Sunday, June 9, 2013

VI-II


   With white elephants

   ჩამოვაფარებ ფარდებს ფანჯრებზე. შენ მაინც ვერ ატან ვერაფერში.
   დავაბარე უკვე ქარს, რომ დღეს არ უნდა მელოდო.
   აქ და ახლა გაცილებით მძიმე ხარ, ვიდრე ყოველთვის.
   ჩვენი ბრალია. ანუ არცერთის.

   ბავშვობაში, ფიცრებს შორისი სივრცეები მიყვარდა.. მეორე, უცნობი მხარის სუნი რომ ჰქონდათ.. წარმოსახვის სუნი.
   ბაბუ, შენი ხელების სუნი მენატრება.. მდელოს, რძის, ხეების, თივის, ფოთლების და ასე დაუსრულებლად, ბუნების სუნი რომ ასდიოდა.

   აქ, დაბლა, ადამიანებს გვიჭირს უადამიანობა, უერთმანეთობა და მაინც ვერ ვახერხებთ ერთმანეთის სახელების დამახსოვრებას, რომ საჭიროებისას ინსტიქტურად მოვუხმოთ ხოლმე ერთმანეთს.

   ჩემი მზადყოფნა არაფრით განსხვავდება, ამომშრალი ზღვის სანაპიროზე მარილიანი ნიავის წამობერვის ლოდინისგან.

   სწორედ ამიტომ -
   დღეს არ დავტოვებ გასაღებს წერილების ყუთის ფსკერზე.

 
  

No comments:

Post a Comment