Sunday, February 17, 2013

შენ II


   შენ.
   გაიელვებ ხოლმე. იშვიათად. შეიძლება ითქვას, რომ თითქმის არც ადრესთან შედარებით.
 
   რაღაცას უყურებ. ის გამოხედვაა, მე რომ მიყვარდა. მე რომ ჩემში შემოვიტოვე. ღრმად რომ დავმარხე ხმასთან ერთად, რომელსაც თითქმის არც არასდროს ვიხსენებ. გაელვებაზე გაცილებით იშვიათად.
   და მაინც. ეგ გამოხედვაა, ისევ იმ ფიქრთან რომ მაბრუნებს, იმ კადრთან, ჩემთან, მთაში, ხის აივნიდან რომ გეუბნები: ,,შემოდი შინ".
   მაგრამ ახლა ჩუმად ვარ.
   არ გპასუხობ.
   არ გელაპარაკები.
   უბრალოდ, შენი თვალებით ვიყურები დასავლეთისკენ.
 
   ახლა ვიცი, რომ ძველი წერილების გადაკითხვაც შეიძლება. ღიმილით და მშვიდი შეგრძნებით.. ამის დროც დადგა.

   ნუ გაქვს ეგ თვალები წყლიანი.

   შენ - ადრე: ჩემი ყოველდღიურობის უზარმაზარი ნაწილი.
   შენ - ახლა: დღიურს რამდენიმე წინადადებად შემორჩენილი.

   შენი არსებობა კანონზომიერება იყო.
   შენი არარსებობაც კანონზომიერებაა.

   ნამასტე.

   http://www.youtube.com/watch?v=XEg1cF9Ycfs

   

No comments:

Post a Comment