მესიზმრა - კომპოზიტორი ვიყავი.
ვიჯექი ზღვის ნაპირას, ციხისძირში და მუსიკა მესმოდა თავში.
მესმოდა - არასწორია. უფრო შემოდიოდა გონებაში თემები, ინსტრუმენტები. ემატებოდა ნელ-ნელა. რაღაცები აკლდებოდა..
შეგრძნება იყო ძალიან უცნაური და ძალიან ამაღელვებელი. თან ვხვდებოდი, რომ ეს სწორედ ის მომენტი იყო, რომელიც ყოველთვის მაინტერესებდა - კლასიკურ მუსიკასთან პირველი შეხების შემდეგ..
როგორ ესმოდათ მათ? - თითქოს გამტარი ხარ. საიდანღაც ისმის. შენს თავში ჟღერს.
რა ხდება ამ დროს თავში? - გუგუნი. ჟ ღ ე რ ა.
რას გრძნობ? - დედამიწაზე აღარ ხარ. არც მატერიას გრძნობ. სადღაც ჰაერში. ლივლივებ იმაში რაც ისმის.
როგორ ელოდები თემების ცვლილებას? - მშვიდად. რადგან თითქოს კანონზომიერულია. არ ეძებ. უფრო სწორედ - არც ელოდები. თავისით მიდი-მოდის.
რეალურად როგორ ისმის - ნაწილ-ნაწილ თუ ერთბაშად? - ერთბაშად. არ არის პერიოდებად, ჰარმონიებად, ტონალობებად დაყოფილი. ერთიანია. მასშტაბური.
რა განაპირობებს საკრავების მონაცვლეობას? - ამაზე არ ფიქრობ. უბრალოდ გრძნობ, რომ აქ ფლეიტა სჯობს, იქ - ჩელო წაიყვანს თემას კარგად, ჰობოი გჭირდება და ა.შ.
როდის, რითი ,,ხვდები" რომ ახლა ცვლილების დროა? - თავისთავად. მელოდია გკარნახობს.
............................
სიმფონია იყო.
მეორე ნაწილი. ანდანტე.
მთავარი თემაც კი არ მახსოვს.
და მაინც, დარჩა კითხვა: როდესაც ეს ყველაფერი გესმის (ან ესმოდათ), როგორ ახერხებ(დნენ) ან ასწრებ(დნენ) ამ წამლეკავი ოკეანის ნოტებზე გადმოტანას??
მუსიკის შექმნა და არა - კეთება.
No comments:
Post a Comment