Tuesday, February 19, 2013

. . . . . .


   გამარჯობა.. 

   ისევ მღვრიე ხარ?
   ისევ ღელავ?
   ისევ აწყდები ნაპირებს და გინდა გაარღვიო ჯებირები?
   მერამდენეა ყველაზე დიდი ტალღა?
   მე-13?
   ხომ იცი, ხუთს უნდა ჩამოსცდე, ერთს - არა. არცერთ ტალღამდე არა!!

   ჩუმად ვარ.. შენზე ლაპარაკს ვგულისხმობ.. ველოდები..
   გელოდები, როდის დაიწყებ ისევ თანაბრად სუნთქვას..
   ველოდები, როდის იქნები მზად, რომ გადმოხვიდე თოკებისგან, ძველი თოკებისგან გაკეთებულ ხიდზე.. ხიდზე.. მეორე ბოლოში ვარ მოკალათებული და არ ვიყურები შენკენ.. ვიცი,რომ იცი, ძალიან მშვიდი უნდა იყო, რომ არ ჩაგიწყდეს..
   მართალია. არ უნდა მომიყვე. ორივემ ვიცით, რომ ვიცი, რომ მესმის, რომ სიტყვები ზედმეტია.

   ჩვენი ძაფები ჩამოიზნიქნენ.. თოვლი ადევთ.. დიდი თოვლი, თვეებგამოვლილი თოვილი და ქანაობისას ხმასაც არ გამოსცემენ.

   ყველაზე მეტად იცი რა მაინტერესებს?
   - რა ფერი გაქვს თვალები? ვინმემ იცის? ვინმე ხედავს მათ?

   ისიც ვიცი, რომ ზურგით ვდგავარ. და შენგან ყველაზე მეტს აკეთებ ამ დროს, რაც კი შეგიძლია გააკეთო - მაცდი.
   მომწონს, აქ ჯდომა.
   მჭირდება ეს ბნელი დერეფანი.
   ვიცი, რომ კარს მიღმა დგახართ.. კარის ქვედა ღრიჭოდან ჩრდილები ჩანან.. უხმოდ რომ სხედხართ საათობით.. რომ ვერ ისვენებთ და მიდი-მოდიხართ ჩუმად.
   თბილი იყო ის თავშალი და აღარ მცივა ზურგზე კედელზე-მიყრდნობით ჯდომისას.
   ერთ დღესაც ავიღებ ცხელი რძით სავსე ჭიქას..
   ახლა ზუსტად ისე იქცევი, როგორც უნდა იქცეოდე?!

   ამ დერეფანში ფორტეპიანო არ არის.. ამას დავუკრავდი გაუჩერებლად..
   საშინლად მინდა, ვუკრავდე  ამას გაუჩერებლად!!
   საშინლად მინდა, ვუკრავდე ამას!!
   საშინლად მინდა, ვუკრავდე!!
   საშინლად მინდა!!
   საშინლად!

   - მოთეთროლურჯი გაკრთა??



   

No comments:

Post a Comment