http://giphy.com/gifs/snow-christmas-12joL15WhHBvl6
თოვს.
გვიანია უკვე საკმაოდ. იმისთვის განსაკუთრებით, რომ მეღვიძოს.
დღესასწაულივითაა თოვა. უყურებ და შეგრძნება მოაქვს, რომ რაღაც მეტის, გაცილებით მეტის ნაწილი ხდები, ვიდრე ჩვეულებრივობაა, ვიდრე ყოველი დღეა, რიგითი..
როცა თოვს, ყველაზე მეტად მინდება, რომ ვიყო ისეთ ადგილას, სადაც შევძლებდი, რომ მეტად მეგრძნო ჩემი არსებობის არსი, ვიდრე აქ - ქალაქში. სადმე - სიჩუმეში, მეჩხერადამიანობაში.
წლების წინ, ღამე მივდიოდით სახლისკენ: მე, სოფო, დედაჩემი, მამაჩემი და ჩვენი წითური ძაღლი - ჯეკა. მივდიოდით ჩუმად, ვიწრო ბილიკზე, ჩაის ბუჩქებს შორის, მერე ტყეში. მე ვიყავი ძალიან პატარა და ჩემ ირგვლივ ყველაფერი გაცილებით დიდი, ვიდრე რეალურად... ირგვლივ კი უკუნი სიბნელე და ფიქრი, რომ ალბათ, ძალიან კარგად უნდა იცნობდე შენს სამყოფელს, ასეთ სიბნელეშიც რომ აგნებდე..... წინ მიმავალმა იცოდა გზა.
უცებ გავჩერდით, რადგან მშვიდი ხმაური ისმოდა ირგვლივ, ყველგან, მერე წინწკლებიც ვიგრძენით სახეზე, ინტენსიური, ცივი.. რადგან არც ფანარი გქვონდა, არც ასანთი და თან ძალიან ბნელოდა, გამოვთქვით ვერსიები, წვიმდა თუ თოვდა..
თოვდა.
ეს იყო სხვანაირი წინწკვლის ხმა ფოთლებზე.. შრიალში გადასული..
სხვანაირად თბილი სიცივე.
და დახშულობა.
დახშულობა ყველაფრისგან, გარემოსგან..
თითქოს ვმოძრაობდით ჩვენ ხუთნი ყველასგან მოწყვეტილები, ფართო გამჭვირვალე გარსით გარშემორტყმულები, რომელსაც ღია ჰქონდა მხოლოდ ზედა მხარე.. და გვათოვდა.. ათოვდა ჩაის ბუჩქებსა და ხმელ ფოთლებს..
ჩვენ მივდიოდით სახლისკენ.
სულ წინ - მამაჩემი.
რიგის ბოლოს - ჯეკა.
ალბათ, სიცოცხლის ბოლომდე თოვაში მეყვარება სწორედ ის უხმობა - დახშულობა..
და მოტანილი კადრი, რომ ჩვენ მივდივართ სახლისკენ.
აივანზე დავიფერთხავთ ტანსაცმელსა და ბოტებს თოვლისგან.
ავანთებთ ღუმელს. ღუმლის ქვეშიდან გამოძვრება კუდაპრეხილი ჩელი.
გარედან კი ყრუდ გავიგონებთ ჯეკას შორეულ ყეფას, ეზო-კარს რომ უნდა შემოურბინოს, ჩვენ რომ მშვიდად ვიძინოთ.
