და რადგანაც ჩვენში არსებული სამყარო დაუსაზღვრავია, მოვდივარ ხოლმე მდინარის პირას და ვჯდები ხის ქვეშ. მეორე ნაპირზე ზიხარ შენ ფეხმორთხმით, შავი ლაბადით და სათვალეებით და ჩვენ ვსაუბრობთ სხვა სიხშირეზე მომართულები.
ზოგჯერ ზიდჰარტა ხარ, ზოგჯერ დემიანი და ზოგჯერაც უბრალოდ შენ, ჰერმან ზინკლერ.
არაფერი მოგიცია იმაზე დიდი, ვიდრე შენი შესაძლებლობების ჩამონათვალია:
რომ შეგიძლია ლოცვა,
რომ შეგიძლია მარხვა,
რომ შეგიძლია ლოდინი.
და რომ ეს ყველაფერია.
დემიან, თუკი ჩვენი სვლა საკუთარი თავისკენ ორსახოვანი ღმერთისკენ გზაა, რა გამოვდივართ სათითაოდ? ერთად?
ზინკლერ, მომიყევი ევაზე, დემიანზე.. შიშებზე, სიყვარულზე, იმედგაცრუებებზე, ზრდაზე, ტკივილზე და ტანჯვაზე..
ბედნიერებაზეც მომიყევი თუ გინდა და თუკი შეძლებ..
ერთხელაც რომ დავდგე და დაგიძახო, გაიგონებ? თუ მე ნიშანი არ მაქვს, მაინც გაიგონებ?
წარმოდგენაც კი არ მაქვს, სად არის ეს მდინარე კონკრეტულად და მაინც, ყოველ ჯერზე ინსტინქტურად ვადგები ნაპირს.
ვკვეთ ბეწვის ხიდს და ვჯდები ხის ქვეშ, შენს პირისპირ.
ბუდა, მელაპარაკე სრულიად თავისუფალ მიჯაჭვულობაზე, რძისფერი ღიმილით.
დემიან, ნამდვილად გაფრინდი?
27-ე დასასრულისა და დასაწყისის გასაყარზე.
