VIII-II

   არა, არ ვარ გაბრაზებული. არც ნაწყენი და არც და ასე შემდეგ.. ცოტა ხანი, იქნებ, არ იკითხო ჩემი არავერბალური ფრაზები.
   უბრალოდ, ვცდილობ, მუხლები არ მომეკეცოს და შემთხვევით არ ჩამოგეყრდნო.

 
   ძარღვებში იმარხებიან თითები.

VIII-I

   გარბიან სიტყვები. ნისლში უჩინარდებიან და ისევ ვგრძნობ, როგორ შემოდის დუმილი ჩემში.
   ვგრძნობ, როგორ იღდგენენ კაპილარები ძალებს კანქვეშ.
   მესმის შრიალი შიგნიდან.
   ალბათ, ისევ წრის დასაწყისთან მოვედი(თ).
   დუმილი.

   აღარ მინდა კონტინენტი, რომელიც მაინტერესებს.
   მყოფნის ნაპირიც. ჩამოვჯდე. თვალები დამეხუჭოს და გითხრა: - დავიღალე.

   ..............................................................................

   დამავიწყდა როგორ უნდა დაგიძახო, რომ არ მოიხედო, უბრალოდ გაჩერდე.
   ნისლში გაუჩინარებული სიტყვები გზას ვეღარასოდეს გამოაგნებენ უკან.

 

VII-IV

   შეხედე, ჩემს ფეხებთან ისევ შუშის წითელი ნამსხვრევები ყრია.
   ნუ ეცდები ჩემი მუშტების გაშლას.

   ........................................................................................
   ..ვიდგეთ ხის ძველ ხიდზე, ცრიდეს და  ჩემი ერთადერთი საზრუნავი შენი გულისცემის დათვლა იყოს.
   ..წინ მეჯდე, გისმენდე და მოთმინებით ველოდე, როგორ დაგაჩნდება გულით გაცინებისას ორი ძარღვი შუბლზე.
   ..ვისხდეთ და შენ კვლავ ამაოდ ცდილობდე ჭორფლების დათვლას ჩემს მხრებზე.   
 
   ........................................................................................
   ჯერ კიდევ შემრჩა ძალა, გკითხო: რა ირეკლება გუგებს შიგნით.

 
   

19/19

   So now we are friends. .

   და დაბრუნდა სიმშვიდე. .

   სიმშვიდემ მოიტანა ხედვის ახალი კუთხე.
   სიმშვიდეს არ დაენანა და მიწილადა თავისი სულის მუსიკა.
   სიმშვიდემ თავისთავად მოიტანა თავისი საბურველი. . უდრტვინველობის გამჭვირვალე გარსი. .
 
   მან თქვა, ლურჯი არსებობდაო. . და დაიბადა ინ. .
   მან თქვა, სევდიანი ორმაგად ლამაზიაო. .
   მან თქვა, წვიმის წინ როგორც გუბდება ზეცაო. .

   არ აქვს მნიშვნელობა, ერთ სივრცეში ხართ თუ არა. . როდესაც გახსენდება სიმშვიდე, ფიქრს თავისთავად მოჰყვება:
   ლურჯი მუსიკა (სუნთქვის შეკვრა)
   სითბო
   ჩაღიმება
   უსაფრთხოების შეგრძნება
   სიმშვიდის ნისლები
   ლამაზი კადრები
   მხოლოდ მისთვის დამახასიათებელი სიტყვები. . ფრაზები. .

   და ის რაც გამოუთქმელია
 

Mein freund ist gut. Sein haar ist magisch. . 

 

     

VII-III

   მე ვიჯექი ხის სველი, თითქმის ჩაშლილი ხიდის ბოლოს და ხერხემალზე ამომავალ ჭიანჭველებს მოჰქონდათ ამბავი, რომ შენ მალე მოხვიდოდი და კეფიდან თმებში შემომიბერავდი სულს.

   არაფერს დამაბარებ წასვლის წინ?
   იქ ერთი ადგილია. ჩემი დღიურის ადგილი, სადაც მერე შენ წითლად გამოჩნდები.
   არავის ვეტყვი. და საკუთარ თვალებსაც დავუმალავ შენს განმარტოებას.

   ჩვენ კედლების ნანგრევებზე ვსხედვართ და შენ იყურები არსაითკენ ფართოდ გახელილი თვალებით.
   შენელებულ სუნთქვას ვერ ერევი. არ გინდა შევამჩნიო და მიდიხარ.
   გავიწყდება, რომ შენს შესამჩნევად მე არაფერში მჭირდება ახლოს ყოფნა.
   ჰორიზონტი შენს სილუეტად ქანდაკდება. მე კი ნანგრევებიდან ჯიუტად გეძახი.
   ვიცი, არ დაუშვებ ჩემს ნაწილებად დაშლას.

   ჰორიზონტი კი ჯიუტად ინარჩუნებს შენი ზურგის სილუეტის ფორმას.



 
 
   

სხვა საბინადროში

   http://foveahex.bandcamp.com/track/carol
 
   დღეს ,,მხოლოდ დიდ ქვებზე დავაბიჯოთ"-ს ვთამაშობდით მე და გიორგი და მოვუყვებოდით გზას შენსკენ.
   რცხილების მწკრივთან, როგორც ადრე, ისევ ისე წვრილი კენჭების მონაკვეთი დაგვხვდა და ამჯერად გიორგი წაიქცა.. მე - არა. შენი ნასწავლი ბილიკი გამახსენდა.. მარცხნივ. გუბისკენ.
 
   როგორი სიმშვიდეა შენთან ახლა. სიჩუმე. ღრმა სიმწვანე. სიგრილე. ნესტიანი მიწის სუნი.
   რკინის დაჟანგული კარი ისევ ისე გახმიანდა. იდუმალად.
   არ მიყვარს შენთან სტუმრობა. აქ. და ყოველ ჯერზე ვცდილობ მალევე წამოვიდე.
 
   ჩამოვუარეთ ნაცნობებს. უცნობებსაც.
   ნაცნობების მოუვლელ საბინადროებზე გული ჩამწყდა. გამახსენდა, როგორ ჩუმდებოდი ხოლმე.

   საერთოდაც გამახსენდა:
   შენ მარჯვნივ იდექი და ხელიხელჩაკიდებულები მივყვებოდით გზას. არა - ქუჩას, არამედ - გზას. ყოვეთვის შორი მეჩვენებოდა. ჩემი სამი ნაბიჯი ხომ შენს ერთს უდრიდა.. და შენც დინჯად მიაბიჯებდი.. არადა, ახლა სულ რაღაც თხუთმეტი წუთის გზაა.. ახლა იმასაც ვხვდები რატომ გეღიმებოდა, შევისვენოთ-მეთქი რომ ამოგხედავდი..
   გზად ძირითადად ჩუმად მივდიოდით, სხვა გზებისგან განსხვავებით..
   მერე აღებდი რკინის კარს, რომელიც ყოველთვის იდუმალ ხმას გამოსცემდა.. თითქოს მის მიღმა სამყოფელში შესვლის ნებართვას გასცემდა.
   მერე ვსტუმრობდით ქალს, რომელსაც შენ ეძახდი დედას.. მე არასოდეს - ბებიას, იმიტომ, რომ არც კი მახსოვდა.. შენი ხელით ასუფთავებდი მის ეზოს და ყოველ ჯერზე სხვადასხვა ამბავს მიყვებოდი. შემდეგ იმ კაცის ეზოს, რომელსაც შენ არ ეძახდი მამას.. იმიტომ რომ, შენც კი ვერ იხსენებდი მას. სამაგიეროდ, გახსოვდა, როგორ ინახავდა დედა მის დატოვებულ შეშას, რომელიც ომში წასვლის წინა საღამოს დაჩეხა იმ კაცმა და დაუბარა: რომ ჩამოვალ ამით გავაჩაღოთ კერიაზე ცეცხლიო.. ინახავდა ოდის სხვენში, სანამ, ერთხელაც, ომის დამთავრებიდან რამდენიმე წლის შემდეგ, ფოსტალიონმა სამკუთხედად გადაკეცილი ქაღალდი არ მოიტანა..
   შემდეგ მიყვებოდი იმ უცნობთა საბინადროებზე, რომლებიც სრულიად გამოუცნობი მიზეზებით აღმოჩნდნენ ამ საერთო გალავანს შიგნით. დედისა და იმ უცნობი კაცის გვერდით. იმიტომ რომ დედამ უარი ვერ უთხრა უთვისტომოდ დარჩენილ ნაცნობებს..
   შემდეგ ჩამოვუვლიდით ძველ ნაცნობებს, შენს მეგობრებს.. ვჩერდებოდით სათითაოდ ყველასთან. მარჯვენა ხელზე ოდნავ მოჭერას ვგრძნობდი და ვიცოდი რომ ამ დროს არ უნდა მეკითხა არაფერი. რაც სათქმელი იყო, ისედაც ამბობდი.
   შემდეგ ჩემს ზურგსუკან ხურავდი, იდუმალხმიან ჟღრიალა კარს და ჩუმად მეტყოდი: არასოდეს მისცე თავს უფლება, ეს გზა დაივიწყო.

   დღეს გიორგისთან ერთად ჩამოვუარე ყველას.. ყველა კარი შევაღეთ.. ყველა წარწერა წავიკითხეთ.. და არ დამზარებია მის არცერთ შეკითხვაზე პასუხის გაცემა.. მიუხედავად იმისა, რომ ბევრზე ერთიდაიგივე პასუხი მქონდა: არ ვიცი. არ ვიცნობდი.ჩემამდე იყვნენ.

   შემდეგ გამოვიხურეთ იდუმალხმიანი, რკინის კარი და.. და მე არ მითქვამს გიორგისთვის, არასოდეს დაივიწყოს ეს გზა.. ოდნავ პატარა მეჩვენა ამისთვის. ალბათ, ამის დროც დადგება.

   შენც შეგეძლო არ გეთქვა თავის დროზე.. ყოველ ჯერზე.. თუმცა, ალბათ, ვერც წარმოიდგენდი ეს გზა ასე მალე თუ გახდებოდა ერთადერთი, რომლითაც შემეძლებოდა შენამდე მოვსულიყავი, მამა.
   თავისთავად.

 

 

VII-II

   ზედაპირის სიმშვიდე არასოდეს ნიშნავს იმას, რომ ფსკერამდე ჩადის ეს სიმშვიდე.
   ჰო, არასოდეს.

   ამდენი დროის მიუხედავად, ორი თითიც კი გეყოფა ნაცნობების ჩამოასათვლელად. არადა, კარები ღიაა.
   ძიება ზოგჯერ ყველაზე დიდ დაკარგვას უდრის. საკუთარ თავში.

   საათის წიკწიკი გესმის??
 
   ყოველ ჯერზე ახალი ამოვალ ტბიდან.  ...................................................
 
   ჩემი ჯდომის მანერა ნიშნავს, რომ მინდა გისმინო.
   მომიყევი:
   შენზე
   ქვიშებზე
   ნერვულ ძაფებზე
   კენგურუებზე
   სიმებიან ინსტრუმენტებზე
   დელფინებზე
   დამძიმებულ ვენებზე
   ფორმაშეძენილ ღრუბლებზე
   ფორმადაკარგულ ღრუბლებზეც
   უკან გამოხედვებზე
   არასოდეს გათენებებზე
 
   მომიყევი ავსტრალიაზე.
   მომიყევი კილიმანჯაროზე.
   მომიყევი აღმოსავლეთზე.

   მშვიდი ცურვა არ ნიშნავს თვალის არიდებას.