ნალექები

   ვიგებთ უმძიმეს ამბებს.
   ვშეშდებით.
   ვტირით.
   ვბრაზდებით. 
   ვმწარდებით.
   ვმოქმედებთ.
   ვვანდალობთ.
   ვაზიანებთ.
   ვზიანდებით.
   ვერ ვსუნთქავთ.

   გაივლის რამდენიმე დღე და ბუნებრივია, თავის რიტმში ჯდება ცხოვრება.
   სხვების ცხოვრება. ვისაც უშუალოდ არ შეგვეხო მძიმე ამბები.
   დღეები ისევ ჩვეულ დღეებს ემსგავსებიან.
   ხალხი ისევ ისე დადის ქუჩებში. უღიმილოდ.
   სისხლიანი შენობები ისევ დგანან თავიანთ ადგილებზე. ჩამოქუფრულები.
   არც არავის დაუწვავს. არც არავის აუფეთქებია.
   ვერ გავბედეთ.
   სათანადოდ ვერ გავბრაზდით.
   იქნებ, იმიტომ, ჩვენი შვილები რომ არ კვდებიან?!

 

გუტილა სერჯიო - ეს რომ შენი შვილი იყოს

(მაშველის ლოდინში დამხრჩვალ მიგრანტებს)

ეს რომ შენი შვილი იყოს,
ზღვას გემებით აავსებდი,
ნებისმიერდროშიანებით.

ისურვებდი, რომ 
მილიონობით ადამიანს,
ერთად, მისთვის ხიდი აგვეგო
და ზედ გამოგვეტარებინა.

მუდამ მზრუნველი -
არასოდეს მიატოვებდი,
მოუჩრდილავდი,
რომ არ დაწვოდა მზისგან თვალები
და ზღვის მლაშე 
შხეფებისგან დაიფარავდი.

ეს რომ შენი შვილი იყოს, წყალში გადავარდებოდი,
მოკლავდი მეთევზეს, რომელიც ნავს არ გათხოვებდა.
ღრიალს მორთავდი
გადარაზულ მთავრობის კართან,
დახმარების სათხოვნელად,
სიცოცხლის სათხოვნელად.

ეს რომ შენი შვილი იყოს, ძაძებში იქნებოდი,
შეგეზიზღებოდა მსოფლიო, შეგეზიზღებოდა პორტები
უამრავი უძრავი ხომალდით.
შეგეზიზღებოდა ისინი, ვინც მათ ხელმიუწვდომელს ხდის
და ვის გამოც, ღრიალს
ზღვის მლაშე გემო ახლავს ყოველთვის.

ეს რომ შენი შვილი იყოს, მათ უწოდებდი
ლაჩარ არაადამიანებს, რადგან ასეთები არიან ისინი.
დაგიჭერდნენ, დაგამწყვდევდნენ, დაგამუნჯებდნენ,
შენ კი სურვილი გექნებოდა, დაგელეწა მათთვის სიფათი,
რადგან ყველანი ერთ ზღვაში ვცურავთ.

მაგრამ ნუ წუხხარ! შენ თბილ სახლში ხარ
და ეს შენი შვილი არ არის! შენი არ არის!
შეგიძლია, მშვიდად იძინო
და არ იდარდო, რაც მთავარია -
ეს ხომ შენი შვილი არ არის!

ეს შვილია გზააბნეულ კაცობრიობის,
ჭუჭყიანი კაცობრიობის, არავინ რომ არაფრად აგდებს.

იძინე ტკბილად, გულდამშვიდებით.
შენი არ არის.

    (თარგმანი ფრანგულიდან: ბაჩანა ჩაბრაძე)

   ცაში ახედვისას ყველგან მაღალსართულიანი შენობებია...
   ვუყურებ და ასე მგონია ყველა 9-სართულიანია და ყველგან გადმოფრენილი ბავშვების სულები დგანან. 

   სულები, რომელთაც ბინა დაიდეს ჩვენს ყველა ტიპის ცნობიერში და სამუდამოდ ჩაილექნენ ჩვენში.
   რადგანაც პასუხს ვაგებდით...
   და ვერ გავუფრთხილდით..

   Homeless moonlight sleeping on a midnight lake

   

 
 
   

 
   რისთვის არიან სამყაროები, თუკი ვერ ვწვდებით?
   რისთვის არიან პლანეტები, თუკი ვერ ვურთიერთობთ?
   რისთვის არიან განზომილებები, თუკი არ ვიკვეთებით?
   რისთვის არიან ვარსკვლავები, თუკი გარდაიცვალნენ?


   რისთვის არიან ჭეშმარიტებები, თუკი სხლტებიან?
   რისთვის არიან ღირებულებები, თუკი ართულებს?
   რისთვის არიან პრინციპები, თუკი გვზღუდავენ?
   რისთვის არის თავისუფლება, თუკი დავსაზღვრეთ?


   რისთვის დავდივართ გზებზე, თუკი ყველა გზა გავლილია?
   რისთვის ვბრუნდებით სახლებში, თუკი ჩიტები არ ვართ?
   რისთვის არსებობენ მეგობრები, თუკი ქარტეხილების წინ მარტონი ვდგავართ?
   რისთვის გვიყვარს ადამიანები, თუკი არასდროს ვამბობთ ამას?


   რატომ ცვივიან ფოთლები ზამთრისპირულზე?
   - კანონზომიერებაა.

ჰუ ემ აი

   ჩემმა მეგობარმა მარადიული კითხვა დაიტანა საკუთარ კანზე... ვინ ვარ მეო...
   დავფიქრდი მეც.

   ერთი ამოსუნთქვით რაც მახსენდება, ესაა

   ჩემი მეგობარი მარიამი არის:
   ადამიანი, რომელიც ძალიან მიყვარს
   ადამიანი, რომლის გახსენებისას მეღიმება და კარგი რამეები მახსენდება
   ადამიანი, რომელიც უამრავ უკარგეს დიალოგს მახსენებს
   ადამიანი, რომელიც ბილიკია ჭაუხისკენ, ჩამობურულზე და გაზიარებული საერთო განწყობა
   ადამიანი - თვითმფრინავის იმიტაცია ჩვენი ჩრდილებით შუაფხოს გზებზე
   ადამიანი, რომელიც აუცილებლად მახსენდება, როდესაც ძალიან მიჭირს
   ადამიანი, რომელთანაც მინდა ხოლმე ლაპარაკი, როცა ძალიან დაღლილი ვარ ყოველდღიურობით და ძირითადად ვაღვიძებ ხოლმე შუადღისას რომ ვურეკავ
   ადამიანი, რომელთანაც იდიოტური იუმორიც კი თანხვედრაში მაქვს
   ადამიანი, რომელიც ძირითადად ზუსტად ხვდება ხოლმე, როდის ვარ ისე დაღლილი, რომ აქვს უფლება ყველაფერი ჩემს ნაცვლად აკეთოს
   ადამიანი, რომელთან ერთადაც დიდი ხანი მინდა ვიარო ცხოვრების გზაზე გვერდით
   ადამიანი, რომელიც ჩემი შეგნებული ცხოვრების მეგზურია და მასთან ერთად ვიცვალე ფერიც, ზნეც და ხასიათიც და ეს მიღბული აქვს
   ადამიანი, რომელიც ზოგჯერ ნერვებს მიშლის, მაგრამ არც ისე, რომ ვერ ველაპარაკო
   ადამიანი, რომელიც ძალიან ემოციური და ემპათიურია, მაგრამ ამას მალავს. სხვების არ იყოს
   ადამიანი, რომელსაც საშინლად უყვარს კამათი სხვადასხვა საკითხებზე და დიდად არ სჯერა, რომ ჭეშმარიტება კამათში იბადება, მაგრამ ფიქრობს, რომ უამისოდ ვერაფრით მოვა
   ადამიანი, რომელსაც ხშირად უცრუვდება იმედები აწმყოზე და ხელს იქნევს, მაგრამ მერე მალევე ისევ ღელავს ყველაფერზე ჩვეული გატაცებით
   ადამიანი, რომელსაც ზოგჯერ ავიწყდება, როგორი იყო და საიდან მოდის... როგორც ყველას
   ადამიანი, რომელიც სეზონურად დეპრესიულია და დეკემბერ-აგვისტოში ამაზე ხუმრობა მოსულა
   ადამიანი, რომელიც ჩემი ყველაზე ბედნიერი ყოფნების (მთასა და ბარში) მოზიარეა
   ადამიანი,რომელიც სულ მინდა იყოს და მჯერა, რომ სულ იქნება

   ჩემი მეგობარი მარიამი.


https://www.youtube.com/watch?v=xYxY_P8Vn3k

19-28

   წლების წინ, მე და ქეთი, სტატისტიკის ლექციამდე, ახალგათენებულზე, ვაჟაზე, ვიდექით ერთ-ერთი მაღაზიის წინ, რომელსაც ჰქონდა უზარმაზარი პოსტერი: სამთო ბათინკებითა და ზურგჩანთით სადღაც მზიან კლდეზე მიმავალი რიგითი მოგზაური.

   დაპირება, რომ აუცილებლად ვიმოგზაურებდით ბევრს საქართველოში, რომ მოვივლიდით მთებსა და ბარებს, მდინარეებსა და ტბებს, რომ არ დავტოვებდით არცერთ ბილიკს ფეხდაუდგმელს :))

   ალპური კლუბი, ჯოკონდა, დულარა და გუგა
   ბოტანიკურის ,,სკალადრომი" და გეზი
   ყინწვისით დაწყებული მთელი ეპოპეა
   ჩვენ ცხრანი :))
   ტობავარჩხილი... თუშური შვიდკაცა და ჯონისთან გადაყრები
 
   მოვლენები ჯაჭვებად წლევანდელ ზაფხულამდე...
   ზაფხულამდე, როდესაც 3 თვეში მოვლილ ადგილებს ვუყურებ და მიჭირს დაჯერება...
   ვუყურებ და ვხვდები, რომ შეუძლებელი არაფერია.
   მთავარია სურვილი და მონდომება!

   აბული
   თუშეთი-აწუნთა-ხევსურეთი
   ტობავარჩხილი
   ყელიწადი
   მყინვარწვერის მეტეოსადგური
   სვანეთის კლასიკა
   ჯუთა-თრუსო და სხვა სწორრელიეფური წვრილმანები :))

   და ყველაზე მთავარი: რიგითი ადამიანები ყველა რეგიონში - სახლის შეგრძნებით.

   ,,ემილი, შვილო, მოხვედი?? ასეთი პატარა გოგო რომ მთებში ამდენ ხალხს ატარებს... შენ დაჯექი, დედა, მე მივხედავ ყველაფერს..." - ლელა ძალო, შატილი
   ,,ემილიკო, ყავას მოგიდუღებ ახლავე და დავსხდეთ, რა, ცოტა ხნით ეზოში... სანამ შენები დალაგდებიან" - შორენა, უშგული
   ,,ემილიტო, რამე ხომ არ გჭირდება?" - მერაბი, მესტია
   ,,ემილი, 15 წუთით ადრე დამირეკე, სანამ მოხვალთ, ცივ საზამთროს დავჭრი შენთვის და დაგახვედრებ..." - მაია, აწყური
   ,,ემი, მეცხვარულ კატაის ლეკვ მინდ და ხო არ გეგულების?" - დათო, ყაზბეგი
   ,,ემჯან, როდის ჩამოხვალ ჩვენთან?" - სედა, დილიფი
   ,,ემილ, სკან მულაშა ბრელ მუთუნ ვამსხუნუნა..." - მორგოშიები, ჯიქირის კარე
   ,,ემა, შენ იმ შენობაში არა, ჩემთან დაგაძინებ, ზედა ოთახში..." - დიანა, ყაზბეგი
   
     
   და ასე შემდეგ...

   

....როდესაც გინდა, დაიცადო

   https://www.youtube.com/watch?v=UeuvegBZFuM

   იმ ყველა კითხვაზე მაქვს პასუხი.
   მგონი.
   მაგრამ ახლა თუ რამე მინდა, ეს სიჩუმეა. უფრო სწორად, მეტი არაფრის ენერგია არ მაქვს ახლა. იცი შენ რატომაც.
   ზოგჯერ მეც შემიძლია, დავიღალო.

   ჩვენ ვილაპარაკებთ აუცილებლად.
   ჩვენს ღამეულ ბაღებში.
   ჩვენებურად
   როდესაც დრო კარგავს მნიშვნელობას და ვმსჯელობთ უსასრულოდ, ყველაფერზე..    როგორ მიყვარს ჩვენი ეგ შეხვედრები.

   გუშინ კასიოპეას და დიდ დათვს ვუყურებდი ერთდროულად, ჭაუხებიდან. ამ დროს ახლო-ახლოს არიან ხოლმე ჩრდილო-აღმოსავლეთით. და გამახსენდა შენი ნაჩუქარი სახლი - სახურავზე ჩემი თანავარსკვლავედით. წარმოვიდგინე, რომ ხელის გულზე მედო.
   მადლობა იმ სახლისთვის, კიდევ ერთხელ და უამრავჯერ.



   ,,თუნდაც იმისთვის, რომ არ იყოს შუასივრცეში ბნელი ადგილები,
სადაც ვირუსები მრავდლებიან." 

   არ გამრავლდებიან. 

   ვერ.

   

   

სახლი-ფანტომი

   https://www.youtube.com/watch?v=8VDyH9g_uOc


   ბისოს მისადგომებთან ჩემი ოცნების სახლი დგას.
   ფერდს გადაღმა.
   ტყის დასაწყისთან.

   რამენიმე წუთით ქვემოთ ალპურ ზონამდე.
   თავისთვის. ხეებში.
   ჩამავალი მზით გამთბარი.
   არავინ ცხოვრობს.
   რანაირად იცხოვრებს - იქ ხომ მე უნდა ვიცხოვრო.
 
   დგას ბისოს ჩემი სახლი და ზუსტად ვიცი, ჩემამდე არც არავინ შეცხოვრდება.

   ჩემი სახლი წარსულიდან  მომავალში, აწმყოს გავლის გარეშე.
   ადრინდელი მე რომ ოცნებობდა ხევსურეთში ცხოვრებაზე. აუცილებლად ალპურ ზონაში, მეტ სიჩუმეში.
   დიდი ხნით მივიწყებულ ოცნებას რომ ცივ წყალს გადაასხამ ისეთი მომენტი იყო იმ სახლის დანახვა. ჩამავალ მზეში იდგა თავისთვს, ტყით და წყლით.

   ჩემი სახლი ბისოში.

甘え

   ოთხი წელია
   ჩვენს მაჯებზე ფეთქავს
   ამაე.