22 სექტემბერი, 2016 წელი

   არსებობენ სიხარულით, სიმშვიდითა და ბედნიერებით აღასავსე დღეების უჩუმარი დასასრულები..
   მოვლენები, რომლებიც საბოლოო წერტილს სვამენ.. და შემდეგ ღიმილიანად იძირები ძილში..

   დასასრული: მეგობრების საქორწინო თაიგულის შენთვის ყველაზე სათანადო ადგილას მოთავსება..
   და ფრაზა თავში:
   ,,This is for you, V and Ch.."

   

უსიტყვობის დღეები

   Dustin O'Halloran Opus 23

   არსებობენ დღეები, როდესაც დილას უნდა ადგე, ჩაიცვა გრძელი, მუქი კაბა, თბილი წინდები. მოიხვიო ნაქსოვი შალი. გახვიდე აივანზე, დაჯდე ხის, ძველ, ფარდაგებიან ტახტზე.. მიეყუდო ხის კედელს და უსმინო წვიმას..
   გქონდეს თამბაქო.
   ყველაფერზე იზრუნოს სხვამ. უსიტყვოდ.
   მოგაწოდოს ერთი ჭიქა ცხელი რძე. უსიტყვოდ.

   დაღამდეს.
   შებრუნდე სახლში და შეწვე ლოგინში.
 
   შემოდგომაა.
 

ყლუპი

   ანნა: -
   ,,დროში ერთმანეთის პარალელურად ალტერნატიული რეალობების არსებობა არის ზოგჯერ დიდი ხსნა იმ საშიშროებისგან, რომ მარტო ერთი მათგანის წინაშე დარჩენილი არ შეიშალო".

6:04/05

   https://www.youtube.com/watch?v=dIwwjy4slI8

   შინ.
   ტბასთან. დიდი სივრცეა წინ, რომელსაც რამდენიმე წუთის წინ ამოსული მოწითალო მთვარე ანათებს. ქარია.
   ქარის, წყლის, ხავსის, კლდეების სუნი.
   ძლიერად მოფრიალე საკუთარი თმები და


   სულ რამდენიმე ადამიანი.
   ჩანჩქერის ხმაში ჩაკარგული მათი ჩუმი საუბარი. ნაცნობი ნოტები.
   გვერდზე მეგობარი
   და


   შინ.
   აივანზე ვზივარ ფეხმორთხმით. მხოლოდ წვერი ჩანს. თეთრი, ძალიან თეთრი. ვიცი, გველეშაპიც იქვეა.
   ქარია.
   ვახელ თვალებს და


   ხიდი.
   ერთერთი ბოძის ჩრდილი. ქვემოთ მძიმე წყალია. მოციმციმე შუქებსაც ამუქებს.
   ქარია.
   ოდნავ ვიხრები წინ და


   ირგვლივ ბევრი ხალხია.
   ვდგავარ სცენის წინ, არც ახლოს და არც შორს. ზუსტად შუაში. ვინტილაციის დიდი მილის ქვეშ. შეგრძნება, რომ ქარი უბერავს ყველა მხრიდან.
   სცენაზე ნილსი დგას ზურგით.
   იწყება. ნელ-ნელა იწყება. სუნთქვა ხშირდება. მოლოდინი, რომ აი, ახლა, აი, ახლა იქნება ის გადასვლა. არადა ზუსტად იცი, რომ ჯერ მიღმა, ფონად, პიანოზე უნდა გაწკრიალდეს რამდენიმე თითქოს არაფრისმთქმელი ბგერა, თითქოს უმნიშვნელო ფრაზა სამ სხვადასხვა ოქტავაში..აირიოს. აცდეს. ყური მოგჭრას თითქოსდა შეუთავსებელმა მელოდიამ.. წამის წარმოუდგენელ მეასედებში დალაგდეს ყველაზე სუფთა ქაოსი და
   და
   და
   და
   და


   და იგრძნო, რომ დაფრინავ
   რომ წაიშალა შესაძლებლობების საზღვარი
   რომ ეს ყველაფერია
   რომ ეს ყველაფერია.


   ნილს.

რიგითი

  
   ზოგჯერ ძალიან კარგია, ადგე ადრე და იცოდე, რომ არსად გეჩქარება.

   გაჰყვე პირველივე ფიქრს და დარგო ხეები არარსებულ მიწაზე. არარსებული სახლის ეზოსთვის. სხვადასხვა ხეები, რომ შემოდგომაზე ბარათებისთვის ბევრნაირი ფოთლები გქონდეს.. ნეკერჩხალი, ალვა, ტირიფი, რცხილა, წიფელი, ცაცხვი, აკაცია, ერთიც ნაძვი - ახალი წლისთვის. დატოვო ადგილი ხეების უკან - აივნიანი ხის სახლისთვის..

   უყურო ჩაის როგორ ასდის ორთქლი და უსმინო წვიმის ხმას.

   არ გაგახსენდეს არავინ.

^^ far ^^ mate ^^

 

უსათაურო

ავტორი: გურამ თიკანაძე

წელი: უცნობი.

another hole

   https://www.youtube.com/watch?v=lZYjf8OMFaI

   რას უხერხებენ ადამიანები ასოციაციებს?
   როგორ უნდა მოერიო ყველაფერში გამოჟონილ ჩავლილ ადამიან(ებ)ს?

   წიგნები თაროზე - სახელითა და გვარით.
   მუსიკა - თითქმის ყველა ფოლდერში.
   ფრაზები - მეგობრებისგან წამოცდენილი.
   მზის სხივი ფოთლებს შორის - პარალელური კადრი ტოტებზე ანგელოზებშემომსხდარ ცაცხვზე.
   ახალი ხილის სურნელი სახლთან - მინიშნება, რომ ახლა სწორედ ის დროა, ჩანთას რომ უნდა ვალაგებდე და მთის განსაკუთრებულად საყვარელი ბილიკებისკენ უნდა მივეშურებოდე.
   და რა მოსთვლის..

   და როგორ იქნება იქ ის ყველაფერი?
   ვინ ჩაალაგებს კესანეებსა და სხვა მინდვრის ყვავილებს მთავარ ბოძზე მიჭედებულ ,,ლარნაკში"?
   ვინ შემოიხურავს ,,ეზოს" კარებს?
   ვინ გაეხმიანება ხევისბერს?
   ვის მოუყვებიან მოხუცები თავიანთ ამბებს?
   ვის შეუყეფენ მაღალ საძოვრებზე ძაღლები?
   ვინ უნდა გადაუსხას სიცოცხლე მიტოვებულ სოფელს?

   ყველაფრის - მცირე დამწვრობებისა და ღრმა იარების მიუხედავად, ასე მგონია, სული სასიკეთოდ გადასხვაფერდა ამ წლების განმავლობაში.

   იმ მთისკენ, შენსკენ - თქვენსკენ მომავალი, ბოლო წერტილში, სადაც ჯერ კიდევ იყო კავშირი, ვგზავნიდი მოკლე წერილს: ,,ადიოს, ამიგა" და არავინ იცოდა, როდის იქნებოდა შემდეგი წერილი: ,,ოლლა, ამიგა"..

 

   გმადლობ.
   ადიოს, ამიგო.