Friday, November 29, 2013

ფოთლების ძარღვებზე დაკიდული ამბავი.


   აღარ დავდივარ ისე, ადრე რომ მჩვეოდა. შიგნით არიან ყველანი და საკუთარ ჩრდილს ჩაჩერებულს სულ მიკვირს, ისინი რატომ არ ჩანან.
   თქვენ რატომ არ ჩანხართ?
 
   ..................................................

   - ერთმანეთი ხომ გვყავს?
   - კი.
   - ....
   - ეგ ერთადერთია რაც დაგვრჩა.
   - ....
   - ....
   - ეგეც საქმეა.

   ...................................................

   ვისაც აღარ ვყავარ(თ)?
   და პირიქით?

   ...........................................................
 
   ამაე, 

   როდესაც იდექი ჩემს წინ, ზურგით და წელში მოხრილი ფეხებს უბაკუნებდი სიკვდილს, მინდოდა მეთქვა..
   მინდოდა ბოლო ხმაზე მეყვირა..
   მინდოდა, იოგების დაწყვეტამდე მეღრიალა..
   მინდოდა, გცოდნოდა, რომ მხოლოდ შენი თვალები არ იმახსოვრებენ...
   მინდოდა, გეგრძნო, რომ მხოლოდ შენს სხეულს არ სტკივა..
   მინდოდა, უცებ ამნეზია დაგმართნოდა და ყველაფერი დაგვიწყნოდა ამქვეყნად..


   ვერაფერი. ვიდექი და ქურთუკის ბოლოზე მეკიდა ხელი.. გათეთრებამდე. და განძრევასაც ვერ ვბედავდი, რომ ნებისმიერ დროს  მზად ვყოფილიყავი - დამეჭირე.

   ამაე, ყორანმა თქვა, მიმღერეო.



   

No comments:

Post a Comment