ფოთლების ძარღვებზე დაკიდული ამბავი.

   აღარ დავდივარ ისე, ადრე რომ მჩვეოდა. შიგნით არიან ყველანი და საკუთარ ჩრდილს ჩაჩერებულს სულ მიკვირს, ისინი რატომ არ ჩანან.
   თქვენ რატომ არ ჩანხართ?
 
   ..................................................

   - ერთმანეთი ხომ გვყავს?
   - კი.
   - ....
   - ეგ ერთადერთია რაც დაგვრჩა.
   - ....
   - ....
   - ეგეც საქმეა.

   ...................................................

   ვისაც აღარ ვყავარ(თ)?
   და პირიქით?

   ...........................................................
 
   ამაე, 

   როდესაც იდექი ჩემს წინ, ზურგით და წელში მოხრილი ფეხებს უბაკუნებდი სიკვდილს, მინდოდა მეთქვა..
   მინდოდა ბოლო ხმაზე მეყვირა..
   მინდოდა, იოგების დაწყვეტამდე მეღრიალა..
   მინდოდა, გცოდნოდა, რომ მხოლოდ შენი თვალები არ იმახსოვრებენ...
   მინდოდა, გეგრძნო, რომ მხოლოდ შენს სხეულს არ სტკივა..
   მინდოდა, უცებ ამნეზია დაგმართნოდა და ყველაფერი დაგვიწყნოდა ამქვეყნად..


   ვერაფერი. ვიდექი და ქურთუკის ბოლოზე მეკიდა ხელი.. გათეთრებამდე. და განძრევასაც ვერ ვბედავდი, რომ ნებისმიერ დროს  მზად ვყოფილიყავი - დამეჭირე.

   ამაე, ყორანმა თქვა, მიმღერეო.



   

მქრქალი ნუნები

   არ ვუთხრათო.
   ვერ გაიგებსო.
   იმაზე უფრო იდარდებს, სხვები რას იგრძნობენო.
   პატარაა ამისთვისო.
   სხვანაირად ავუხსნათო.
   ცოტა ხნით, საერთოდაც, მოვაშოროთ აქაურობასო.

   ის კი იჯდა ღია კარსა და კედელს შორის და ფიქრობდა, რომელი სიტყვებით შეძლებდა ამოევსო სიჩუმე, როდესაც მამა დაურეკავდა და ჰკითხავდა:
   - დედა როგორ არის?

ინ

   როდესაც გარდაიცვალე.

   აღარ ელავენ თმები. მუსიკაც სხვა ისმის. შეკვეცილი.
   ისევ არ გძინავს და ყოველ ღამე შუშის გუგები ეხლებიან ერთმანეთს იატაკზე.
   გამჭვირვალობა დაკარგეს შენმა ტონალობებმა და ვეღარ შემოდიან ჰაერად ღია სარკმელში.
   ლურჯი ენერგიის კაფსულებიც ჩამოირეცხნენ კედლიდან.

   არასოდეს მიგულისხმია ამგვარი დაბრუნება.
   ვდგავართ მოპირდაპირე მოაჯირებზე.
   მე - ზურგით.
   შენ - ჩემი ზურგისკენ.
   საერთო ხედი? - აღარ ვიყოფი.

   დავტოვე სხვენიც და წეროებიც.
   ნუ მსაყვედურობ დამტვერილ სკივრებზე უხმო მზერით.
   მე შემიძლია ვიყოთ ძველებურად. შემიძლია.


   ინ, როდესაც გარდაიცვალე.
   ინ, როდესაც გარდაიცვალე და მერე მოხვედი.


   http://www.youtube.com/watch?v=wkMtXSROrVc

X

   სათქმელი არაფერი მაქვს.
   ძველმა სიტყვებმა კი დაკარგეს აზრიც და მნიშვნელობაც.
   ვიცი, არ ღელავ. ისე ვარ, ხელის წაშველება რომ არ მჭირდება. ხანდახან შეშფოთებულ გამოხედვას კი ავიტანთ ორივე როგორმე.
   არეულ, გაორებულ და გადადღაბნილ სახეებსაც დაეწმინდებათ გამომეტყველება ოდესმე.

   ...............................................................

   შენ ლაპარაკობ ბედნიერებაზე, როგორც რელიგიაზე, 
   მე კი ვუყურებ ფარდაზე მოფარფატე პეპელას. (ივლისი)

   .................................................................

http://www.youtube.com/watch?v=ipCqXeNT24E
 
   კარგია, რომ არც ერთს გვიკვირს ეს.. ტკივილი. ახსნა გამიჭირდებოდა.
 

   საკმარისია სიმძიმე!!
   მოდი, გავიცინოთ. რამდენიმე წუთი გაუჩერებლად, ხმამაღლა და გულით, თავის უკან გადაგდებით!!

IX-I

   http://www.youtube.com/watch?v=Y520xZbNQQ8
 
   შეგრძნება მაქვს, რომ ვენებში სიცარიელეც კი აღარ მოძრაობს. გაჩერდა. ყველაფერი.
   გაუფერულდა ყველა ფერი. გახუნებული შავივით.
 
   დაშლა რომ გამოიწვიე, აწყობაც გესწავლებინა.
   მომერიდებოდა ადამიანების, საერთოდ რამე რომ მადარდებდეს.
   ვიძირები. და ეს ერთადერთი მომენტია, როცა მეღიმება.
   შვებაა ჩაძირვა.
   ვერავინ ამქაჩავთ. ზედაპირზე დავტოვე ყველა თოკი. ტბის მოსარკულ ზედაპირზე. მაჯებს შერჩენილი მეორე ნახევრები იკლაკნებიან წყალში წვრილი გველებივით.
   წყალმცენაარეებამდე ჯერ არ ჩავსულვარ.
   ყოველთვის დიდხანს მყოფნიდა სუნთქვა წყალქვეშ. თუ რამე ამავსებს ახლა, ფსკერის შეგრძნება იქნება ხერხემლით.

 
   იქნებ სჯობდეს, ცურვა არ ვიცოდე.

ელი

   http://www.youtube.com/watch?v=R7G8AYIa3Lk
 
   ელი იყო მოსული. ჩალურჯებული ლავიწებიდან მიმხმარი სისხლი ჩამოვბანე ცივი წყლით.
   ცხელი წყლიდან ავარდნილი ორთქლი ის არისო.
   ყველგან ვეძებეო.
   თავიდან მაღალი ბილიკებით დაუწყია, სუფთა ჰაერით, განთიადებით. წვიმიანი კალაპოტების გავლით ნელ-ნელა აღმოჩენილა ბინძურ მოსახვევებში, ჩაბნელებულ კედლებთან, ნესტშეპარულ იატაკქვეშ..
   აკლდამებში მეძინაო მის ძებნაში. მას ხომ მსგავსი რამეები სჩვეოდაო.
 
   ელის თმის ძირები გაუნახევრდა ღამე სიარულისგან.
   ძვლები ამოეჩხირა სხვებში შენი მოლანდებებით და მათი დევნისგან.
   ფრჩხილებქვეშ კანი გაულურჯდა თოკების დაქაჩვისგან.
   ელის ხმა დაეკარგა შენი არ პასუხისგან.

   ელისგან მოჩვენებაღა დარჩა. მე კი ჯიუტად ვცდილობდი რამდენიმე საათის განმავლობაში, ცივი წყლით ჩამომერეცხა მისი კანიდან ყველა მზერა, არაშენებური. ყველა შეხება, შენსმიმსგავსებული და სისხლის ბურთულების ღეჭვით მოთმენილი.
   რადგან, ცხელი წყლიდან ავარდნილი ორთქლი ის  არისო.

   ნუ მელაპარაკები სხივებზე, როდესაც დახეული ჯიბეებიდან გასხლეტილი კენჭები უფსკრულში ცვივიან. შენს ფეხქვეშ აწყვდიადებულ უფსკრულში.

   შენი ძალა ვერაფრით ეყოფა ჩემს ხელში აყვანას. მითუმეტეს, მას შემდეგ რაც ელი შემოვითვისე.

   საბოლოოდ ჩაკეტე კარი, სანამ დროა.
   არ მოვადგებით ღრიჭოებს.
   სხვა გზა გვაქვს მე და ელის.
   მასში არსებული შენი ილუზიის ნაკვალევს ახლა ორნი უნდა გამოვუყვეთ. სანამ ელი ჯერ კიდევ არსებობს და სანამ ცხელი წყლიდან ავარდნილ ორთქლში ჯერ კიდევ გგრძნობს.

   შეხვედრამდე. (არასოდეს).

 
 

ჩემი შემოდგომა

   Ólafur Arnalds - Only the winds
 
   შენ ჩემი შემოდგომა ხარ და  მე არ მჭირდება გაზაფხული და არც ზამთარი, როდესაც შენ ჩემს გვერდით ხარ.
 
   ჩვენი ამოჩემებული ამინდებით.
   ქარს გაყოლილი ართქმული სიტყვებით.
   უნებლიე წაბორძიკებებით.
 
   დაგიბრუნებ დროს მუქ მწვანედ და თითქმის შავ ლურჯად.
 
   ნამსხვრევების ქუჩას ავაყოლოთ ჩვენი სილუეტების გაწელილი  ჩრდილები და ავახმიანოთ ძირს მიმოფანტული შენ.

   შენ ჩემი შემოდგომა ხარ.
 
   შემობრუნდი, ნაცრისფერი წრეები უნდა ამოგისრუტო სულიდან.