ჯავახეთში ვარ.. მზინი ამინდია.. სახლის უკან, მთებისკენ, ფიჭვნარში ვზივარ.. წინ ძალიან ფართო, დაუსრულებელი სივრცეა.. სივრცე.. და უწყვეტობის შეგრძნება.. სახლებისგან შორს.. განწყობის შესაბამისი მუსიკა, მსუბუქი http://soundcloud.com/zurgi/zurgi-think
დაბლა, ადამიანები რომ პატარა კაცუნებივით მოჩანენ ისეთ მანძილზე, კარტოფილს იღებენ.. ერთ-ერთი ჩემი მოსწავლეც ეხმარება :) ჩემი მოსწავლე.. მე - მასწავლებელი :) ყველაზე სასაცილო და უჩვეულო შეგრძნება ბოლო პერიოდის განმავლობაში..
უფროუფრო შორიდან ტრაქტორის გუგუნი ისმის..
მარცხნიდან მზე და გზა, რომელსაც ყოველ დილით გავდივარ და შუადღისას ვბრუნდები, სკოლიდან.
მარჯვნივ, ძალიან, ძალიან შორს, ფარავნის მთა - ჩამოთოვლილი..
ორი დღეა ძალიან თბილი და მზიანი ამინდებია.. შეგრძნებას ტოვებს, თითქოს გამოსამშვიდობებლად.. აქ ასე ამბობენ, ერთხელ რომ ჩამოთოვს მერე გაზაფხულამდე მზე აღარ იქნებაო.. ვცდილობ არ ვიფიქრო ამ ფაქტზე.. მართალია, წვიმა და თოვლი ძალიან მიყვარს, მაგრამ სულსულ უმზეობა.....
ყოველთვის მინდოდა ასე ვმჯდარიყავი ადამიანებისგან შორს და მეწერა რამე.. :) და არ შევმცდარვარ - ძალიან კარგი შეგრძნებაა..
ეს პოსტი კი ნამდვილად დიდი ვერაფერი.. როგორც ყოველთვის, კარგად ყოფნისას - დიდი ვერაფერი, უბრალოდ დაყრილი ფაქტები..
