Friday, July 5, 2013

VII- I


   ამოვიჩემე!!

   აღარ მინდა დამალობანას თამაში.
   გამოდი რა. აღარ ვითვლი და არც ადგილიდან ვიძვრი, ხომ ხედავ, არა?? მოირბინე და დაადე ხეს ხელი.. დამასწარი. ოღონდაც გამოჩნდი.
 
   მყიფე ვხდები, როგორც კი ჩვენს შორის კედლები ეშვებიან. გალავნები.
   და გასაღებს როდესაც არ ტოვებ.
 
   ...............................

   მეგობარო,
   ჩვენს ერთ-ერთ ქუჩასთან აღმოვჩნდი რამდენიმე დღის წინ და სულის ამოსვლამდე მომინდა გამოჩენილიყავი, ჩვეული უდარდელი ნაბიჯებით..
   გადავაბიჯებდი ყველაფერს და გეტყოდი რომ დაგველია..
   რომ გველაპარაკა, თუნდაც მხოლოდ ერთხელ..
   რომ ისევ ვყოფილიყავი შენი მეგობარი, თუნდაც რამდენიმე საათით..
   მერე წავსულიყავით კინოს სახლში.

   შენ არ გამოჩნდი.

   ...............................

   დახუჭე თვალები.
   არ ამოვა დღეს მზე.
 
   ვის მოუვიდა აზრად არდაბადებული ბავშვების ძვლებისგან გალავანი აეშენებინა??

   ............................

   მეორეს შემდეგ მესამე აღარ იქნება. გპირდები.
   მე გეუბნები - ერთიც საკმარისია.
   შენ? შენ რას ამბობ პასუხად?

   ვიხილები და მოვდივარ.


No comments:

Post a Comment