Friday, June 22, 2012

შენ

   ეს ბოლოა.. მეტჯერ ალბათ აღარ დაგელაპარაკები.. არც დაგელოდები.. ასე გადავწყვიტე. შენ არ იცი ჯერ..

   შენ მოდიხარ.. სიარულზე გეტყობა, როგორი თავდაჯერებული ხარ.. არ ვიცი ეს რაში გჭირდება.. მალე ეგ ჯავშანი მძივის მარცვლებივით ცვივა მიწაზე.. ფერდობზე მიგორავენ და შენ ისევ ისეთი, ისევ ისეთი ბავშვური დგახარ.. დიდი, გაფართოებული თვალებით.. მე ვცდილობ თვალი აგარიდო.. ვცდილობ, ეს ყველაფერი არ დავიმახსოვრო. ვიცი, რომ მერე ვინანებ..

   შენ ისევ რაღაცას მეკითხები და მე უკვე მეოთხეჯერ გამეორებინებ.. უცნაურად მიყურებ და კიდევ ერთხელ მისვამ შეკითხვას.. შენ ვერ ხვდები, რომ ხმას ვუსმენ და არა სიტყვებს.. გაპასუხობ. შენ იღიმი..

   მე მოვდივარ..

   მე ახლა სხვაგან ვარ.. და ვხვდები რომ აქ არ მინდა.. ასე არ მინდა.. მე მენატრებიან ჩემი ნაწილები..

   მე ისინი მჭირდებიან..

   ........................................................................

   შენ, მიაბიჯებ ნელა, ჩემი ნაწილებით ხელში.. და ალბათ არც იცი მათი ფასი..

   მე შენგან შენი ხმა მიმაქვს.. მეხსიერებით.

No comments:

Post a Comment