ჩემსა და სიჩუმეს შორის -
შენ იკარგები.
ზ.რატიანი
დაანებე თვლას თავი.
,,ვინ გადაწყვიტა რომ უნდა ავდგეთ? - მზემ."
ზღვაზე არასოდეს ხარ მარტო. ზღვა მუმდივად გელაპარაკება და შენშიც იწყებენ ლაპარაკს ხმები. სხვები. არ გაცდიან მარტოობას - ხმები.
- ხელის თითებზე ხაზებმა იმატეს.
- დაანებე თვლას თავი.
- კარგი.
- კარგი.
როდის უნდა გაიზარდო??
იცი, სასიამოვნოა შენთან ლაპარაკი, თუნდაც იმის გათვალისწინებით, რომ შენ არ გესმის.. მერე რა. სასიამოვნოა რომ არსებობ. რომ შენ ჯერ კიდევ ხარ და ჩემში ჯერ-ჯერობით არ არსებობს სიცარიელის მორიგი ორმო შენი სახელით.
ადრე: ჩემსა და შენს დუმილს შორის იკარგებოდა სიჩუმე..
ახლა: ჩემსა და სიჩუმეს შორის - შენ იკარგები..
არაუშავს.
იქნებ დაგითმოს ადგილი ისევ.
ან -
არაუშავს.
სანამ იქცევი სიცარიელის გრძნობად, მტკივნეულ, სულისამომრთმევ ორმოდ.
No comments:
Post a Comment