GFYs

   გამარჯობა, სამყაროვ.
   შეგიძლია, მინიშნებებს თავი დაანებო.
   ვიცი -
   მე აპათია მჭირს.

   Be careful!!!

მეგობარს.

   https://www.youtube.com/watch?v=5ZUw78FXpG4

   შენ ხომ გესმის, რას ნიშნავს გინდოდეს არაფერი.
 
   რომ არ (ვ)ყვები.
   რომ არ (ვ)სუნთქავ.
   რომ არ (ვ)(ხ)არ.
   შენ ხომ მაინც გესმის ჩემი არსებობა?

   არსებობენ კადრები, რომლებიც არასოდეს ამოდიან თვალის უპეებიდან. არასოდეს ინაცვლებენ ტვინის ხვეულებში.
   არსებობენ სიჩუმეები, რომლებიც არასოდეს გვავიწყდებიან, რომლებიც არასოდეს გვინდა გაგვახსენდეს, რომლებიც შანთებივით ტრიალებენ შიგნით.
   არსებობენ წარსულის მოვლენები, რომლებიც არასოდეს გვტოვებენ.
   შეუძლებელია, შენ ეს ყველაფერი არ გეცნობოდეს.

   ჩვენი დრო იმ წამით ადრე გაჩერდება, რომლის შემდეგაც სინანულით უნდა გავიხსენოთ ვერახდენილი ოცნებები. და დაგველოდება, როგორც ინდიელები ელოდებიან თავიან სულებს. ჩამორჩენილებს.
   მე მხოლოდ შენს გზებზე ვარ ლურჯი გოგო, რომელიც ერთხელაც გაფრინდება.. ამიტომ, მე სულ მჭირდება შემახსენო ამ გზების არსებობა.

   და მაინც, მიუხედაცად ყველაფრისა, არსებობას რომ განვაგრძობთ, ეს უკვე მიუთითებს ბევრ რამეზე.
   ე.ი. საჭირონი ვართ.
   ე.ი. ცოტაც უნდა გავძლოთ.
   ე.ი. ფუჭი არ არის ჩვენი გაელვება ამ სივრცეში.
   და ე.ი. ჩვენი ოცნებები ნამდვილად არ დარჩებიან ოცნებებად.

   ახლა რომ ვფიქრობ, ერთი წლის წინანდელი ჩვენი ,,მოგზაურობა" თითქოს საკუთარი თავების გამოცდა იყო.
   შევძლებდით?
   ვენდობოდით?
   გვჯეროდა?
   არ შეგვეშინდებოდა?
   პასუხი - ვიცით.
   და მეც გამეღიმა.

   ........................................
   როდესაც ასე მოხშირდა ნაცრისფერი.
   როდესაც ასე ჭირს ამოსუნთქვა.
   როდესაც საერთოდ გაჩერდა მუსიკა.
   როდესაც ოთხივე მხრიდან აცივდა
   მე მახსენდება, რომ:
   ჩვენ გვაქვს ჩვენი დრო Pink Floyd-ის მელოდიაზე,
   ჩვენ გვაქვს თემები, რომელზეც არასდროს ვდავობთ,
   ჩვენ გვაქვს წარმმართველი მიმართულებები,
   ჩვენ გვაქვს ნაპირი, საიდანაც ყველაზე ახლოა მეორე ნაპირი. ის ნაპირი.. ნაპირი, სადაც აუცილებლად გავუშვებთ იმ ქაღალდის თვითმფრინავს, შენი ლექსი რომ წერია თოლიაზე..
   ჩვენ გვაქვს ტკივილები, რომლებიც მხოლოდ ერთმანეთისთვის არის გასაგები,
   ჩვენ გვაქვს კადრები, რომლებიც მხოლოდ ერთმანეთის თვალებში ირეკლება..

   და იმ ერთი ჩვეულებრივი საღამოსი არ იყოს სახურავზე, მე მახსენდება დილა, როდესაც გავიღვიძე და დავინახე კადრი, რომლითაც მივხვდი, რომ ჩვენ გვყავს ერთმანეთი.

 

 
   Pink Floyd - Time
   

თეთრი

   სიტყვები კი არა მზერაც კი არ დაგვჭირვებია, ისე შევთანხმდით, რომ ჩვენ ახლა არაფერი გვეშველება.
   რომ ჩვენ გავიყინეთ.
   რომ შენ ცუდად ხარ..
   და რომ მეც ცუდად ვარ.
 
   მე გეუბნები რა ფერი ხარ, შენ - მეთანხმები.
   შენ ვერაფერს გრძნობ, რაც ნიშნავს, რომ მე აღარაფერს გავცემ.

   ისევ ისე მომიარა შეგრძნებამ, რომ ქუჩა უნდა ჩახერგილიყო სანამ გამოჩნდებოდი. და რომ სხვა სამყაროდან ხარ. სამყაროდან, რომელიც არ მომწონს, რომელშიც ორმოებია მხოლოდ სუფთა.

   ირგვლივ ისეთი რამეები ადარდებთ, ვერაფრით ვხვდები, საით უნდა გავიხედო. ჩემში აირია ყველაფერი თუ დროა გვრცხვენოდეს ყველას, რომ ადამიანები ვართ.

   პირველივე წერილში, როდესაც გაგიშვი, ჩემდაუნებურად ვიწინასწარმეტყველე შენი გარდა-ცვალება. ახლა კი ყოველ ჯერზე ვხვდები, როგორ ვერიდები კალმის აღებას. ფიქრების სიტყვებად ქცევას.

   ვიცი, რომ ნაკუწებად მექცა წინადადებები.
   და აღარც ძალა მაქვს ავაწყო ფრაგმენტებად დაშლილი სული..
   ჩემი სული.
   შენი სული.
   თქვენი სული.

   

Seagull

Don't come closer or I'll have to go

http://www.youtube.com/watch?v=ZtZ1TK1Sfpg

If ever there was someone to keep me at home
It would be you...

(could be)

XII-I

   ცივი ამინდებისთვის გადანახული კადრები.. მელოდიები.. სიტყვები.. ამბები..
   სიცარიელე.
   სიცივე.
   ის დროა, ყუთებიდან ვალაგებდე სათითაოდ ყველა მათგანს და ჭუჭრუტანებს ვგმანავდე, მაგრამ ჩაყინულან. ვერ მოვუარე და სახურავიდან ჩაპარულ სიცივეს ვეღარ გაუძლო ვერც ერთმა. ყრიან უსულოდ.

   ზოგჯერ მეფიქრება, რომ მეკითხა, იქნებ, ვერც მიმეღო ნებართვა, შემექმნა ის სამყარო.
 
   იცი, ამბების მოყოლა მომენატრა. სიბნელისთვის.
   დავჯდებოდი ახლა და მოგიყვებოდი, როგორ უნდა ვიყო ბედნიერი, რამდენად ამვსებია თითოეული ურთიერთობა, რომელიც მაქვს.. რომ ტყუილუბრალოდ იმედს არავის ვუსახავ, რომ მხოლოდ ძვირფასი ადამიანები მყავს ირგვლივ, რომ დილას ღიმილით ვიწყებ, რომ უამრავი მიზეზი მაქვს კარგად ყოფნისთვის, რომ კარგად უნდა ვიყო, რომ აღარაფრის მეშინია, რომ.. რომ.. რომ..
   სანაცვლოდ კი, ვზივარ და გელაპარაკები უხმოდ, რომ ამომერთვა სული, რომ მტკივა უსახელო კიდურები, რომ ყალბია ყველა ნოტი, რომელსაც გამოვცემ, რომ დაგუბებულია სიბლანტე და ჯერ ნაპირებამდეც კი ვერ აღწევს, ბუყბუყებს, რომ მინდა ისევ სიმშვიდე მომქონდეს სხვებისთვის, რომ მინდა ისევ თვალებდახუჭულს შემეძლოს სიარული, რომ.. რომ.. რომ..

   ...........................................................................
   
   ზოგჯერ, მგონია, რომ შეუძლებელია იყო იმაზე მეტი, ვიდრე ხარ. ზოგჯერ.

.. .... ...

   მოსაყოლი ამბები დამიგროვდა. ფონად რომ ვერაფერს დავადებ. მხოლოდ შენ რომ შეიძლება გაიგო.
   მხოლოდ შენ რომ გეტყოდი, იმ იმედით, რომ თუ მთლიანად ვერა, ნაწილს მაინც გაიგებდი. იმდენს მაინც, ბეჭებს შორის ხელი დაგერტყა მსუბუქად და.. ამომესუნთქა. ნახჟირორჟანგი არა - ტკივილი. ბლანტი ამბები. როგორც ყოველთვის. ჩვეულებრივ.

   ამის ნაცვლად კი
   ყოველ ღამე, ძილის წინ, როდესაც თავიდან გასაფლავებ შენი სახელის ვეღარწარმოთქმით, მინდა იდგე და გრძნობდე ამას!
   მინდა, ისევ ისე სასოწარკვეთით გკითხო: - ნამდვილად?
   და კვლავ გთხოვო ჩვეულებრივად, ვერ შემჩნევით, მაგრამ დაწვრილებული, ქვესკნელგამოვლილი ხმით: - იქნებ არა?!

   და ყოველ დილით, როდესაც ზურგით ვდგავარ წინა ღამეს გათხრილ შენს საფლავთან, მუშტებს ვშლი და თავიდან ვიჯერებ, რომ არსებობ, ისევ ისეთი, შეუცვლელი. არ-გარდაცვლილი.

   დაღამებამდე.

ფოთლების ძარღვებზე დაკიდული ამბავი.

   აღარ დავდივარ ისე, ადრე რომ მჩვეოდა. შიგნით არიან ყველანი და საკუთარ ჩრდილს ჩაჩერებულს სულ მიკვირს, ისინი რატომ არ ჩანან.
   თქვენ რატომ არ ჩანხართ?
 
   ..................................................

   - ერთმანეთი ხომ გვყავს?
   - კი.
   - ....
   - ეგ ერთადერთია რაც დაგვრჩა.
   - ....
   - ....
   - ეგეც საქმეა.

   ...................................................

   ვისაც აღარ ვყავარ(თ)?
   და პირიქით?

   ...........................................................
 
   ამაე, 

   როდესაც იდექი ჩემს წინ, ზურგით და წელში მოხრილი ფეხებს უბაკუნებდი სიკვდილს, მინდოდა მეთქვა..
   მინდოდა ბოლო ხმაზე მეყვირა..
   მინდოდა, იოგების დაწყვეტამდე მეღრიალა..
   მინდოდა, გცოდნოდა, რომ მხოლოდ შენი თვალები არ იმახსოვრებენ...
   მინდოდა, გეგრძნო, რომ მხოლოდ შენს სხეულს არ სტკივა..
   მინდოდა, უცებ ამნეზია დაგმართნოდა და ყველაფერი დაგვიწყნოდა ამქვეყნად..


   ვერაფერი. ვიდექი და ქურთუკის ბოლოზე მეკიდა ხელი.. გათეთრებამდე. და განძრევასაც ვერ ვბედავდი, რომ ნებისმიერ დროს  მზად ვყოფილიყავი - დამეჭირე.

   ამაე, ყორანმა თქვა, მიმღერეო.