შინ

   https://www.youtube.com/watch?v=6QHZ2WQ5oYo

   დიდი დავიწყების ქარაფს დიდი დათვის თანავარსკვლავედი ადგას თავს.
   წინ, უღელტეხილის უნაგირზე მარსი ჩანს..
   მოპირდაპირე ნაპირზე მქრქალად განათებული კარვები ტბაში ირეკლებიან.

   და ახლა ყველაფერი კარგადაა.
   ძალიან კარგად.
   წყნარად და მშვიდად.
   უხმო სუნთქვასავით.
   წუთები, რომლებიც ბევრ რამეს გადაეფარებიან აბჯრად მომავალში, შინიდან შორს..

   ........

    დიდმა დათვმა ჭითაგვალაზე გადმოინაცვლა და თან მოიყოლა ლურჯ-მეწამულ ვერცხლის ტბაში მშვიდად ჩამავალი იუპიტერი.

   იუპიტერის ბილიკი წყლის ზედაპირზე გაცილებით მსუბუქი აღსაქმელია... 
   ყველაფრის მიუხედავად.. ყველაფრის შემდეგ.

   ........

   ადრეულ ბავშვობაში მამაჩემმა მასწავლა რომელი იყო დიდი დათვის თანავარსკვლავედი და დამევალა ყოველთვის, წლის ნებისმიერ დროს, როცა კი მოწმენდილი იყო ცა, დამემახსოვრებინა, რა განლაგება ჰქონდა დედამიწის მხარეებთან მიმართებაში..
    მას მერე, როცა ცა მოწმენდილია, რაც არ უნდა შორს ვიყო, ზუსტად ვიცი, რომელი მხრიდან დაჰყურებს ჩემი სოფლის სახლსა და ტყეს დიდი დათვი.. საითაა ჩრდილოეთი და შესაბამისად ეგრისის ქედის მთაგრეხილი.. მასში ჩაწნული მოთეთრო-ვერცხლისფერი ტბებით..

   და ამ ცოდნას ყოველთვის მოაქვს სიმშვიდე. წონასწორობა.

   ... .. .., .. ..

   მადლობა, თაი - თუთას გაკეთებული იმ სახლისთვის.
 

 


   

ძილბურანში

   (მშვიდი ფრენის მუსიკა... 5:03-->08!!!) 
 
   ვიწექი მეჩეჩზე გულაღმა და წყალი მიედინებოდა ჩემს ქვემოთ - 
   ჩუმი რაკრაკით.
   ვიწექი თოვლზე და იძვროდა ზვავი -
   ნგრევით.
   ვიწექი უდაბნოში და სივრცე მიჰყვებოდა ქვიშას -
   ჩუმი შრიალით.
   ვიწექი ქედზე და იყო ნიავი -
   მშვიდი.


   ვუყურებდი ცას და ცას ჰქონდა ძარღვების ფერი.
   და ძარღვებს შორის - თითქმის არაფრისფერი.


   არ იყო ძვრა
   და იყო გარინდება
   და უადამიანობა.



   

როდესაც ნაკვალევი იწვის

   შეგრძნება, რომ უკან დიდი ხანძარია და რომ არ გინდა ხედავდე არაფერს.
   რომ დავიწყებულმა, გადასხვაფერებულმა ადამიანებმა დაიწყეს ძახილი და ვეღარ უყრუებ.
   ხმები - ინტერპრეტირებული. (სუბიექტურად. ცხადია.)
   ხმები - სასოწარკვეთილი.
   ხმები - არარეალური.

   ტერფზე არარსებული დამწვრობების რეალური შეგრძნება.
   და უზარმაზარი, კონტროლირებადი სურვილი, რომ დაიწყო უკუსვლა და გაჰყვე აალებულ ნაფეხურებს.
   სხვადასხვა ზომისას.

   ნაკვალევს, რომელიც არასოდეს მიგვიყვანს მიტოვებულ ადამიანებთან.
   და არც არასოდეს მივა შენგან წასულ ადამიანებთან.

   რადგან

   ყველამ განაგრძო სვლა.  
   გადასხვაფერდნენ.
   ფერი იცვალეს.
   შენც.
 
   და ახლა, ზურგსუკან არსებული ცეცხლის ზოლი, რომელსაც რეალურად გრძნობ კეფაზე, იმის ერთადერთი მტკიცებულებაა, რომ ეს ნაკვალევი საერთოდ არსებობდა.


   ცეცხლით არგანწმენდა.

    

მუსიკაში აჟღერებული პერიოდები

   მუსიკა, რომელიც შენს კონკრეტულ პერიოდს დაჰყვება ფონად.. მატებს განსაკუთრებულ დეტალს, რომლის გარეშეც, თითქოს არ იქნებოდა სრული, დააკლდებოდა რაღაც, რა რომ ვერ მიხვდებოდი..

   წლებია, განსაკუთრებით, ზაფხულებია ასე..
   მერე კი, სადღაც გაჟღერებულ იგივე მელოდიებს მოაქვთ განცდები, ფიქრები, მდგომარეობები, ადგილები - არცისე მკრთალად.. თითქოს იქ აღმოჩნდი ისევ.. და გეღიმება..

   2014 წლის ზაფხული
   https://www.youtube.com/watch?v=yepd-2cgyK8
   ოაზისი.
   მათურა.
   დაბრუნება.


   2015 წლის ზაფხული
   https://www.youtube.com/watch?v=B-qQ7fDSJyg
   გზა მათურასკენ. მე და მარი. ჩვენი ხელების ჩრდილების თვითმფრინავები გრძელ გზაზე.
   ცხოვრება ვაგონში და უადამიანობა.
   თაიგულები დედაბოძზე.
   ირმის ნახტომი.
   ბინდი.
   დილის და საღამოს სუსხი.
   ფუტკრები.
   ცხოვრება მთაში.

   2016 წლის ზაფხული
   https://www.youtube.com/watch?v=gOU_zWdhAoE
   მთის ბილიკები.
   მაღალი ბალახები მზის ჩასვლისას, ქარით მიმორხეულები.
   უკაცრიელი ხედები.
   სიმშვიდე
   და ასე ნაცნობი ხმა..

   2017 წლის ზაფხული
   https://www.youtube.com/watch?v=wEj7xYyj9n4
   გარდატეხები.
   აღიარებები.
   სიმშვიდე.
   გამოცდებისკენ გზაზე ჰორიზონტზე დანახული მყინვარწვერი.
   წონასწორობა.
 

   ფონურ მუსიკაში შენახული ჩვენი ცხოვრება.
 

   

ანარეკლს/რეალურს

   https://www.youtube.com/watch?v=wEj7xYyj9n4

   მესიზმრა, რომ შენ იყავი მძიმე ისტორიებით სავსე
   და მწერდი ამ ამბებს წერილებად.
   მინაწერით ბოლოში:
   ქარს გაატანე მითითებით - არ წაიკითხოთ!

   ჩვენ ვხვდებოდით ღრუბლიან ამინდში,
   რაღაცნაირ ბნელში - ერთმანეთს
   და შენ არ იღებდი ხმას.
   მე კი ვხედავდი, რომ წინ მთელი ცხოვრებაა ქარისთვის წერილების გასატანებლად.


    .

    ძვირფასო (მეგობარო),

    ბედნიერებაა, რომ იპოვე და გყავს ღმერთი,
    რომ შენი საუბარი არასოდეს დაიკარგება უმისამართოდ სივრცეში.
    რომ უკიდურესად მძიმე მომენტებშიც კი არ შეიტან ეჭვს იმაში, რომ ნამდვილად არსებობს
    და არ დაგჭირდება მცდელობა - დაიჯერო.

    რომ ვფიქრობ, მონატრებაზე მეტად - მაკლიხარ.

homesickness

https://www.youtube.com/watch?v=l-K1hSFrZLI 

   სიტყვები, რომლებიც თავიანთ თავზე მეტნი არიან..
   არა უბრალოდ სიტყვები, არამედ - მეტნი.
   გაიჟღერებენ.
   აგავსებენ.
   რჩებიან შენში.

   სიტყვები, რომლებითაც აზრზე მეტს გამოთქვამ..
   მდგომარეობას.
   შეგრძნებას.
   იმწამინდელ არსებობას.
   გაელვებას.
 
   ადამიანები ხომ იშვიათად ვუკვირდებით ბევრ რამეს, თორემ სასწაულია ესეც, შეგრძნება, სრულიად არამატერიალური, არაფიზიკური ასე - ბგერებისა და ასო-ნიშნებით ამოთქვა და თან ისე, რომ გააგებინო სხვასაც..
 
   თქვა:  ანათებს
              კრთის
              განიმსჭვალა
              მკრთალი
              თავისუფლება
              ვსუნთქავ
              უსმინე
              მეწამული
              ჰორიზონტი
              მთები
              სილურჯე
              შინ
              თეთრი
              სიცარიელე

   - და  გაიგონ
            მიხვდნენ
            დაგინახონ.


   - სამშობლოს მონატრება ინგლისურად როგორ არის იცი?
   - ნოსტალგია? მონატრება?
   - არა, სპეციალური სიტყვაა..
   - არ ვიცი.
   - homesickness.
   - .............
   - როგორ იგრძნობა, არა? აი, სიტყვა გეუბნება ყველაფერს. საერთოდ ყველაფერს. შინ. ავადმყოფობა.
   - მართლაც..... home. sickness.


   Homesickness - როგორც ამ სიმღერაში 1:47 - 1:57 მონაკვეთი..
   სულის ამოსვლასავით.


   დატოვებული სიტყვებიდან.
 

წონასწორობა

   https://www.youtube.com/watch?v=gOU_zWdhAoE

   მუსიკა, რომელსაც შეუძლია პულსის შენელება..
   ყველაფრის თავის ადგილას დაბრუნება..
   ჰაერის მოტანა, რომ ღრმად ჩავისუნთქო..
   გახსენება საგანძურში ჩალაგებული ყველა იმ მომენტის, როდესაც მოვუსმინე ამ მუსიკას - ცივი პერიოდებისთვის, ამოსალაგებლად.


   ხმა, რომელიც ძალიან ჰგავს შენსას და კადრები, რომელიც წააგავს ჩვენს ამბავს და ყოველ ჯერზე მახსენებს კიდევაც ამას. შეუძლებელზე მეტად იდენტურიც კი. გამოხედვებით, ღიმილებით, საუბრებით, სიჩუმით, გაცვლებით. 
   დასასრულით.
   დასასრულით.
  არარსებულ, სადღაც შორეთში ნაგულისხმევ ისტორიას, ...


   2:57-ზე თანმხლები ხმა რომ ამბობს: we've got.. თითქოს, მთის ქიმზე მაღალ მოთავთავო ბალახს - მზის ბოლო სხივი აუყვა შუიდან წვერამდე და მიეფარა ჰორიზონტს..
   და ირგვლივ ჩამოდგა მდუმარე მწუხრი.. მთელი თავისი სიმშვიდითა და დასასრულის სევდით..


   იქნებ, რომელიღაც, არაბლოკირებულ და არატაბუირებულ რეალობაში არსებობს კიდევაც ეს ყველაფერი.. საიდანაც დროდადრო მელანქოლიური, მშვიდი, მოქსუტუნე ხმით ვღიღინებთ, რომ: ჩვენ გვაქვს სრულყოფილი ცხოვრება.

   

Photo by Tai