Friday, June 8, 2012

ინ... გაწვიმდა.


  ავტობუსში ვზივარ. სახლისკენ. შენს მუსიკას ვუსმენ.. საშინლად არ მინდა გავიგო რა ხდება გარეთ. ჩემი თვალის დარაბებს მიღმა. მუსიკა უფრო მეტად თბება. მარცხენა მხარზე ვგრძნობ წვეთს და ინსტინქტურად იღებიან ფანჯრები.. სწორი ვიყავი გარეთ რომ არ მინდოდა. ვუყურებ ადამიანებს და უცხოები არიან. არანაცნობობას არ ვგულისხმობ. აი, უცხოები. სხვაგან, უფრო სწორად აქ და ახლა, ამ წამს, მაგრამ მიწასთან განრთხმულები. მიწასთან უამრავი ბორკილით მიჯაჭვულები. ერთანეთსაც კი არ უყურებენ თვალებში. არაფერი აინტერესებთ საკუთარი დღევანდელობის გარდა. არ მინდა ამის ყურება და ჯახუნით ვკეტავ დარაბებს. ,,მხოლოდ შენი" მუსიკა მორჩა. ისევ შენი იწყება, მაგრამ  ,,მხოლოდ შენი" აღარ. არც მინდა განმეორება. წვიმამ წამრთვა ის შეგრძნება.. დამირღვია.

   სინტია. გაცილებით მეტ წვეთს ვგრძნობ მარცხენა მხარეს. მინების მიღმა აღარაფერი ჩანს, უფრო სწორად, წვიმის წვეთებზე ვფოკუსდები. წვიმის ბილიკებზე. გიფიქრია, რომ წვიმას ჩვენთან ცის ბილიკები ჩამოაქვს?! ძალიან დიდ გზას გამოივლის და მერე ჩვენთვის მარტივად გასაგებად გვიხატავს გამოვლილ გზას ბილიკებად მინებზე, ნაკადულებად, ნიაღვრად..
   მინებს ჭუჭყი ჩამოერეცხათ. აღარ მომწონან. ვიყურები ღია მინებიდან მაღლა. ლამაზია ცა, მაგრამ........

          ინ.. გაწვიმდა..
          ინ, ანიას სულ სტკივაო ასე თქვი.
          ინ, აღარ წვიმს.

No comments:

Post a Comment