Friday, May 3, 2013

V - I


   არ გამიხარდებოდა შენი დანახვა. უცებ მივხვდი რომ არ გამიხარდებოდა. ცუდია?? კარგია?? არაუშავს?? მერე რა??
   ღმერთმა უწყის?!

   რამდენიმე თვის წინ, ერთი წიგნი ვინატრე და ძალიან ცოტა იყო ალბათობა იმისა, რომ სადმე იქნებოდა შემორჩენილი. ახლა ჩემგან მარჯვნივ დევს, მაგიდაზე. მეგობარი გადააწყდა.
   რამდენიმე თვის წინ, მეზღვაურის ზედაზე ვთქვი, მინდა მქონდეს-მეთქი. დღეს მეცვა. მეგობრის ნაჩუქარი. (,,ღუზა ამოუშვი, მეგობარო!!") 
   რამდენიმე თვის წინ, ვიგრძენი როგორ მჭირდებოდა ნექტარი.. სუნთქვა.. ჟანგბადი.. წინა კვირას თოლიამ ყველაზე ჩუმი და მშვიდი ზღვისკენ გვიმეგზურა.
   რამდენიმე თვის წინ, ნოტები ვინატრე, რომელიც არ იშოვებოდა არსად. დღეს ვუკრავდი. თავის დაბადების დღეს გამოაგზავნა გოგონამ, რომელსაც სულ სტკივა.
 
   ისევ იგივეს გაგიმეორებ, შენ, რომელსაც შეგიძლია გესმოდეს და შეგიძლია შეცვალო:
   საკმარისია. აღარ მისცე ჩემს ადამიანს მიზეზი, რომ იმეოროს თავისთვის: ,,დედა ოსკარს ჰგავს.. დედა ოსკარს ჰგავს.. დედა ოსკარს ჰგავს.. დედა ოსკარს ჰგავს.."
   დროა. დიდი ხანია უკვე დროა?! დაუბრუნე მეგობარს ფრთები. დაუბრუნე მეგობარს ფრთები.

   და მაინც, რატომ არ გამიხარდებოდა შენი დანახვა. ასე რადიკალურად რა შეიცვალა??
   ღმერთმა უწყის?!
   

No comments:

Post a Comment