თურმე ძალიან რთულია, ილაპარაკო სიკვდილზე.
გადმოსცე ისე, როგორც შენ ეხები, ფიქრობ, აანალიზებ, აღიქვამ, გრძნობ.
რთულია მარტივად აღქმადი სახელი დაარქვა, რომელიც როგორც შენში, ასევე სხვებში ამ მოვლენას ისე გამოძერწავს, რომ არ დატოვებს არანაირ გასაძრომ ჭუჭრუტანას.
რაც უფრო ხშირად მაქვს შეხება ადამიანების სიკვდილთან, მით უფრო ტექნიკური ხდება პროცესი.
რეგრესი
მცდელობები
წამლებით შენარჩუნებული წუთმოცულობები
აპარატებით გახანგრძლივებული სუნთქვები
უტოპიური ხაზები მონიტორზე
ეკრანს მიჩერება და ხმების სმენა იმედით, რომ საგანგაშო წრიპინებს არ გაიგონებ.
ერთიდაიგივე შინაარსის აზრები თავში, რომელსაც კრიჭაშეკრული აჟღერებ უხმოდ
...შეინარჩუნე...
...შეძელიმანდმაინცგაჩერდე...
...იბრძოლე...
...არგააჩეროგულისფეთქვა...
...არდანებდე...
ჯ ა ნ დ ა ბ ა!!!
სიკვდილისშემდგომი რუტინული ბიოლოგიური პროცედურები.
სტერილურხალათგადაფარებული მორიგი პაციენტით ლიფტში მორგამდე, რომლის ფერშეცვლილ სახესა და კიდურებზე შეხედვის აღარ გეშინია.
პაციენტით, რომელსაც დღეების განმავლობაში უვლიდი, საათობრივად აჭმევდი, გვერდზე აბრუნებდი რომ ნაწოლები არ გასჩენოდა, ბანდი, სუნთქვებს უკონტროლებდი, წამლებს უკეთებდი და ასე შემდეგ. რაც გევალება და შეგიძლია...
ლიფტში დგომისას, როდესაც უზარმაზარი სარკე გვირეკლავს ჩვენ სამს: მიცვალებულს და 2 ექთანს, წარმოდგენა არ მაქვს სად წავიღო მზერა ან რა ვთქვა..
ან რამე უნდა ვთქვა თუ არა..
ფიქრებიც კი რაღაცნაირი სლიკინა ხდებიან და სხლტებიან.
ყველანაირი აზრი ზედმეტი, უხერხული და უადგილოა...
და მოპირდაპირე კედელს მიჩერებულს მიჩნდება კითხვა: ნეტავ, რას გრძნობს ქარონი სტიქსში ცურვისას???
 |
| By PiGeOn |
No comments:
Post a Comment