ლიზა

 
   ამოფარფატდა საფეხურებზე სევდიანი ღიმილით და თქვა:

   Там огромная бабочка лежит.. пока живая.. 
   И я не знала что с ней сделать.  
 
   ნიავივით, რომელსაც არსად ეჩქარება.
   სიფრიფანა, მაგრამ არაცარიელი ხმით.

   ლიზა, გოგონა, რომელსაც უყურებ და ფიქრობ, რომ უნდა არსებობდეს ხელშეუხებელი, ეთეროვანი ჰარმონია მატერიალურ სამყაროს მიღმა.
   სხვაგვარად - შეუძლებელია.