ქარონად ყოფნისას

   https://www.youtube.com/watch?v=x-OrXOOeA0I 

   თურმე ძალიან რთულია, ილაპარაკო სიკვდილზე.

   გადმოსცე ისე, როგორც შენ ეხები, ფიქრობ, აანალიზებ, აღიქვამ, გრძნობ.

   რთულია მარტივად აღქმადი სახელი დაარქვა, რომელიც როგორც შენში, ასევე სხვებში ამ მოვლენას ისე გამოძერწავს, რომ არ დატოვებს არანაირ გასაძრომ ჭუჭრუტანას. 

   რაც უფრო ხშირად მაქვს შეხება ადამიანების სიკვდილთან, მით უფრო ტექნიკური ხდება პროცესი.

   რეგრესი

   მცდელობები

   წამლებით შენარჩუნებული წუთმოცულობები

   აპარატებით გახანგრძლივებული სუნთქვები

   უტოპიური ხაზები მონიტორზე

   ეკრანს მიჩერება და ხმების სმენა იმედით, რომ საგანგაშო წრიპინებს არ გაიგონებ.

   ერთიდაიგივე შინაარსის აზრები თავში, რომელსაც კრიჭაშეკრული აჟღერებ უხმოდ

   ...შეინარჩუნე...

   ...შეძელიმანდმაინცგაჩერდე...

   ...იბრძოლე...

   ...არგააჩეროგულისფეთქვა...

   ...არდანებდე...

   ჯ ა ნ დ ა ბ ა!!!

   სიკვდილისშემდგომი რუტინული ბიოლოგიური პროცედურები.

   სტერილურხალათგადაფარებული მორიგი პაციენტით ლიფტში მორგამდე, რომლის ფერშეცვლილ სახესა და კიდურებზე შეხედვის აღარ გეშინია.

   პაციენტით, რომელსაც დღეების განმავლობაში უვლიდი, საათობრივად აჭმევდი, გვერდზე აბრუნებდი რომ ნაწოლები არ გასჩენოდა, ბანდი, სუნთქვებს უკონტროლებდი, წამლებს უკეთებდი და ასე შემდეგ. რაც გევალება და შეგიძლია...

  ლიფტში დგომისას, როდესაც უზარმაზარი სარკე გვირეკლავს ჩვენ სამს: მიცვალებულს და 2 ექთანს, წარმოდგენა არ მაქვს სად წავიღო მზერა ან რა ვთქვა.. 

   ან რამე უნდა ვთქვა თუ არა.. 

   ფიქრებიც კი რაღაცნაირი სლიკინა ხდებიან და სხლტებიან. 

   ყველანაირი აზრი ზედმეტი, უხერხული და უადგილოა...

   

   და მოპირდაპირე კედელს მიჩერებულს მიჩნდება კითხვა: ნეტავ, რას გრძნობს ქარონი სტიქსში ცურვისას???

    

By  PiGeOn

   

აორთქლებები

   https://www.youtube.com/watch?v=8ZfWMQOiroo

   სახლები, სადაც გარკვეული პერიოდების განმავლობაში ჩვენი მისვლა ახარებდათ.
   სახლები, რომლის კარებსაც თბილი ღიმილით გვიღებდნენ და სიხარულით გვიხუტებდნენ გულწრფელად.
   სახლები, რომელთა გასაღებებიც კი გვქონდა ხშირად. სხვების სახლების.
   სახლები, რომლებიც უამრავ ისტორიას იტევს..
   ბედნიერ წამებს
   მოყოლილ ამბებს
   უსაზღვრო სიცილებს
   მშვიდ და ჩვეულებრივ საღამოებს
   მომავლის გეგმებს
   ტრადიციულ შეხვედრებს
   სპონტანურ გადაწყვეტილებებს
   და ასე შემდეგ... უსასრულოდ. .

   სახლები, რომლებიც გვეიმედებოდნენ და არასოდეს იქნებიან რიგითები, მაგრამ კარებს აღარავინ გაგვიღებს
   არც ზარს დავრეკავთ
   არც ზღურბლთან მივალთ...

   გზად ჩავლილ მეგობრის სახლთან ალუბლები და იუდას ხეები ყვავიან.

elm iirs ta'h

   3...2...1...

   ტბები ხომ ყოველწელს იყინებიან..
   შესაძლებლობებისგან განსხვავებით, ჩვენი წარმოსხვები ხომ დაუსაზღვრავია...
 
   ერთხელაც, როდესაც ირგვლივ გარინდებულ სითეთრეს მხოლოდ ტობავარჩხილების სიმწვანე და სილურჯე გაჰკვეთს..
   მისალმების ქვიდან ფრთხილად ჩავსრიალდები ციგურებითა და ფარატინა კაბით  ცაშკიბულის ზედაპირზე.. წყლის დედის თეთრი, გრძელი თმებით..
 
   0'35.. მთავარ მოტივს აყოლილი თითოეულ მონასმი ტბის ზედაპირზე მთვარით გაყინულ ნაკვალევს დატოვებს.. უამრავ ურთიერთგადამკვეთ ხაზად.. ჩუმი ჭახანის აკომპანიმენტით..

   გარდამავალი ნაწილი.. სულ რაღაც ერთნახევარი ქედი ჭითაგვალამდე.. ფიქრის ბილიკით..

   1'21.. ჩელოს თითოეულ ბგერას წყლისქვეშიდან აყოლილი უცნაური მოლურჯო არსება..

   1'52.. წელიწადის დროების მართვის უნარი და.. გაყინული ტბის ნაპირებზე აყვავილებული ზაფხულის ყვავილები..

   2'37.. ორკესტრის სრული ხმიანობით გამოცემული ვიბრაციით არდაგორებული არცერთი კენჭი.. ბოლო მონასმები ზედაპირზე და.. ფრენა ჩანჩქერისკენ.. ახალშეძენილი უნარით - ფრენის უნარით!

   ,,მთელი თქვენი სხეული ერთი ფრთის წვერიდან მეორე ფრთის წვერამდე სხვა არაფერია, თუ არა თქვენივე აზრის ხორცშშესხმა... გაწყვიტეთ აზრის ჯაჭვი და ამით სხეულის ჯაჭვსაც გაწყვეტთ..."

   ,,elm irrs ta'h ასე გერქმევა

   რომ მოკვდები ტბა გაიყინება."

    

ნალექები

   ვიგებთ უმძიმეს ამბებს.
   ვშეშდებით.
   ვტირით.
   ვბრაზდებით. 
   ვმწარდებით.
   ვმოქმედებთ.
   ვვანდალობთ.
   ვაზიანებთ.
   ვზიანდებით.
   ვერ ვსუნთქავთ.

   გაივლის რამდენიმე დღე და ბუნებრივია, თავის რიტმში ჯდება ცხოვრება.
   სხვების ცხოვრება. ვისაც უშუალოდ არ შეგვეხო მძიმე ამბები.
   დღეები ისევ ჩვეულ დღეებს ემსგავსებიან.
   ხალხი ისევ ისე დადის ქუჩებში. უღიმილოდ.
   სისხლიანი შენობები ისევ დგანან თავიანთ ადგილებზე. ჩამოქუფრულები.
   არც არავის დაუწვავს. არც არავის აუფეთქებია.
   ვერ გავბედეთ.
   სათანადოდ ვერ გავბრაზდით.
   იქნებ, იმიტომ, ჩვენი შვილები რომ არ კვდებიან?!

 

გუტილა სერჯიო - ეს რომ შენი შვილი იყოს

(მაშველის ლოდინში დამხრჩვალ მიგრანტებს)

ეს რომ შენი შვილი იყოს,
ზღვას გემებით აავსებდი,
ნებისმიერდროშიანებით.

ისურვებდი, რომ 
მილიონობით ადამიანს,
ერთად, მისთვის ხიდი აგვეგო
და ზედ გამოგვეტარებინა.

მუდამ მზრუნველი -
არასოდეს მიატოვებდი,
მოუჩრდილავდი,
რომ არ დაწვოდა მზისგან თვალები
და ზღვის მლაშე 
შხეფებისგან დაიფარავდი.

ეს რომ შენი შვილი იყოს, წყალში გადავარდებოდი,
მოკლავდი მეთევზეს, რომელიც ნავს არ გათხოვებდა.
ღრიალს მორთავდი
გადარაზულ მთავრობის კართან,
დახმარების სათხოვნელად,
სიცოცხლის სათხოვნელად.

ეს რომ შენი შვილი იყოს, ძაძებში იქნებოდი,
შეგეზიზღებოდა მსოფლიო, შეგეზიზღებოდა პორტები
უამრავი უძრავი ხომალდით.
შეგეზიზღებოდა ისინი, ვინც მათ ხელმიუწვდომელს ხდის
და ვის გამოც, ღრიალს
ზღვის მლაშე გემო ახლავს ყოველთვის.

ეს რომ შენი შვილი იყოს, მათ უწოდებდი
ლაჩარ არაადამიანებს, რადგან ასეთები არიან ისინი.
დაგიჭერდნენ, დაგამწყვდევდნენ, დაგამუნჯებდნენ,
შენ კი სურვილი გექნებოდა, დაგელეწა მათთვის სიფათი,
რადგან ყველანი ერთ ზღვაში ვცურავთ.

მაგრამ ნუ წუხხარ! შენ თბილ სახლში ხარ
და ეს შენი შვილი არ არის! შენი არ არის!
შეგიძლია, მშვიდად იძინო
და არ იდარდო, რაც მთავარია -
ეს ხომ შენი შვილი არ არის!

ეს შვილია გზააბნეულ კაცობრიობის,
ჭუჭყიანი კაცობრიობის, არავინ რომ არაფრად აგდებს.

იძინე ტკბილად, გულდამშვიდებით.
შენი არ არის.

    (თარგმანი ფრანგულიდან: ბაჩანა ჩაბრაძე)

   ცაში ახედვისას ყველგან მაღალსართულიანი შენობებია...
   ვუყურებ და ასე მგონია ყველა 9-სართულიანია და ყველგან გადმოფრენილი ბავშვების სულები დგანან. 

   სულები, რომელთაც ბინა დაიდეს ჩვენს ყველა ტიპის ცნობიერში და სამუდამოდ ჩაილექნენ ჩვენში.
   რადგანაც პასუხს ვაგებდით...
   და ვერ გავუფრთხილდით..

   Homeless moonlight sleeping on a midnight lake

   

 
 
   

 
   რისთვის არიან სამყაროები, თუკი ვერ ვწვდებით?
   რისთვის არიან პლანეტები, თუკი ვერ ვურთიერთობთ?
   რისთვის არიან განზომილებები, თუკი არ ვიკვეთებით?
   რისთვის არიან ვარსკვლავები, თუკი გარდაიცვალნენ?


   რისთვის არიან ჭეშმარიტებები, თუკი სხლტებიან?
   რისთვის არიან ღირებულებები, თუკი ართულებს?
   რისთვის არიან პრინციპები, თუკი გვზღუდავენ?
   რისთვის არის თავისუფლება, თუკი დავსაზღვრეთ?


   რისთვის დავდივართ გზებზე, თუკი ყველა გზა გავლილია?
   რისთვის ვბრუნდებით სახლებში, თუკი ჩიტები არ ვართ?
   რისთვის არსებობენ მეგობრები, თუკი ქარტეხილების წინ მარტონი ვდგავართ?
   რისთვის გვიყვარს ადამიანები, თუკი არასდროს ვამბობთ ამას?


   რატომ ცვივიან ფოთლები ზამთრისპირულზე?
   - კანონზომიერებაა.

ჰუ ემ აი

   ჩემმა მეგობარმა მარადიული კითხვა დაიტანა საკუთარ კანზე... ვინ ვარ მეო...
   დავფიქრდი მეც.

   ერთი ამოსუნთქვით რაც მახსენდება, ესაა

   ჩემი მეგობარი მარიამი არის:
   ადამიანი, რომელიც ძალიან მიყვარს
   ადამიანი, რომლის გახსენებისას მეღიმება და კარგი რამეები მახსენდება
   ადამიანი, რომელიც უამრავ უკარგეს დიალოგს მახსენებს
   ადამიანი, რომელიც ბილიკია ჭაუხისკენ, ჩამობურულზე და გაზიარებული საერთო განწყობა
   ადამიანი - თვითმფრინავის იმიტაცია ჩვენი ჩრდილებით შუაფხოს გზებზე
   ადამიანი, რომელიც აუცილებლად მახსენდება, როდესაც ძალიან მიჭირს
   ადამიანი, რომელთანაც მინდა ხოლმე ლაპარაკი, როცა ძალიან დაღლილი ვარ ყოველდღიურობით და ძირითადად ვაღვიძებ ხოლმე შუადღისას რომ ვურეკავ
   ადამიანი, რომელთანაც იდიოტური იუმორიც კი თანხვედრაში მაქვს
   ადამიანი, რომელიც ძირითადად ზუსტად ხვდება ხოლმე, როდის ვარ ისე დაღლილი, რომ აქვს უფლება ყველაფერი ჩემს ნაცვლად აკეთოს
   ადამიანი, რომელთან ერთადაც დიდი ხანი მინდა ვიარო ცხოვრების გზაზე გვერდით
   ადამიანი, რომელიც ჩემი შეგნებული ცხოვრების მეგზურია და მასთან ერთად ვიცვალე ფერიც, ზნეც და ხასიათიც და ეს მიღბული აქვს
   ადამიანი, რომელიც ზოგჯერ ნერვებს მიშლის, მაგრამ არც ისე, რომ ვერ ველაპარაკო
   ადამიანი, რომელიც ძალიან ემოციური და ემპათიურია, მაგრამ ამას მალავს. სხვების არ იყოს
   ადამიანი, რომელსაც საშინლად უყვარს კამათი სხვადასხვა საკითხებზე და დიდად არ სჯერა, რომ ჭეშმარიტება კამათში იბადება, მაგრამ ფიქრობს, რომ უამისოდ ვერაფრით მოვა
   ადამიანი, რომელსაც ხშირად უცრუვდება იმედები აწმყოზე და ხელს იქნევს, მაგრამ მერე მალევე ისევ ღელავს ყველაფერზე ჩვეული გატაცებით
   ადამიანი, რომელსაც ზოგჯერ ავიწყდება, როგორი იყო და საიდან მოდის... როგორც ყველას
   ადამიანი, რომელიც სეზონურად დეპრესიულია და დეკემბერ-აგვისტოში ამაზე ხუმრობა მოსულა
   ადამიანი, რომელიც ჩემი ყველაზე ბედნიერი ყოფნების (მთასა და ბარში) მოზიარეა
   ადამიანი,რომელიც სულ მინდა იყოს და მჯერა, რომ სულ იქნება

   ჩემი მეგობარი მარიამი.


https://www.youtube.com/watch?v=xYxY_P8Vn3k

19-28

   წლების წინ, მე და ქეთი, სტატისტიკის ლექციამდე, ახალგათენებულზე, ვაჟაზე, ვიდექით ერთ-ერთი მაღაზიის წინ, რომელსაც ჰქონდა უზარმაზარი პოსტერი: სამთო ბათინკებითა და ზურგჩანთით სადღაც მზიან კლდეზე მიმავალი რიგითი მოგზაური.

   დაპირება, რომ აუცილებლად ვიმოგზაურებდით ბევრს საქართველოში, რომ მოვივლიდით მთებსა და ბარებს, მდინარეებსა და ტბებს, რომ არ დავტოვებდით არცერთ ბილიკს ფეხდაუდგმელს :))

   ალპური კლუბი, ჯოკონდა, დულარა და გუგა
   ბოტანიკურის ,,სკალადრომი" და გეზი
   ყინწვისით დაწყებული მთელი ეპოპეა
   ჩვენ ცხრანი :))
   ტობავარჩხილი... თუშური შვიდკაცა და ჯონისთან გადაყრები
 
   მოვლენები ჯაჭვებად წლევანდელ ზაფხულამდე...
   ზაფხულამდე, როდესაც 3 თვეში მოვლილ ადგილებს ვუყურებ და მიჭირს დაჯერება...
   ვუყურებ და ვხვდები, რომ შეუძლებელი არაფერია.
   მთავარია სურვილი და მონდომება!

   აბული
   თუშეთი-აწუნთა-ხევსურეთი
   ტობავარჩხილი
   ყელიწადი
   მყინვარწვერის მეტეოსადგური
   სვანეთის კლასიკა
   ჯუთა-თრუსო და სხვა სწორრელიეფური წვრილმანები :))

   და ყველაზე მთავარი: რიგითი ადამიანები ყველა რეგიონში - სახლის შეგრძნებით.

   ,,ემილი, შვილო, მოხვედი?? ასეთი პატარა გოგო რომ მთებში ამდენ ხალხს ატარებს... შენ დაჯექი, დედა, მე მივხედავ ყველაფერს..." - ლელა ძალო, შატილი
   ,,ემილიკო, ყავას მოგიდუღებ ახლავე და დავსხდეთ, რა, ცოტა ხნით ეზოში... სანამ შენები დალაგდებიან" - შორენა, უშგული
   ,,ემილიტო, რამე ხომ არ გჭირდება?" - მერაბი, მესტია
   ,,ემილი, 15 წუთით ადრე დამირეკე, სანამ მოხვალთ, ცივ საზამთროს დავჭრი შენთვის და დაგახვედრებ..." - მაია, აწყური
   ,,ემი, მეცხვარულ კატაის ლეკვ მინდ და ხო არ გეგულების?" - დათო, ყაზბეგი
   ,,ემჯან, როდის ჩამოხვალ ჩვენთან?" - სედა, დილიფი
   ,,ემილ, სკან მულაშა ბრელ მუთუნ ვამსხუნუნა..." - მორგოშიები, ჯიქირის კარე
   ,,ემა, შენ იმ შენობაში არა, ჩემთან დაგაძინებ, ზედა ოთახში..." - დიანა, ყაზბეგი
   
     
   და ასე შემდეგ...