Tuesday, July 16, 2013

VII-III


   მე ვიჯექი ხის სველი, თითქმის ჩაშლილი ხიდის ბოლოს და ხერხემალზე ამომავალ ჭიანჭველებს მოჰქონდათ ამბავი, რომ შენ მალე მოხვიდოდი და კეფიდან თმებში შემომიბერავდი სულს.

   არაფერს დამაბარებ წასვლის წინ?
   იქ ერთი ადგილია. ჩემი დღიურის ადგილი, სადაც მერე შენ წითლად გამოჩნდები.
   არავის ვეტყვი. და საკუთარ თვალებსაც დავუმალავ შენს განმარტოებას.

   ჩვენ კედლების ნანგრევებზე ვსხედვართ და შენ იყურები არსაითკენ ფართოდ გახელილი თვალებით.
   შენელებულ სუნთქვას ვერ ერევი. არ გინდა შევამჩნიო და მიდიხარ.
   გავიწყდება, რომ შენს შესამჩნევად მე არაფერში მჭირდება ახლოს ყოფნა.
   ჰორიზონტი შენს სილუეტად ქანდაკდება. მე კი ნანგრევებიდან ჯიუტად გეძახი.
   ვიცი, არ დაუშვებ ჩემს ნაწილებად დაშლას.

   ჰორიზონტი კი ჯიუტად ინარჩუნებს შენი ზურგის სილუეტის ფორმას.



 
 
   

No comments:

Post a Comment