ლურჯი მუსიკა ჩემში.

   წერას ვიწყებ და ზუსტად ვიცი, ნაწერის ბოლოს, რა ზომისაც არ უნდა იყოს, მაინც არ მექნება ნათქვამი იმის მეასედიც კი რასაც ვგრძნობ. უბრალოდ, უსინდისობაა, რომ ამ სილურჯეში შენზე არაფერი ეწეროს.. შენ ხომ ყველაზე დიდი პროცენტით ხარ ჩემში ლურჯი. ჩემი (არ მომწონს ასე რომ ვამბობ, ამიტომ მირჩევნია ვთქვა - ჩემში) ლურჯი მუსიკოსი.

   შენ.. (საკუთარ მეუთვალავე მცდელობაზე მეღიმება, რომ ვცდილობ შესაფერისი ზედსართავი სახელი გიპოვნო. რომ ვცდილობ განგსაზღვრო)
  
   თებერვალი იყო. მორიგი რიგითი ღამე. შემდეგ ნაცნობმა მომწერა. და ის ღამე ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანია ჩემს ცხოვრებაში. შენ ჩემს ცხოვრებაში შემოხვედი. თავიდან ბოლომდე ლურჯი. 5 წუთი და 33 წამი. მხოლოდ სილურჯე და შეგრძნება, რომ ორმოები ივსებიან.. ცარიელ თაროებზე ნოტები ლაგდებიან. შენს მელანქოლიურ, მოქსუტუნე ხმას სიცარიელე გაურბის და დღემდე, ყოველ ჯერზე მაჯისცემა ჩქარდება. ამაზეც შემიძლია დაუსრულებლად ლაპარაკი. მართლა შემიძლია დავიწყო და აღარ გავჩერდე, მაგრამ!! არ მემეტები გამოსათქმელად!! (ეგოიზმის ზეიმი).
   შენ კანონზომიერება ხარ.
   აქ ალბათ.. ალბათ კი არა, ნამდვილად ლინკი უნდა იდოს.. იმ საოცრების. შენი საოცრების.. მაგრამ.. რამდენიმე მაგრამ არსებობს და ერთ-ერთი მათ შორის არის ის, რომ ვერ გიმეტებ.
  
   თებერვლის იმ ,,ჩვეულებრივ" ღამეს მოჰყვა ძიების პროცესი. დღემდე. დღეს დილამდე.. და ცხოვრების ბოლომდე რომ გაგრძელდება. პროცესი რომელიც ასე ძალიან მიყვარს და ასე სასიამოვნოა, საინტერესოზე რომ არაფერი ვთქვათ.

   შენი ყოველი ახალი გაელვება აღმოჩენაა, არა მხოლოდ ჩემთვის, რიგითი მსმენელისთვის, არამედ სამყაროსთვის. ალბათ ვერასოდეს მივიღებ პასუხს შეკითხვაზე: როგორ შეიძლება ამდენი სასწაული მელოდია, ფრაზა, სიტყვა, წინადადება ერთ ადამიანს მოგდიოდეს თავში..................................................

   გუშინ გისმენდი. გიყურებდი. (ჰო, ასეც ვიცოდი. გავჩერდი და ვერაფერი დავწერე). რა შეიძლება დაწერო ამაზე. ეს უბრალოდ უნდა ნახო, მოისმინო და მერე გაირინდო. ეს გამოუთქმელია. შეუძლებელია, მუსიკაში გადმოცემული ამდენი შეგრძნება და ემოცია ადამიანმა სიტყვით გადმოსცე. თუ შესაძლებელია, ისევ შენი ტექსტებით.

   არასოდეს გამჩენია შეკითხვა, რატომ გყავს ამდენი ჯგუფი. რატომ აკეთებ ამდენ პროექტს. სხვანაირად წარმოუდგენელია. შენ ერთ ,,ჩარჩოში" ვერ მოთავსდები.

   გამეცინა. არა, მართლა სასაცილოა აქ ეს პოსტი, მუსიკის გარეშე. ალბათ დადგება დრო როდესაც გაგიმეტებ. როდესაც, აღარ ვინერვიულებ შენს თითოეულ გაცემულ ლინკზე.. თუმცა, ხომ შევთანხმდით, რატომაც ვნერვიულობ. რომ ვერ გაგიგონ? ბოლომდე რომ ვერ ჩაგწვდნენ და მერე თქვან რომ ერთ-ერთი რიგითია??
   ............................................................................................

   ერთხელ, სადღაც წავიკითხე შეკითხვა: ,,შენი ჭეშმარიტი მუსიკა იპოვნე? იპოვე მუსიკა, რომელიც გინდა მოისმინო უკანასკნელად?" მაშინ პასუხზე დავფიქრდი. ახლა ვიცი. დაფიქრება არც მჭირდება.
   ჰო. მე ვიპოვე ჩემი ჭეშმარიტი მუსიკა. უფრო სწორედ, მე მაპოვნინეს ჩემი ჭეშმარიტი მუსიკა - ლურჯი მუსიკა ჩემში. აიღეს და გადმომცეს. და მე ამისთვის დღემდე ვერ ვიხდი მადლობას.

   .........................................................................................
   შენ ასე თქვი: ჩემს ნაწილებს ნუ მისცემ სხვებსო. ამ წამამდე მაწუხებს ეს ფრაზა და არ გეგონოს, რომ უბრალოდ თქვი, მე დაგეთანხმე და მორჩა, დამავიწყდა. აღარც მილაპარაკია ამაზე შენთან. საერთოდაც, ლოგიკური იქნებოდა, პირველივე ადამიანი ვისაც შთაბეჭდილებებს გავუზიარებ, შენ იყო. მაგრამ მაგ ფრაზის თქმის მიზეზი რომ მოგეცი, ამიტომაც არ გელაპარაკები. ბოდიშს ვიხდი ქცევით. არც არასოდეს წამოიჭრება ეს თემა. რამდენიმე დღის წინ ისევ მომივიდა შენგან ლინკი. ისევ ვერაფერი ვთქვი. არ ვიცი რა იფიქრე. ერთადერთი რამ მინდა იცოდე, რომ თუ რამეს სათუთად ვეპყრობი და რამისადმი ფაქიზი დამოკიდებულება მაქვს, ეს შენი მოცემული მუსიკაა. აღარ არის აქ ზედმეტი რამის დამატება საჭირო.

   თებერვლის ერთ ჩვეულებრივ ღამემდე რიგითო ნაცნობო. ახლა კი ჩემში ლურჯი მუსიკის მეგზურო.
  ................................................................................................
   
   ...... ......   ....-.....

   

თოვ ლი

http://www.youtube.com/watch?v=FL7Z2Ao-Tug

   თოვს.
   გარეთ თოვს.
   ისედაც ჩუმ სოფელში, საერთოდ ყველანაირი ხმა დაიგუდა.. ახლა საერთოდ ვერაფერი არღვევს ამ სიმშვიდეს.
 
   აივანზე შუქი ანთია.. მე ეზოში ვდგავარ და ცაში ვიყურები. წვრილი ფიფქები სახეზე მეყრება და ნელ-ნელა მეღიმება. ფიფქებს კადრები ამოაქვთ ჩემი მეხსიერებიდან. არ მცივა.
   .........................................................................................

   იქ ყველაფერია.

   თოვლზე ჩრდილი ეცემა.
   ...............................................................................................
 
   ჩვენ გვიყვარს თოვლი. ახლა რომ ჩამოვალ ხელს ჩაგკიდებ და ერთად ვიაროთ თოვლიან ქუჩებში გვიან, გვიან, ძალიან გვიან ღამე, როცა მანქანების ხმაური და ადამიანების არსებობა დატოვებს ქუჩებს.. შენ ილაპარაკებ უამრავ რამეზე და მერე ჩვენ ერთად ვიცინებთ ბევრს. მე ხელს არ გავუშვებ შენს მარცხენა ხელს და გულწრფელი სიხარულით გეტყვი, რომ როგორც იქნა მოვძებნე ზმნა რომელიც გამოხატავს იმ ხმას, რომელიც ისმის როცა თოვლს ფეხს ვაბიჯებთ. ,,ჩვენს ფეხქვეშ თოვლი დრუქუნებს". წინაწარ ვიცი რომ ამაზეც ვიცინებთ ერთად. მე კი ჯიუტად არ დავთმობ ჩემს აღმოჩენილ თუ შექმნილ სიტყვას.

   .................................................................................
   დედა..
   თოვლი მუხლებამდე..
   ჩაძინებული სოფელი..
   ჩვენი ჟღალბეწვიანი ძაღლი ჯეკა..
   ფოფი.
   ჩვენ ოთხნი, ჩვენი სოფლის სახლის წინ..
   და მალე, მეხუთე - თოვლის ბაბუა..
   ძილის წინ კი, თითქმის სიზმრად კადრი: დედის სილუეტი ჩვენი საძინებლის დიდ ფანჯარასთან. ის თოვას დარაჯობს..
   ფოფის ძილში ეღიმება. 
   ჩვენი ბედნიერება ხელშესახებია.
   ..........................................................................

   შენ დიდ ფანჯარასთან ზიხარ და ღუმელთან თბები. მე შორიდან გიყურებ. მერე გარეთ გავდივართ და ფიფქებს ვიჭერთ. უცნაურად დიდი ზომის ფიფქები არიან და არ დნებიან. მთელ მუჭს გივსებს ერთი ფიფქი. ჩემთან მოდიხარ და მიჩვენებ. წამწამები დაფიფქული გაქვს.. 
   შენი დიდი თვალები სიზმრებშიც კი წყლიანია. 
   ........................................................................
 
   დღეს ჩვენი დღეა. მარტო არ ვარ. არც იქ სადაც უნდა ვიყო. ნელა მივდივარ ტყეში და ფეხქვეშ თოვლის დრუქუნი არ მესმის.. მუსიკას ვუსმენ. ჩვენსას. მერე ვიყურები მაღლა და ვცდები ხის კენწეროებს, ისე როგორც შენ არ გისწავლებია.
   ................................................................................

   გავდივარ ეზოდან. გზაზე თოვლი დევს და სრიალს ვიწყებ.. საერთოდ არავინაა. ხმამაღლა ვიცინი და მიხარია!
   მიხარია, რომ თოვს!
   მიხარია, რომ ითოვებს!
   მიხარია, რომ ყოველი დილა გადათეთრებული იქნება და ყოველ ღამე საბნის ქვეშ ხელებს დავიორთქლავ და ისე გავითბობ.
   მიხარია, რომ ძალიან დიდხანს, აქ საერთოდ არაფერი გამოჩნდება სითეთრის გარდა.

   მერე?
   მერე, მეზობლის ძაღლები გამომეკიდნენ და სახლში შემოვედი.
   ღუმელს ვუფიცხებ დაწითლებულ ხელებს და ესენი ვერაფრით ხვდებიან რატომ ვიღიმი.

   მეზობლის ბავშვი მოდის, ხელს მკიდებს, აივანზე გავყავარ და თავის ენაზე მეკითხება, რატომ არ ჩანს თოვისას მთვარე ცაზე? ჩვენ რამდენიმე წუთი ერთად ვუყურებთ ცას და მერე ჩუმად ვეუბნები ყურში: ,,მთვარეს სცივა და ფიფქებს ემალება".. მიღიმის. მინდა მჯეროდეს რომ გაიგო.

   ...................................................................................
   ახლა ფანჯრიდან ვიყურები. ჩემი წეღანდელი ნაკვალევიდან აღარაფერი დარჩა. მშვიდად ვარ და მიყვარს ეს სიმშვიდე.
 
   თავში კი ერთადერთი ფრაზა მიტრიალებს - შენი ხელისგულები თოვლის გუნდებს ვერასოდეს ადნობენ.


 

არ მოიხედო, მეგობარო.

   ,,ამქვეყნად არსებობენ სამყაროები. დედანატირები სამყაროები"  

   ტიკარაძე. 

   http://www.youtube.com/watch?v=xc2HmX6gF5Q

   მეგობარო, შენ ყოველთვის მიმეორებდი, რომ სამყაროები არსებობენ. რომ არ ღირს მათი არაფრად ჩაგდება და შენ რომც ეცადო გვერდის ავლა, მათ აქვთ დრეკადი კედლები და აუცილებლად დაგეტაკებიან აქეთ.

   შენ ამბობდი, რომ ჩვენ ანუ ქვემოთასამყაროელებს მარტივად შეგვიძლია იმათ ანუ ზემოთასამყაროელების ადგილას თავის წარმოდგენა, მათ მდგომარეობაში შესვლა.. ოცნება ხომ ასე მარტივია. მაგრამ იმათთვის, არამხოლოდ წარმოუდგენელია და არ უნდათ ჩვენს ადგილას თავის წამოდგენა, არამედ დიდი ცდის მიუხედავად მაინც არ გამოსდით.. ძალიანაც რომ მოინდომონ, ვერც მოიაზრებენ როგორია ჩვენი სამყაროს ტვირთის ტარება. მათზე მუდმივად ზრუნავენ მშობლები, უფროსი დები და ძმები, ახლობლები.. ჩვენ კი.. ჩვენ იქით ვზრუნავთ გარშემომყოფებზე.. მარტივი მიზეზის გამო,  ჩვენს სამყაროში ეს დაუწერელი კანონივითაა.
   მერე რა, რომ მშობელია. მერე რა, რომ უფროსი დაა, ან ძმაა.
   მერე რა, რომ ზოგჯერ ისეთი უმწეო ხარ, საკუთარი არსებობა გინდა მოისროლო ნაგავზე.
   მერე რა!!
   მიუხედავად ამისა, ყველას დასანახად (შენი ახლობლების პირველ რიგში), მყარად უნდა იდგე ფეხზე და არასდროს უნდა მისცე საკუთარ თავს უფლება, რომ ყველაზე მთავარი და უკანასკნელი რამ დაუკარგო მათ - იმედი.

   ძნელია, მეგობარო, ასე, ძალიან ძნელი!

   მე ყოველთვის მეცინებოდა, შენ რომ სამყაროებზე იწყებდი საუბარს და შენ ეს გიხაროდა.. ასე ამბობდი, რადგან გეცინება, ე.ი. ჯერ კიდევ არ გადაუვლია შენთვის..  

   მეგობარო, სად ხარ ახლა?? ახლა ვეღარაფრით გაგახარებდი.

   ბოლოს მოიწერე: ,,რაც არ უნდა მოხდეს, არ დაგავიწყდეს, მე ის ვარ, სათამაშო თოფით რომ დავდიოდი მესამეს დერეფნებში, რომ მოვედი და გითხარი, წამოდი დავლიოთ. და შენც იმ დროისი მახსოვხარ. სულ ისეთს დაგიმახსოვრებ. რომ მობრუნდი და თვალები რომ გიცინოდა და თითქმის უცნობს რომ მითხარი ,,წამო".  შენ ის ხარ, ნებისმიერ დროს (მაშინაც კი როცა უკანასკნელი ბომჟივით გამოვიყურებოდი), ნებისმიერ ადგილას (იქაც კი სადაც შენი ნაცნობები გხვდებოდნენ ყოველ ნაბიჯში) რომ მომყვებოდა ლუდის დასალევად, რადგან იცოდი რომ ყელში იყო უკვე ეს გაძაღლებული ცხოვრება. და სულ რომ ვიცოდი, მიუხედავად ამდენი ,,მეგობრისა", ამ დროს ერთადერთი იყავი ვისი ატანაც შემეძლო. ვინც უბრალოდ ჩუმად იჯდა გვერდზე და დიდი ხნის მერე ვითომ არაფერი, იტყოდა: ,,ეგ არაფერი მეგობარო?! და რაოდენ ბანალურადაც არ უნდა ჟღერდეს, შენ მარტო არ ხარ" და მერე უაზროდ რომ ვიცინოდით". და წახვედი.

   ახლა, აღარ გამეცინებოდა შენს ნათქვამზე, რომ არსებობენ სამყაროები.
   ახლა, ღამე, ჭერის ყურება დამჩემდა ძილის წინ და ასე მგონია კედლები კი არა ჭერიც და იატაკიც კი დრეკადია.
   ახლა, იშვიათად მახსენდები. უფრო იშვიათად - შენი სათამაშო თოფი და ჩემი გრძელი თმები.
 
   არ მიხვიდე, მეგობარო, კინოს სახლში და არ დაჯდე ჩვენს რიგში, ჩვენს ადგილას. ცუდი შეგრძნებაა, როდესაც ყოველი კარის გაჭრიალებაზე და ნაბიჯების ხმაზე, არ გაიხედავ, მაგრამ უკანასკნელ წამამდე დაელოდები.. და კიდევ ერთხელ დარწმუნდები, რომ ის ვინც მოვიდა შენს გვერდით არ ჯდება.
   არ გაიარო, მეგობარო და არ ჩამოჯდე, კეკელიძის ქუჩის პირველ ასახვევში. ცუდია მარტო ლუდის სმა.
   არ მოუყვე, მეგობარო, სხვას როგორ უყურებდით შენ და ტომი, სოფელში, ბებიასთან, შუაღამისას ფილმებს..
   არ გაიხსენო, მეგობარო, არასოდეს 17 დეკემბერს, შუაღამისას, რომ ავედით სასაფლაოებზე.. უცხოს საფლავთან რომ ვისხედით, რომ ვლაპარაკობდით და მხოლოდ უკანა გზაზე, კიბეებზე ჩამოსვლისას, რომ გითხარი ვინც გარდაიცვალა 17-ში და შენ რომ აკანკალებული ხმით მითხარი, რომ დებილი ვარ ასე რომ ვიქცევი.
 
   ჰო, მეგობარო, ჩემი მეზღვაურიც არ დაბრუნდა.. და შენ სწორი იყავი, ჩემი მონაყოლის პასუხად, რიჩარდსონის ,,თაფლის გემო" რომ გამომიგზავნე.

   გახსოვს, ავტობუსში რომ ვისხედით, შენ ჩემს მხარზე თავი რომ გედო.. რომ მიყვებოდი რაღაცას, მე რომ ნახევარს ვერ ვიგებდი და რომ გითხარი, ან ხმისთვის აგეწია, ან ჩემს წინ გადმომჯდარიყავი. შენ რომ გაგეცინა და ბურდღუნი რომ გააგრძელე. ახლა მესმის, მოსმენა რომ არ იყო მთავარი.

   ,,მე ბედნიერი ვარ, როდესაც შენი მეგობარი მქვია"- რომ წაგიწერე წიგნზე და შენ რომ დამცინე, ,,როდესაც" კი არა ,,რადგან" უნდა დაგეწერაო.. არ შემშლია, მეგობარო. სწორედაც რომ ,,როდესაც".


   არ მოიხედო, მეგობარო - არ ღირს!

   http://www.youtube.com/watch?v=Ap6dCyFTk-Y
 
 
   

*

   გვიანია. ვიცი, არ მითხრა. ვიცი ისედაც.
   მთვარის შუქზე ვწერ.
   ვიცი, ვიცი, ძალიან გვიანია.. ან იქნებ ძალიან ადრე.
   ერთიანად ვკანკალებ ისე მცივა. ისიც ვიცი, რომ სრული წინდაუხედაობაა ახლა ღია ფანჯარაში დგომა და წერა. მაგრამ ეს ხომ აღარასოდეს განმეორდება. ეს ხომ აქ და ახლა არის.
   ეს მთვარე, ასეთი, ხომ მხოლოდ აქ და ახლა არის.

   http://www.youtube.com/watch?v=XOME_5An8SQ

   სულ რამდენიმე ადამიანი გონებაში და მეჩხერი ვარსკვლავებისკენ ამავალი კვამლი.
   დიდია მთვარე.
   არ მითხრა?! სჯობს საერთოდაც არაფერი თქვა!

   ჰო, სქელი ქუდი მახურავს და ჟაკეტი რომელიც შენ ასე ძალიან გიყვარს.

   სად ხარ? რას უყურებ ახლა? ვიცი, რომ ესეც დროებითია. საერთოდაც, ამდენი რამის ცოდნას მირჩევნია არაფერი ვიცოდე.

   ნათელი ღამეა.
   თითის წვერებს ვეღარ ვგრძნობ.
   რამდენიმე წამად ღირს ცხოვრება.
   ალბათ.
   არა, არა, ,,ალბათ" არაფერ შუაშია  - ნამდვილად!!

   წინ ძველი ავტობუსი დგას და წყალი ხმაურობს.

   შენ არ აგინთია მთვარე ფარნად. შენ საერთოდაც..

   სულ რამდენიმე, თით(ებ)ზე ჩამოსათვლელი გაელვება გონებაში.

   თუ მეტყვი, რომ სადენებზე მერცხლები სხედან - დაგიჯერებ. არ მივაქცევ ყურადღებას ამ ზამთრის დამდგეს.

* * *

   ხვალ ნოემბერი მთავრდება.
   (შენ არ გელაპარაკები მე.. შენ არ ხარ ის, ვისაც მივმართავ).
 
   შემოდგომა მთავრდება ხვალ. მორიგი ზამთარი. არ შეუდგე რა ზამთრის გზას. არ მოუსმინო თოვას. არ უთხრა, რომ აცივდა, რომ გცივა. არ მოუსმინო თოვას.

   ნისლი ასდით მინდვრებს. აქ ჩალისფერია ყველაფერი. ჰაერიც კი. ფოთლები საერთოდ არ არიან. და როგორც ჩემი ერთი მეგობარი იტყოდა: აქ ვერ მოისმენ ხმელი ფოთლების ლაპარაკს..

   (შენი ლურჯი მზე ჩვენი სარკმლებია ერთმანეთში)

   ჩემმა ჩრდილმა გზაზე ისევ დაკარგა სიმკვეთრე.
   მზეს უკვე სქელი ღრუბლები ეფარებიან და ისრუტავენ ჩრდილებს, ანარეკლებს.

   არ უთხრა, რომ გცივა.
   არ უთხრა, რომ გეშინია.
   არ უთხრა, რომ უნდა დატოვო.
   აცადე.


   ნუ დაანახებ მაჯებს ყველას.

უსათაურო

   შენ მეუბნები, რომ:
   ჩემთან ურთიერთობა მარტივია..
   ჩემთან ლაპარაკი ძალიან ადვილია..
   ჩემთან არ იგრძნობა საზღვრები და
   ჩემთან სივრცეა..

   შენ მეუბნები, რომ:
   ზოგჯერ გიყვარვარ..
   ზოგჯერ კი საერთოდ არ გახსოვარ.

   შენ მეუბნები, რომ:
   აქ და ახლა უჩვეულოა..
   სუნთქავ..
   უბრალოდ კარგად ხარ..
   ჩემში სიმშვიდე იგულისხმება შენთვის..
   ჩემთან ერთად თვალების დახუჭვაც საკმარისია სამყაროს შემოსარბენად..

   შენ მეუბნები, რომ:
   მე შენი სახლი ვარ..
   ჩვენ შინ ვართ ერთად..

   და, მიუხედავად ამ ყველაფრისა და იმ ყველაფრისაც, რასაც არ ვამბობთ ხოლმე, რაც უბრალოდ მოძრაობს ჩემსა და შენს შორის, ჩვენი რეალობა არ არსებობს.


   ,,არსებობენ ურთიერთობები, რომლებიც წლების განმავლობაში გრძელდებიან, მაგრამ სინამდვილეში არ არსებობენ". (ანტონიონი). როგორც ჩანს, სწორედ ეს არის ჩვენი შინ.

We're something else together

* * *

   ყოველ საღამოს ფანჯრიდან ყურება ავიკვიატე.. მზის ჩასვლის შემდეგ. საღამოსა და ღამეს შორის.
   .......................................................................................................................

   ჩემს სახლს დიდი სხვენი ექნება.. დიდი ფანჯრებით.. ჩემი ძველი პიანინო აუცილებლად ერთ-ერთ ფანჯარასთან იდგება - აღმოსავლეთით, მთებისკენ.. ზამთარში, როდესაც ჩამოთოვს და განუწყვეტელი თოვა იქნება ჩემი ყოველდღიურობა, დაკვრისას ფანჯრიდან რომ გავიხედავ, წაშლილი იქნება ყველანაირი ზღვარი ცას, თოვასა და ჩემს.. ჩემს მუსიკას შორის.. 
   ........................................................................................................................

   წინა სახლის საკვამურიდან კვამლი ამოდის.. ცას უერთდება.
   აივანზე გავდივარ.. ველებს ლურჯი ნისლი ახურავთ საბნად.. აქეთ მუქი ნარინჯისფერი დასავლეთი იცის.

   http://www.youtube.com/watch?v=LovHtMJxnu4

   სოფელი ნელ-ნელა ციმციმდება. დრო ისე გადის, ვერ აღვიქვამ.. ნელ-ნელა ცაზე მეტი ციცინათელა ანთია, ვიდრე - სოფელში..
   ისევ ფანჯარასთან ვდგავარ.. სოფელს ჩაეძინა..
   ...................................................................................................................................

   ყოველ საღამოს ფანჯრიდან ყურება ავიკვიატე.. მზის ჩასვლის შემდეგ. საღამოსა და ღამეს შორის.