Sunday, July 15, 2012

უთვალებოდ


   რა იქნებოდა თვალები რომ არ მქონდეს?
   არ ვიცი. ალბათ სულელური შეკითხვაა.. ახლა არ მინდა ამაზე ფიქრი. უბრალოდ პირველივე ფრაზა იყო.

   დღეები ისევ ისე გადაება ერთმანეთს, რომ იცი ვერაფერს გაიხსენებ უკან რომ მოიხედავ. სულ რამდენიმ გამონათება. საკუთარი ხელით ანთებული ფარნები და არა თავისით მომხდარი. რას ვიზამთ, ზოგჯერ ასეც ხდება. ალბათ საჭიროა.
   როცა იცი რა გჭირდება და ისიც იცი რომ ვერ დაარღვევ სხვის ირგვლივ არსებულ უხილავ გარსს. როცა, იცი რომ ამის უფლება არ გაქვს. რაც არ უნდა მოხდეს არც გექნება.

   ჩვენ ისევ ისე შორი-შორს მივუყვებით სილიან სანაპიროს. შენ - შენთვის. მე - ჩემთვის. და. და ის რომ, დროს ვკარგავთ. მერე ვინანებთ.. ან არც.. ან ისე მოხდება, რომ საერთოდაც დავკარგავთ ყველაფერს, ყველანაირ შესაძლებლობას და.. და - აღარაფერი.. ცუდია. ძალიან თან..

   ვუსმენ მუსიკას, რომელიც არ ჰგავს არცერთ წინამორბედს.. ახალი აღმოჩენაა.. შესაძლოა, დიდი არც არაფერი, მაგრამ განწყობისნაირია..

   არ წავიდეთ. ვიყოთ აქ. ჰოდა, ვიყოთ. 

No comments:

Post a Comment