წყლის ნაკადი კენწეროებზე გადადის და უბგეროდ ჩურჩულებს ხიდან ხემდე.
   წყლის დინებაში ჩემს გონებას ყველაფერი ვეებერთელად წარმოუდგება. აზრი არა აქვს ისე ფიქრს, როგორიც უწინ მჩვეოდა. ჩემი ყველა აზრი მოძრავ წყალს უტყიალებს, - სუფთა, განმწმენდ, მომჩქეფარ წყალს. ზოგჯერ წყალს ისე ვხედავ, როგორც მოტივტივე ვარსკვლავებს.
   უსასრულოდ მიედინება და მასში მოხვედრილი ყველა საგანი გლუვდება და პრიალდება. მარადიული სრიალის შემდეგ ქვები ლოყასავით გლუვდება და რბილდება, - სანამ იცვლება, შეცვლით კი გამოუდმებით იცვლება. დაფარული ტყეებისა და უფსკრულების თავზე მიდინებული ბუშტულებიანი წყალი: - აი, როგორია ის ჩემს ფიქრებში.
   არავის ვუხმობ, მხოლოდ ვეუბნები ყოველივე აქაურს: ეს სხვანაირად უნდა იყოს! ვამბობ ამას მდინარის ფსკერზე ამოსული ტყის ფსკერზე.
   ნეტავ, რაღაც მოხდეს.
   ნეტავ, სიბნელეში წყალმა აიწიოს... - ვამბობ და მავიწყდება, რომ ეს საშინელი დანაშაული იქნება. ნუთუ მდინარე უნდა ადიდდეს, აღრიალდეს, გაშმაგდეს და ყველაფერი, რაც მის სიღრმეშია, აზრის გადაღმა გადალეკოს? აი, რა მინატრია ბოდვით ატანილს.
   ვიცი, ეს არ მოხდება და ამიტომაც შემიძლია ვინატრო. ამ კივილის ექო ხომ თვით ჩემი არსების ვიწრო, უშინაგნეს წრეს არ ცდება. შემიძლია ვიფიქრო მხოლოდ მოსრიალე წყალზე და იმ საგნებზე, რომლებიც მასთან ერთად მიცურავენ, ყოვნდებიან, კვლავ წლის ნაკადი იტაცებთ, რბილ ქვებთან და წყლით გაგლუვებულ კონცხებთან ჩაატარებს - მარად და მარად. აუტანელი აზრები მომდის: მიშველეთ ვინმემ.
   იქნებ მჯეროდა, რომ დღეს ყველაფერი სხვაგვარად შეიძლებოდა ყოფილიყო? არა, სხვაგვარად ვერ იქნება. როგორ ვიფიქრო კიდევ რამეზე, გარდა მოსრიალე წყლისა? მის დასანახად არავითარი სინათლე არ მჭირდება. ახლა ყველაფერს წყალი განაგებს, წყალს კი ცალკეული ადამიანისთვის არ სცალია.


თარიაი ვესოს. ხიდები. ჭაში მომზირალი თვალი. 23. როცა სრულებით გაშიშვლდები.

   როცა თავს გაშიშვლებულად გრძნობ და უნდა დაიმალო, როცა ფეხები მილასლასებენ, როცა ტერფები გეწვის, წყალს ეძებ და გაშმაგებით ეფლობი ტლახიან ღრმულებში, მედგრად ამოდიხარ იქიდან და აკანკალებული დაჰყურებ შენსავე სხეულს... არა, ეს არავინ არ უნდა ნახოს.

   წყლის ძებნა.
   იქამდე ვერ აღწევ. მოულოდნელად ფეხები ხავსში გეფლობა, თითქოს ბალიშებია. შემოდგომის თბილი მზე ანათებს და რაღაც განსაკუთრებული სუნი დგას. თითქოს შემთხვევით წაიბორძიკებ და მთელი სხეულით იშხლართები ხავსის ღრმა საწოლში - ეგზომ დალოცვილში შიშველი სხეულისთვის.
   ხავსის, შენი სხეულის და მზის სუნი... აი, ადგილი, სადაც უნდა იწვე! ვინღა მიაყენებს ჭრილობას იმ სიშიშვლეს, რომელსაც ვერავინ მიაგნებს?!
   აი, ადგილი!
   არავითარი შიში იმისა, რომ ისევ გატკენენ.
   ნუ იფიქრებ.

   ნუ იფიქრებ. დაიმალე. უფრო ღრმად ჩაჩურთე სხეული. შენი სიფრიფანა კანი მწველ ტკივილს გაუთანგავს. დარჩეს იქ, სადაც არის, ანუ - მთელ ამ შეცბუნებაში.
   თუმცა ნელ-ნელა აცნობიერებ, რას შვრები:
   ჭანჭრობში ხეები და ნახევრადჩაძირული ხის ნარჩნები ტივტივებს. ეს ყველაფერი ნელ-ნელა უხმაუროდ ჩაიძირება.
   ვინც უნდა იწვეს ხავსში, ვინც, ბოლოს და ბოლოს, გრძნობს მის სუნს და ამ ყველაფერს, ის ახალ შეგრძნებებს და მახვილ მზერას იძენს და შეუძლია უყუროს, როგორ ილექება ნაცრისფერ-ყავისფერი შლამი - იქ, ქვემოთ. მოძრაობა, რომელიც არაფერს წარმოადგენდა, მაინც ვიღაცამ იგრძნო, გაიქცა და თავი გადაირჩინა. სიცოცხლის გათავისუფლებული ძაფი, რომელმაც თავი დაიხსნა ლპობაში შესული ნაშთებისგან, ელვასავით გასხლტა. დამფრთხალი ხვლიკები ერთ წამისყოფაში იმალებიან მზიანი დღის კალთაში.
   როცა შიშველი ხარ და ახალი შეგრძნებებიც გაქვს; როცა პირდაპირ უფსკრულში ჩაძირვაც განგიცდია; როცა ზემოთ ამოხტომაც არ ძალგიძს, მაშინ კიდევ უფრო ღრმად ჩაიძირე. ამას დაძაბული თვალებით უნდა უმზირო, ეს უნდა შეიგრძნო. შენ მოწყდი ყველაფერს, რაც იყო.
   სიღრმიდან, ანუ იმ ყველაფრიდან, რაც იქ გროვდებოდა, ათასწლოვანი სუნი ამოდის.
   იგი ელვასავით გავრდა და თავი ბალახს შეაფარა, თუმცა ეს ბალახი გაითელება და შემოდგომაზე დალპება. მალე ისევ უნდა გაიქცეს - ელვასავით გასხლტეს.
   შვეულად ჩაძირვის შიში.
   ლპობაში წასული ვეებერთელა და უმძიმესი ხეები უმწეოდ გაწოლილან. ბოლოს სათითაოდ წავლენ ფსკერისკენ. ზოგს დამზაფრავი შესახედაობა აქვს: კორძები მკვდარ თვალებს ან გახევებულ თვალებს მიუგავს. ჩაძირვა ათასი წელი გაგრძელდება, თუმცა ხეები არასოდეს დაიშლებიან ბოლომდე, მხოლოდ შეერევიან ყოველივე ცოცხალს და ცვლადს, იქნებიან ჭაობში, შლამში, უფრო და უფრო ღრმად, თუმცა - საბოლოო შთანთქმის გარეშე.
   ის, ვისაც შეეძლო, ელვასავით გასხლტა.
 
   კარგად ჩაეხუტე ხავსს. თბილ ხავსში შეუძლება მტანჯველი წამის განცდა. ჰოდა, შენც მწარედ გტკივა და იწვი.
   წევხარ, მცირედ ქაჩვას გრძნობ - თითქოს თმის ღერის სიმსხო ძაფებით დაქაჩვას - პირდაპირ ქვემოთ.
   მეტს ვეღარ ვუძლებ.
   შიშველი ვარ, გაშიშვლებული.

   

თარიაი ვესოს. ხიდები.

   ,,რაც ყველაზე მეტად გსურს, სწორედ იმას უკუაგდებ შენგან.
   უფრო მეტი გსურს, ვიდრე შეგიძლია მიიღო"

   ,,ამ უკანასკნელს არ უთქვამს მოკლე ,,გმადლობ" და ყველაფერი არ გაუმარტივებია."

   ,,ცუდია ფიქრი მხოლოდ ღამით. ყველაფერი თავდაყირა დგება."

   ,,აირეოდა. აირეოდა. საშინელი ალტერნატივა, უსიამოვნო გაფიქრება იმისა, რაც შეიძლებოდა მომხდარიყო."

   ,,- ხშირად ხდება ხოლმე ასე. ოღონდ თავს იმად ნუ გაასაღებ, რაც არ ხარ, თორვილ.
   - ასე გულისგულში მხედავ?
   - იმ განწყობაზე არ ვარ, ეს ყოველდღე ვაკეთო."

   ,,- დედაშენის თქმით, მზიანი ფერდობები სირთულეების დაძლევის საუკეთსო გზაა.
მაშ, რატომ არ დავანებოთ მზეს - მიხედოს ჩვენს პრობლემებს?"

   ,,სადღაც არსებობს ღრმა, ჩაწყვდიადებული ჭა, რომელიც ახლა არ ჩანს. არ იცი, შიგნით რა არის. თუ რამე გაიძულებს და შიგ ჩახვალ, მხოლოდ მაშინ თუ აღმოაჩენ. ამწამს არაფერი ჩანს, ამწამს ვერ ხედავ მის დაღებულ პირს.
   ჭას თვალი აქვს. მე ვხედავ ამ თვალს ყოველ ჯერზე, როცა საკმარისად ხანგრძლივად ვიყურები ჭაში. მოხდა რაღაც დაუჯერებელი. თვალი - ჭაში! არ შემიძლია არ ვუყურო ახლა, როცა ჭა ღიაა და ზემოთ ამოდის ჩემი თვალთვალის კვალდაკვალ. რასაც იქ ვხედავ, ჩემი ჩვეულებრივი თვალი არ არის: მან სახე იცვალა. მე მას ვეღარ ვუყურებ. თუ ვუყურებ და - ცახცახი მიტანს.
   ამაღამ მე ძლიერი და უცნაური ვარ.
   ხვალ ძალისხმევის გაღება მელის.

   სულ ცოტა ხნის წინ იქ არავითარი ჭა არ იყო. ვიყურებოდი უფსკრულში და ვიწვოდი, მე საბრალო. უფსკრულზე ხიდი არ იყო. ჩემი ტვირთიანად მჭიდროდ ვეკრობოდი მის კიდეს. თავბრუსხვევით ვგრძნობდი იქიდან ამომავალ წებოვან ოხშივარს, ხრწნადი სიჩუმიდან წამოსულს."

   ,,- ასეა თუ ისე, შენ ეს მაინც დაგემართა, მიუხედავად იმისა, საკმარისად დიდი ხარ თუ რაც ხარ, - თქვა ბიჭმა საბოლოოდ.
   ახლა ვალბორგმა ჩაიკრა თორვილი.
   - ჰო, მე ეს არ მავიწყდება. მაგრამ ახლა მარტო უდნა დამტოვო,მრომ დამალვა შევძლო.
   -ჯერ თვალებში ჩამახედე."

   ,,სინათლის ზოლივით გამდევს ის აზრი, რომ უთუოდ უნდა აღვემატო საკუთარი თავის მუდმივ ბრალდებას."

   ,,გვერდით მჯდომარე ოდის შემხედვარე თორვილმა თავი მყუდროდ და უსაფრთხოდ იგრძნო.
   რამდენადაც ვხვდები, იმას რასაც ახლა ვგრძნობ, არანაკლებ ვიგრძნობ ხვალაც, ზეგაც, მომდევნო წელსაც და ყოველთვის. ეს არ არის რაღაც ისეთი, რამაც, უბრალოდ განწყობილებასავით იხუვლა."

   ,,ყველა ამ სიტყვისა და ფრაზის მიღმა რაღაც ტკივილი პულსირებდა, ტკივილი, რომელსაც ვერცერთი მათგანი ვერ ახსენებდა. მოგვიანებითო, - ფიქრობდნენ და გვერდს უვლიდნენ."

   ,,მესმის თუ არა?
   რა ხდება?
   მალე გამინათდება გონება.
   ჯერ ისევ სიმშვიდე."

   ,,ამჯერად ოდი წამოდგა. ის თავისუფალი იყო. თავისუფალი და კიდევ რა? ამას თორვილი ვერ იტყოდა.
   - ღამე ნებისა, თორვილ. ხვალ ქარში გავისეირნებ.
   - ქარში?
   - ჰო, თუნდაც ქარი არ ქროდეს.

   ოდი ქარში დასეირნობდა.
   დიდი ვერაფერიშვილი ქარი იყო. და მაინც...
   ოდისთვის ეს დღე ზემოთ წამღები დღე იყო.
   ზემოთ წამღები?
   შეუძლებლად ზემოთ წამღები. ზემოთ წამღები - უფსკრულის წინაშე. ტკივილიანად წამღები, როგორც ასეთ დროს ხდება ხოლმე.
   ოდი შეუძლებელ დღეში სეირნობდა. დიდი, მშვენიერი მთლიანობა აღარ არსებობს: ღრმა დაძაბულობია, რომელიც არასოდეს გამოვარდნილა წინ და აქამდე, უბრალოდ, იცდიდა, ახლა დაიმსხვრა.
   ,,ქარში ვისეირნებ", უთხრა თორვილს. ამის თქმა გამოუვალმა სასოწარკვეთამ აიძულა. ,,ეს უნდა გავფანტო, ამ ზემოთ წამღებ დღეს, რომლისაც მე არ მესმის. თი სადმე ქარია - ჩემია.
   დღეს მე ამას ვითხოვ.
   ხელევს ვშლი და დავდივარ, როგორც მსურს. თავიც ისე მაღლა მიჭირავს, როგორც მსურს", ფიქრობდა თავის გამოუვალ სასოწარკვეთაში.
   მისი ფეხები გზაზე თავდაჯერებულად მიბაკუნობდნენ.
   მის თვალებს დღეს არ ეშინოდათ.

   შემდეგ ისევ დაფიქრდა და დასკვნა შეცვალა: ,,რა თქმა უნდა, მეხება, თუმცა არ უნდა მეხებოდეს. მე უნდა ვიყო ქარში, რომელიც მოვითხოვე და მომეცა."
   მთელი ღამე ეს სურდა: სიბნელეში გასულიყო და ზემოთ წამღები ქარი ეძებნა.

   ბევრი იცნობდა და ესალმებოდა.
   - საღამო მშვიდობის, ოდ.
   - სეირნობ, ოდ?
   - შეხვედრამდე, ოდ.
   ქარი."