Monday, May 6, 2013

V - II


ჩემსა და სიჩუმეს შორის -
შენ იკარგები.
ზ.რატიანი

   დაანებე თვლას თავი.
   ,,ვინ გადაწყვიტა რომ უნდა ავდგეთ? - მზემ."
   ზღვაზე არასოდეს ხარ მარტო. ზღვა მუმდივად გელაპარაკება და შენშიც იწყებენ ლაპარაკს ხმები. სხვები. არ გაცდიან მარტოობას - ხმები.
  
   - ხელის თითებზე ხაზებმა იმატეს.
   - დაანებე თვლას თავი.
   - კარგი.
   - კარგი.
  
   როდის უნდა გაიზარდო?? 
   იცი, სასიამოვნოა შენთან ლაპარაკი, თუნდაც იმის გათვალისწინებით, რომ შენ არ გესმის.. მერე რა. სასიამოვნოა რომ არსებობ. რომ შენ ჯერ კიდევ ხარ და ჩემში ჯერ-ჯერობით არ არსებობს სიცარიელის მორიგი ორმო შენი სახელით. 

   ადრე: ჩემსა და შენს დუმილს შორის იკარგებოდა სიჩუმე..
   ახლა: ჩემსა და სიჩუმეს შორის - შენ იკარგები..

   არაუშავს.
   იქნებ დაგითმოს ადგილი ისევ.
   ან -
   არაუშავს.

   სანამ იქცევი სიცარიელის გრძნობად, მტკივნეულ, სულისამომრთმევ ორმოდ.

   

No comments:

Post a Comment