Monday, October 8, 2012

არც არაფერი


   ახლა ისე ვარ, შენ რომ მომიტრიალდებოდი და მეტყოდი, რამე ხდება? ჩემგან რომ პასუხს ვერ მიიღებდი და გაბრუნდებოდი.. როგორც ყოველთვის.
   სიცივეებია აქეთ.. ვერ გეტყვი რომ სული მიჭერს, ვერც იმას, რომ კარგად ვარ, ან ცუდად ვარ.. საერთოდაც ვერც ვერაფერს გეტყვი ალბათ..
   მზე აღარ ჩანს საერთოდ და ახლა გაცილებით რთულია იმის წარმოდგენა რომ სადღაც აქ ხარ.
  ან იქნებ არც ხარ.
  და მგონი ამასაც არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს..

   მე მიყვარს შენი მოულოდნელი გამოჩენები, როდესაც წარმოდგენა არ მაქვს სად და როგორ.. როდესაც არ იქცევი სხვებივით და არ თამაშობ ,,ვერ გიცანი"-ს.. ,,დამავიწყდი"-ს..

   და მაინც.. როდესაც გადავწყვიტეთ, რომ.. უფრო სწორედ, როდესაც გადაწყვიტე რომ არ წავსულიყავით არსად.. საერთოდ არსად.. საერთოდსაერთოდ.. მაშინ შეგვეშალა ყველაზე მეტად.. როდესაც დროს მივეცით უფლება, რომ ექნა ნებისმიერ რამ, რაც გაუხარდებოდა..
   ჰოდა, ვიყოთ ახლა ასე..

   იქნებ სულაც არ აქვს აზრი ახლა ამ ლაპარაკს?? ვინ იცის.. მე მჭირდება და ეგ არის ალბათ..

   დღევანდელი დილა ჩვეულებრივად დაიწყო.. არაფერი განსაკუთრებული. რომ არ დაერეკათ, ჩამეძინებოდა.. მერე მოვიცვი შენი საყვარელი ჟაკეტი..

   მორიგი, ჩვეულებრივი დილა..

   სულ ეს არის..


   აჰა, შენ.. აი ჩვენ.. http://www.youtube.com/watch?v=23adkgoo8Jk

No comments:

Post a Comment