დავფიქრდი მეც.
ერთი ამოსუნთქვით რაც მახსენდება, ესაა
ჩემი მეგობარი მარიამი არის:
ადამიანი, რომელიც ძალიან მიყვარს
ადამიანი, რომლის გახსენებისას მეღიმება და კარგი რამეები მახსენდება
ადამიანი, რომელიც უამრავ უკარგეს დიალოგს მახსენებს
ადამიანი, რომელიც ბილიკია ჭაუხისკენ, ჩამობურულზე და გაზიარებული საერთო განწყობა
ადამიანი - თვითმფრინავის იმიტაცია ჩვენი ჩრდილებით შუაფხოს გზებზე
ადამიანი, რომელიც აუცილებლად მახსენდება, როდესაც ძალიან მიჭირს
ადამიანი, რომელთანაც მინდა ხოლმე ლაპარაკი, როცა ძალიან დაღლილი ვარ ყოველდღიურობით და ძირითადად ვაღვიძებ ხოლმე შუადღისას რომ ვურეკავ
ადამიანი, რომელთანაც იდიოტური იუმორიც კი თანხვედრაში მაქვს
ადამიანი, რომელიც ძირითადად ზუსტად ხვდება ხოლმე, როდის ვარ ისე დაღლილი, რომ აქვს უფლება ყველაფერი ჩემს ნაცვლად აკეთოს
ადამიანი, რომელთან ერთადაც დიდი ხანი მინდა ვიარო ცხოვრების გზაზე გვერდით
ადამიანი, რომელიც ჩემი შეგნებული ცხოვრების მეგზურია და მასთან ერთად ვიცვალე ფერიც, ზნეც და ხასიათიც და ეს მიღბული აქვს
ადამიანი, რომელიც ზოგჯერ ნერვებს მიშლის, მაგრამ არც ისე, რომ ვერ ველაპარაკო
ადამიანი, რომელიც ძალიან ემოციური და ემპათიურია, მაგრამ ამას მალავს. სხვების არ იყოს
ადამიანი, რომელსაც საშინლად უყვარს კამათი სხვადასხვა საკითხებზე და დიდად არ სჯერა, რომ ჭეშმარიტება კამათში იბადება, მაგრამ ფიქრობს, რომ უამისოდ ვერაფრით მოვა
ადამიანი, რომელსაც ხშირად უცრუვდება იმედები აწმყოზე და ხელს იქნევს, მაგრამ მერე მალევე ისევ ღელავს ყველაფერზე ჩვეული გატაცებით
ადამიანი, რომელსაც ზოგჯერ ავიწყდება, როგორი იყო და საიდან მოდის... როგორც ყველას
ადამიანი, რომელიც სეზონურად დეპრესიულია და დეკემბერ-აგვისტოში ამაზე ხუმრობა მოსულა
ადამიანი, რომელიც ჩემი ყველაზე ბედნიერი ყოფნების (მთასა და ბარში) მოზიარეა
ადამიანი,რომელიც სულ მინდა იყოს და მჯერა, რომ სულ იქნება
ჩემი მეგობარი მარიამი არის:
ადამიანი, რომელიც ძალიან მიყვარს
ადამიანი, რომლის გახსენებისას მეღიმება და კარგი რამეები მახსენდება
ადამიანი, რომელიც უამრავ უკარგეს დიალოგს მახსენებს
ადამიანი, რომელიც ბილიკია ჭაუხისკენ, ჩამობურულზე და გაზიარებული საერთო განწყობა
ადამიანი - თვითმფრინავის იმიტაცია ჩვენი ჩრდილებით შუაფხოს გზებზე
ადამიანი, რომელიც აუცილებლად მახსენდება, როდესაც ძალიან მიჭირს
ადამიანი, რომელთანაც მინდა ხოლმე ლაპარაკი, როცა ძალიან დაღლილი ვარ ყოველდღიურობით და ძირითადად ვაღვიძებ ხოლმე შუადღისას რომ ვურეკავ
ადამიანი, რომელთანაც იდიოტური იუმორიც კი თანხვედრაში მაქვს
ადამიანი, რომელიც ძირითადად ზუსტად ხვდება ხოლმე, როდის ვარ ისე დაღლილი, რომ აქვს უფლება ყველაფერი ჩემს ნაცვლად აკეთოს
ადამიანი, რომელთან ერთადაც დიდი ხანი მინდა ვიარო ცხოვრების გზაზე გვერდით
ადამიანი, რომელიც ჩემი შეგნებული ცხოვრების მეგზურია და მასთან ერთად ვიცვალე ფერიც, ზნეც და ხასიათიც და ეს მიღბული აქვს
ადამიანი, რომელიც ზოგჯერ ნერვებს მიშლის, მაგრამ არც ისე, რომ ვერ ველაპარაკო
ადამიანი, რომელიც ძალიან ემოციური და ემპათიურია, მაგრამ ამას მალავს. სხვების არ იყოს
ადამიანი, რომელსაც საშინლად უყვარს კამათი სხვადასხვა საკითხებზე და დიდად არ სჯერა, რომ ჭეშმარიტება კამათში იბადება, მაგრამ ფიქრობს, რომ უამისოდ ვერაფრით მოვა
ადამიანი, რომელსაც ხშირად უცრუვდება იმედები აწმყოზე და ხელს იქნევს, მაგრამ მერე მალევე ისევ ღელავს ყველაფერზე ჩვეული გატაცებით
ადამიანი, რომელსაც ზოგჯერ ავიწყდება, როგორი იყო და საიდან მოდის... როგორც ყველას
ადამიანი, რომელიც სეზონურად დეპრესიულია და დეკემბერ-აგვისტოში ამაზე ხუმრობა მოსულა
ადამიანი, რომელიც ჩემი ყველაზე ბედნიერი ყოფნების (მთასა და ბარში) მოზიარეა
ადამიანი,რომელიც სულ მინდა იყოს და მჯერა, რომ სულ იქნება
