Sunday, December 8, 2013

.. .... ...


   მოსაყოლი ამბები დამიგროვდა. ფონად რომ ვერაფერს დავადებ. მხოლოდ შენ რომ შეიძლება გაიგო.
   მხოლოდ შენ რომ გეტყოდი, იმ იმედით, რომ თუ მთლიანად ვერა, ნაწილს მაინც გაიგებდი. იმდენს მაინც, ბეჭებს შორის ხელი დაგერტყა მსუბუქად და.. ამომესუნთქა. ნახჟირორჟანგი არა - ტკივილი. ბლანტი ამბები. როგორც ყოველთვის. ჩვეულებრივ.

   ამის ნაცვლად კი
   ყოველ ღამე, ძილის წინ, როდესაც თავიდან გასაფლავებ შენი სახელის ვეღარწარმოთქმით, მინდა იდგე და გრძნობდე ამას!
   მინდა, ისევ ისე სასოწარკვეთით გკითხო: - ნამდვილად?
   და კვლავ გთხოვო ჩვეულებრივად, ვერ შემჩნევით, მაგრამ დაწვრილებული, ქვესკნელგამოვლილი ხმით: - იქნებ არა?!

   და ყოველ დილით, როდესაც ზურგით ვდგავარ წინა ღამეს გათხრილ შენს საფლავთან, მუშტებს ვშლი და თავიდან ვიჯერებ, რომ არსებობ, ისევ ისეთი, შეუცვლელი. არ-გარდაცვლილი.

   დაღამებამდე.



No comments:

Post a Comment