Friday, October 26, 2012

ერთი ,,ჩვეულებრივი" საღამო

   ჩვეულებრივი?? ჰო. ერთი ჩვეულებრივი.. ყოველ შემთხვევაში, იქ და იმ წუთას, ასე აღიქმებოდა.. ახლა?? ახლა....................
   ..........................................................................................................
   ჩემგან მარცხნივ ზის, რაც უკევ უჩვეულოა, ვერ ვეგუები როდესაც ჩემგან მარჯვნივ სიცარიელეა.. ჩუმად არის.. სიგარეტს ეწევა.. ვუყურებ. ის - ჩამავალ მზეს.. მზის ოქროსფერი სხივები მის თმებს, ,,რაღაცნაირ" ფერს აძლევენ.. ვერც მაშინ დავარქვი სახელი.. სახეს დაუვარცხნელი, მაგრამ წეღან დაბანილი და შესაბამისად აფუმფულებული თმები უფარავენ.. მეღიმება.. მიყურებს და ისიც იღიმის.. მე ვეკითხები და ძალიან მარტივად ვიწყებთ ლაპარაკს თემაზე, რომელიც სხვებთან ყოველთვის ძალიან რთული ჩანს..
   ეზოს ბოლოდან დედა გვიახლოვდება და გვეუბნება, რომ სიამოვნებით გადაგვიღებდა სურათს, აპარატი რომ ჰქონდეს.. ორივეს გვეღიმება.. ერთი შეხედვით ზაფხულის მიწურულის მორიგი ჩვეულებრივი საღამოა..
   ვჩუმდებით. სიგარეტის კვამლს ვუყურებ.. მზის სხივები ბოლსაც კი სხვანაირ ელფერს სძენს.
   ...........................................................................................................
   რამდენიმე დღის შემდეგ, მე და მარი ისევ ერთად ვართ, დედა რეკავს და ორივეს გვესმის ფრაზა: ,,რამდენჯერაც სახურავისკენ გავიხედავ, მახსენდება როგორ ისხედით წასვლის წინა საღამოს და ყოველ ჯერზე შეგრძნება მაქვს, რომ სახურავს რაღაც აკლია"..
 
   

No comments:

Post a Comment